خشنود بودن، بخشیدنِ روزگار است بابت آنچه از ما گرفته.

‏حکایت کنند که مردی را زنی بود و در کارِ وی برفته بود. و یک چشمِ آن زن سپید بود و مرد از آن عیب بی‌خبر بود به فرط‌‌المحبت. چون آن محبت کم گشت، زن را گفت: این سپیدی کِی پدید آمد؟!زن گفت: «آن‌گاه که محبتِ ما اندر دلِ تو نُقصان گرفت.»_کشف‌الاسرار و عدةالابرار/ خواجه‌عبدالله انصاری. _پی‌نوشت: ای‌ بی‌‌معرفت «آدمی‌زاد»!ای‌ بی‌معرفت‌ «آدمی‌زاد»!ای‌ بی‌معرفت‌ «آدمی‌زاد»!

شب​به من گفت: چرا شب‌ها بیداری؟! گفتم: «می‌ترسم سهمِ من از تماشای تاریکی را کسی دیگر بدزدد. شب، طولانی‌ترین نامه‌ای‌ست که خدا برای آدم‌های سرگردان نوشته.»

و از شب بگوکه مبتلایانش بسیارند؛بسیار...

و خدا می‌داند اگر سختیِ استخوان‌هایِ سینه‌ام نبود، قطعا قلبم از جا کنده می‌شد.

_باید چیزی نمی‌دانستیم، باید چیزی نمی‌فهمیدیم. این «فهمیدن» بود که درد داشت و این ما بودیم که دَرمانی نداشتیم.

و و و...