👩‍💻 این فقط یک نظر شخصیه و طبیعتاً ممکنه درست یا غلط باشه.به نظر من، پزشک اورژانس در خیلی از کیس‌ها…

👩‍💻 این فقط یک نظر شخصیه و طبیعتاً ممکنه درست یا غلط باشه.به نظر من، پزشک اورژانس در خیلی از کیس‌ها باید خیلی سریع مداخله کنه و واقعاً گاهی چند ثانیه می‌تونه سرنوشت بیمار رو تغییر بده.یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای این کار، حفظ کردن Pattern بیماری‌هاست.به‌جای اینکه تک‌تک علائم رو جمع کنیم و بعد سعی کنیم بینشون ارتباط برقرار کنیم که زمان زیادی می‌بره بهتره الگوی سریع بیماری‌های مهم رو بشناسیم؛ طوری که تقریباً در سطح Subconscious فعال بشه.مثل وقتی که یک مسیر رو بارها با ماشین رفتی؛ بعد از مدتی دیگه لازم نیست آگاهانه به مسیر فکر کنی، خودبه‌خود می‌ری و حتی ممکنه در ذهنت بگی: «این دیگه نزدیک خونه‌مونه.»⬅️کیسخانمی با سیانوز و تنفس گاسپینگ مراجعه کرد.یکی از نکات مهم اینه که Critical patient رو از همون لحظه ورود سریع تشخیص بدی.وقتی بیمار وارد شد، بیمار آن‌قدر کبود بود که اول فکر کردم فوت کرده.در ارزیابی اولیه:دیسترس تنفسیسیانوز مرکزینبض‌های محیطی قابل لمس نبودبیمار برای هوا گَسپ می‌زداینجا مهم‌ترین چیز: Airwayبیمار رو در وضعیت 45 درجه قرار دادیم و اکسیژن با ماسک شروع شد.SpO₂ = 30%بعد از دو دقیقه:SpO₂ = 45%اینجا دیگه مشخص بود که اکسیژن ساده کافی نیست و باید سطح حمایت رو بالا ببریم. NRM با اکسیژن شروع شد.در معاینه قفسه سینه:Wheeze دوطرفهCrackleهای پراکندهبیمار چاق بود و به همین دلیل JVP به‌خوبی قابل مشاهده نبود.⬅️اینجا من یک Pattern از بیماری‌های مهم رو در ذهنم داشتیم:COPD – Asthma – Heart Failureاین‌ها از مهم‌ترین علل قابل برگشت در چنین شرایطی هستن.همزمان دو رگ گرفتیم.دگزامتازون هم دادم؛ چون اگر مشکل قلبی باشه، آسیب خاصی نمی‌زنه و اگر علت آسم/COPD باشه، کمک می‌کنه.بعد از مدتی نبض بهتر و قوی‌تر شد و SpO₂ به حدود 80% رسید.دوباره برمی‌گردیم به Pattern:اگر بیمار با اکسیژن به اندازه کافی اصلاح نمی‌شه، باید به این فکر کنیم که شاید مشکل اصلی صرفاً تنفسی نباشه.فشارخون:190/140SpO₂: 83% با NRMPR: 76در POCUS:IVC 3 cmMultiple B-linesGlobal hypokinesiaاینجا تصویر کاملاً به نفع:Acute Decompensated Heart Failureبود.جالب این بود که اول کار از خانواده دقیق پرسیده بودیم و هیچ اشاره‌ای به سابقه نارسایی قلبی نکرده بودند؛ برعکس، می‌گفتند بیمار در خانه از اسپری آسم استفاده می‌کند.درمان را شروع کردیم:وضعیت Semi-sittingNTG به صورت IV bolusFoley catheterLasix 40 mgانتقال به اتاق حیا و اتصال به مانیتورسپس شروع NTG infusionحدود یک ساعت بعد، بیمار کاملاً بهتر شده بود؛ نشسته بود و صحبت می‌کرد و حال عمومی‌اش خوب شده بود.این سناریو شاید برای من ده‌ها بار تکرار شده.چون سناریو و الگوریتم بیماری‌ها رو از قبل در ذهن داشتم، تونستم سریع تصمیم بگیرم.اما اگر Pattern رو حفظ نکرده بودم، ممکن بود فقط بر اساس علائم جلو برم و با دیدن Wheeze:Ventolin + Hydrocortisone + شاید MgSO₄بدم و بیمار رو به اتاق احیا بفرستم، در حالی که مشکل اصلیش Pulmonary Edema بوده.برای همین من فکر می‌کنم دو چیز خیلی مهمن:1️⃣. اول اینکه Pattern بیماری‌ها رو بشناسیم.2️⃣. الگوریتم Management هر بیماری مهم رو بلد باشیم.و مهم‌تر از همه، دیدن یک کیس، دو بار و سه بار خیلی ارزشمنده.مطمئنم کسانی که اون روز در این Case همراه من بودند، اگر دوباره چنین بیماری ببینند، حداقل این احتمال‌ها و مراحل برخورد خودبه‌خود در ذهنشان فعال می‌شود.✨در اورژانس، گاهی همین چند ثانیه‌ای که به‌جای فکر کردن از صفر، Pattern را Recognition می‌کنی، می‌تواند سرنوشت بیمار را عوض کند.