گاهی رفتن، سادهترین بخشِ یک تصمیم است...سختتر از آن، پذیرفتنِ سهم خودت از چیزیست که به جا میگذار…
انتشار: 2026/08/17 19:30 UTCدریافت: 2026/08/23 05:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/23 05:45 UTC
گاهی رفتن، سادهترین بخشِ یک تصمیم است...سختتر از آن، پذیرفتنِ سهم خودت از چیزیست که به جا میگذاری.نمیشود از کنار احساسی که روزی در کسی ساختهای بیتفاوت عبور کرد و بعد تمام سنگینیِ آن را پشتِ چند دلیل و سکوت پنهان کرد.بعضی انتخابها، هر دلیلی که داشته باشند، مسئولیتِ زخمی که از آن انتخاب میماند همچنان سر جایش است.شاید آدم بتواند برود، اما نمیتواند طوری برود که انگار هیچ چیزی را پشت سرش نشکسته است.بعضی چیزها را میتوان نادیده گرفت؛ اما نمیشود از حقیقتِ سهم خودت برای همیشه فرار کرد.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سیب سرخ
💟💫عزیزِ جان،خدا کند سهمت از آدمها، کسی باشد که قدرِ قلبت را بداند...خدا کند چترت را زیرِ بارانبه کسی نبخشیکه با همان چتر، زیرِ میزِ اعتمادت بزند...خدا کند چراغت را به خاطرِ کسی خاموش نکنیکه بعد از تمامِ نوری که به زندگیاش آوردی،تو را در تاریکیِ خودت رها کند...خدا کند اطرافت آدمهایی باشندکه اگر بخشیدی، بفهمند؛اگر از خودت گذشتی، قدر بدانند؛و تمامِ آنچه را از دل و جان برایشان کردی،ساده و بیاهمیت از کنارش نگذرند.و در آخر،خدا کند هیچوقت برای خوب بودنتاحساسِ حماقت نکنی؛چون خوب بودن، اشتباه نبود...
من شکستن را نمیدانم...اما هرکس از کنارم گذشت،شکستن را خوب بلد بود...دلم را،اعتمادم را،غرورم را...«تنهایی» تاوانِ همهی «نه»هاییستکه نگفتم تا دلِ کسی نشکند...همهی «محبتهایی»که زیادی هدر دادمتا دلی به دست بیاورم...همهی «دوستت دارم»های آبکیکه جدی گرفتم...همهی «سادگی»که در این دنیای هزارچهرهخرج کردم...«تنهایی» تاوانِ همهی «خوشبینیهایی»ستکه به دنیا و آدمهای این روزها داشتم.
Voice messageببخشآدمارو بانی ناخوشیهات نذار...نذار غم بمونه، نذار تووو چشات غصه و ماتم بمونه...ببخش.نذار بشی یکی مثل اونا.همونا که یک هیچ عقبن تو رفاقت...یک هیچ عقبن تو صداقت...یک هیچ جلوَن تو حسادت.تو ببخش، بذار فکر کنن سادهای...اما شاید یه روز، یه جا، یکی پیدا شد تو رو بخشید.ببخش، نه واسه اینکه حقشون بخشیده شدنه...نه، واسه اینکه با این غما هی نری تو فکرو دلت رو آزار ندی...رد شو ازش.یه روز میرسه سرش به سنگ میخوره، برمیگرده عقب، میبینه نه راه برگشت داره، نه راه موندن.فقط باید مستقیم بره به ناکجاآباد خودش...چیزی که خودش ساخته واسه قلب خودش.تو اما خودت باش...آروم بگیر.نفرین نکن، لعنت نگو، دلخور نشو.غمگین نباش، مهربون بمون.حالا چشاتو ببند و به این فکر کن؛اگه یه روز دلت آرومترین دل دنیا شد...یه لبخند بزن به آسمون.بگو:«خدا جون دمت گرم، ممنون.ممنون که یادم دادی ببخشم،ممنون که یادم دادی هنوز خوبم،هنوز بندهی توام،همیشه خدای منی،همیشه کنار منی.یه خواهش کوچیک...تو هم منو ببخش...ببخش هروقت که تنها و غمگین بودم تو رو صدا زدم...اما توو خوشیام...ولش کن.ببخش مهربون،ببخش بینیاز،ببخش خدا جون.یه وقتایی لازمه فقط به خودت ثابت کنی چقد خوبی...
صبح بخیر... 🌱گاهی صبح که چشم باز میکنی،هنوز دلت درگیرِ دیشب است؛اما زندگی منتظرِ آرام شدنِ دلِ ما نمیماند.پس بلند شو،نفسی بکشو دلت را بسپار به خداییکه از تمامِ آنچه در دلت میگذرد، باخبر است.قرار نیست امروزهمهچیز حل شود؛همین که کمی آرامتر نفس بکشیو امیدت را از دست ندهی،برای امروز کافیست.شاید قشنگترین اتفاقهادرست از جایی شروع شوندکه فکر میکردیم دیگر چیزی برایمان نمانده... 🤍