🔽🔽🔽روند بهبودی بیمار بهتدریج ادامه یافت. فیزیوتراپی تنفسی، راه رفتن با کمک و بازگشت تدریجی قدرت عض…
انتشار: 2026/08/07 06:12 UTCدریافت: 2026/08/08 23:58 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 23:58 UTC
🔽🔽🔽روند بهبودی بیمار بهتدریج ادامه یافت. فیزیوتراپی تنفسی، راه رفتن با کمک و بازگشت تدریجی قدرت عضلانی انجام شد. در نهایت، بیمار با رادیوگرافی طبیعی ریهها از بیمارستان مرخص شد؛ در حالی که قدردان نجاتغریق هوشیار و دوستانی بود که در همان لحظات نخست برای نجات او اقدام کردند.🍆 نکات آموزشی و مبتنی بر شواهدنزدیکغرقشدگی همیشه با تابلوی بالینی شدید آغاز نمیشود. بیمار ممکن است در زمان مراجعه هوشیار، نسبتاً پایدار و بدون دیسترس تنفسی واضح باشد، اما آسیب ریوی ناشی از آسپیراسیون آب میتواند ساعتها بعد خود را نشان دهد.در این بیمار، علائم تنفسی حدود 18 ساعت پس از حادثه ظاهر شد و به آسیب حاد ریوی و ARDS منجر گردید. به همین دلیل، بیماران نجاتیافته از آب، حتی اگر در ابتدا وضعیت نسبتاً مطلوبی داشته باشند، باید بر اساس وضعیت بالینی تحت پایش مناسب قرار گیرند تا در صورت بروز عوارض تأخیری، درمان بهموقع انجام شود.پ ن ادمین: ایمیجینگ ضمیمه متعلق به این بیمار ۱۷ ساله نیست و مربوط به آقایی با سابقه غرقشدگی در خلیج فارس و سدیم ۱۶۰ mEq/L است که مدتها در گالری گوشیام باقی مانده بود. به مناسبت این کیس، تصمیم گرفتم آن را در کانال منتشر کنم و چند نکته را نیز یادآور شوم:🟣در غرقشدگی، دیورتیکها جایگاهی در درمان ندارند.🟡آسپیراسیون آب شور، در مقایسه با آب شیرین، معمولاً آسیب کمتری به سورفاکتانت آلوئولی وارد میکند. آب شیرین باعث غیرفعال شدن سورفاکتانت میشود، در حالی که آب شور می تواند موجب ادم ریوی شود.🔵بهطور تقریبی، به ازای هر واحد آب شور که وارد ریه شود، انتظار میرود حدود دو برابر آن ادم ریوی ایجاد شود؛ زیرا غلظت سدیم آب دریا حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ mEq/L است، در حالی که غلظت سدیم خون حدود ۱۴۰ mEq/L است.🟢با وجود غرقشدگی در آب شور، بروز هایپرناترمی قابلتوجه معمولاً انتظار نمیرود.✍️ ادمین کانال طب اطفال🚩🚩@TebeAtfal

