مقاله با عنوان «اعرب در فلسطین از دوره آشوری نو تا دوره هخامنشی (پارس)» نوشته دیوید اف. گراف (David…
انتشار: 2026/07/29 07:49 UTCدریافت: 2026/08/01 00:02 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:02 UTC
مقاله با عنوان «اعرب در فلسطین از دوره آشوری نو تا دوره هخامنشی (پارس)» نوشته دیوید اف. گراف (David F. Graf) (منتشر شده در مجله ARAM در سال ۲۰۱۵) بررسی شواهد تاریخی، باستانشناسی، کتیبهشناختی و سکهشناسی درباره حضور، مهاجرت و ادغام جمعیتهای ادومی و عرب در جنوب فلسطین (بهویژه منطقه ادومیه/ایدمیا و دره بئرشبع) میپردازد.خلاصه کلی و جامع مقالهاین مقاله با تحلیل شواهد گسترده نشان میدهد که حضور #عربها و ادومیها در جنوب #فلسطین برخلاف تصورات سنتی قدیم، یک پدیده متأخر یا تهاجم نظامی ناگهانی نبوده، بلکه روندی تدریجی، مسالمتآمیز و هزاران ساله از ادغام و مهاجرت بوده است که از دوره آشوری نو (سده ۸ پیش از میلاد) آغاز شده و در دوره هخامنشی/پارسی (سده ۵ و ۴ پیش از میلاد) به اوج خود رسیده است. نویسنده با تکیه بر مجموعه وسیعی از سفالنوشتهها (Ostraca)، نامهای شناختی (Onomasticon) و سکههای ضربشده، ساختار چندفرهنگی و قومی جنوب فلسطین را تبیین میکندشواهد کتیبهشناختی و سفالنوشتههای آرامی (Aramaic Ostraca)کشف خربة القوم (مریشه/مَکِدا قدیم): آرشیو عظیمی از سفالنوشتههای آرامی متعلق به سده چهارم پیش از میلاد (حدود ۳۶۲ تا ۳۰۲ پ.م) به دست آمده که شامل بیش از ۱۷۰۰ متن خوانا است.ترکیب جمعیتی بر اساس نامهاحدود ۵۰٪ یا بیشتر نامهای یافتشده در این کتیبهها مربوط به ادومیها (نامهای متصل به خدای ملی ادوم، یعنی قوس / Qōs) است.حدود ۲۰٪ تا ۳۰٪ نامها، نامهای عربی (شامل پسوند خصوصاً واو پایانی در خط و زبان نَبَطی/عربی پیشین) هستند.بقیه نامها متعلق به یهودیان، فنیقیها، پارسیها، بابلیها و مصریها است.تأیید یافتهها در مریشه (Maresha): کتیبههای کشفشده در مریشه نیز حضور چشمگیر ادومیها و عربها را در کنار عناصر فنیقی و یونانی تلافی و تأیید میکنند.نقد نظریات سنتی درباره نحوه ورود ادومیها و عربهارد نظریه «تهاجم نظامی ناگهانی» پیشتر تصور میشد به دنبال سقوط پادشاهی یهودا توسط بابل در سده ۶ پیش از میلاد، موجهای عظیم عربها، ادومیها را به زور به سمت غرب (نقب و جنوب یهودا) راندند و آنها با تهاجم، دژهای منطقه را تصرف کردند.رد نظریه «فقط کاروانیان و کوچنشینان» نظریه مقابل مدعی بود ادومیها صرفاً کوچنشینانی بودند که در مسیرهای تجاری صلحآمیز رفتوآمد داشتند.دیدگاه جدید مقاله: شواهد باستانشناسی بئرشبع (مانند سفالهای ساخت بومیِ سبک «بُصَیرا») نشان میدهد که ادومیها و عربها از سده هشتم پیش از میلاد (حداقل یک قرن قبل از سقوط یهودا) به آرامی و به صورت مسالمتآمیز در جوامع محلی ادغام شده بودند و یک جامعه مدنی و کشاورزی چندفرهنگی تشکیل داده بودند.نقش تجارت بینالمللی و امپراتوریهادوره آشوری نو (Sol Pax Assyrica): با گشوده شدن مسیرهای تجاری توسط آشوریان در سده ۷ پ.م بین وادی عربه و غزه، تجارت عود و بخور عربستان رونق گرفت.مراکز تجاری مناطقی مانند «تل بئرشبع» به ایستگاههای اصلی تجارت صمغ و بخور از جنوب عربستان تبدیل شدند. حضور ادومیها و عربها با ساختار شبکه تجاری کاروانها پیوند تنگاتنگی داشت.@tamadone_arab@tamadone_islami


