آیا باید کسی را که از دست دادهایم، فراموش کنیم؟یکی از ترسهای پنهان در سوگ این است:«اگر دوباره بخن…
انتشار: 2026/08/21 10:44 UTCدریافت: 2026/08/22 05:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/22 05:10 UTC
آیا باید کسی را که از دست دادهایم، فراموش کنیم؟یکی از ترسهای پنهان در سوگ این است:«اگر دوباره بخندم، یعنی دارم فراموشش میکنم؟»خیلی از آدمهای داغدیده بعد از مدتی که حالشان کمی بهتر میشود، احساس گناه میکنند.اولین خنده...اولین مهمانی...اولین سفر...اولین روزی که بدون گریه از خواب بیدار میشوند...انگار بهتر شدن، نوعی خیانت به فرد از دسترفته است.اما روانشناسی سوگ تصویر متفاوتی ارائه میدهد.در دیدگاههای جدید، هدف سوگ الزاماً قطع کردن رابطه با فرد متوفی نیست.بلکه رابطه تغییر شکل میدهد.در گذشته، رابطه از طریق حضور فیزیکی بود:«میدیدمش، باهاش حرف میزدم، صدایش را میشنیدم.»بعد از فقدان، این رابطه میتواند به شکل دیگری ادامه پیدا کند:خاطرات...ارزشهایی که از او یاد گرفتهایم...جملههایی که همیشه میگفت...رفتارهایی که از او در خودمان داریم...یا حتی تصمیمهایی که هنوز هنگام گرفتنشان با خودمان میگوییم:«اگر بود، چه میگفت؟»در روانشناسی به این مفهوم پیوندهای ادامهدار (Continuing Bonds) گفته میشود.یعنی انسان برای سازگار شدن با فقدان، الزاماً مجبور نیست فرد از دسترفته را از دنیای درونی خودش حذف کند.📖 داستانمادری چند سال بعد از فوت دخترش، هنوز روز تولد او برایش کیک میپخت.یکی از اطرافیان گفت:«باید کمکم فراموشش کنی و به زندگی برگردی.»زن جواب داد:«من برگشتم به زندگی...فقط دخترم رو از زندگیم پاک نکردم.»شاید این یکی از مهمترین تفاوتهای «فراموش کردن» و «ادامه دادن» باشد.قرار نیست کسی را که دوست داشتهایم از ذهنمان بیرون کنیم تا بتوانیم زندگی کنیم.گاهی یاد میگیریم:با خاطره او زندگی کنیم، بدون اینکه زندگیمان متوقف بماند.و شاید بلوغ سوگ همین باشد؛نه فراموشی...نه غرق شدن در گذشته...بلکه ساختن جایی برای فقدان، در کنار ادامه زندگی.#سوگ #فقدان #قسمت_بیست_و_دوم @sigmund1freud1Instagram.com/sigmund1freud1