مردی چهار کس را درهمی داد، اولی فارس بود و گفت: انگوری خریم، دومی عرب بود و گفت: لا، من عنب خواهم و…

حاصلِ کارگه کون و مکان این همه نیستباده پیش آر که اسبابِ جهان این همه نیستاز دل و جان شرفِ صحبتِ جانان غرض استغرض این است، وگرنه دل و جان این همه نیستمِنَّتِ سِدره و طوبی ز پیِ سایه مکشکه چو خوش بنگری ای سروِ روان، این همه نیستدولت آن است که بی خونِ دل آید به کنارور نه با سعی و عمل باغِ جَنان این همه نیستپنج روزی که در این مرحله مهلت داریخوش بیاسای زمانی که زمان این همه نیستبر لبِ بحرِ فنا منتظریم ای ساقیفرصتی دان که ز لب تا به دهان این همه نیستزاهد ایمن مشو از بازیِ غیرت، زنهارکه ره از صومعه تا دیرِ مغان این همه نیستدردمندیّ‌ِ منِ سوختهٔ زار و نَزارظاهرا حاجتِ تقریر و بیان این همه نیستنام حافظ رقمِ نیک پذیرفت ولیپیش رندان رقمِ سود و زیان این همه نیست#غزلیات #حضرت_حافظ @masnavimolaviiغزل فوق العاده ای است و حضرت حافظ بساط آفرینش و دنیا و آخرت و زاهدان و.... همه رو ریشخند میکند.

هرچه از تو یاوه گردد از قضاتو یقین دان که خریدت از بلا#مثنوی_مولوی #دفتر_سوم @masnavimolaviiجناب مولانا در این تک بیت درخشان به رازی مگو اشاره می کند. رازی که خبر از لایه های بیخبری ما از رموز حیات می دهد و با از دست دادن هر چیزی غصه دار و نگران می شویم در حالی که از حکمت آن چیزی نمی دانیم و آن ضرر و از دست دادن جهت دفع بلایی بزرگ از ماست. غالبا ما در پی آنیم که کوچک ترین ضرری سمت ما نیاید و به هر ترتیبی شده ضرر را از خود دفع کرده و رندانه دیگران را متحمل آن ضرر کنیم. آدم های رند و زرنگ روزگار ما چنین آدم هایی هستند که جنس بنجل خود را به هزار حیله به دیگران می فروشند و به خیال خود شادند از اینکه ضرر نکرده و سودی کسب کرده اند. ولی انسان عارف و آشنا با رموز باطنی حیات دارد می بیند که این رندی و دفع ضرر به یک ضرر بزرگ تری برای او منجر می شود که بیچاره از آن بیخبر است. یعنی این آدم فکر می کند که با این کارش سود کرده، ولی در واقعیت بلایی که_مثل بیماری،دزدی، تصادف و....._ قرار بوده با این ضرر و زیان از او دفع شود یکباره بر او وارد می شود و بدبخت از همه جا بیخبر نمی داند که از کجا دارد می خورد. پس اگر ضرر و زیانی وارد شد ناراحت نباش و بدان که تو را با این ضرر از بلایی بزرگ حفظ کرده اند.

گر شدی عطشان بحر معنویفرجه‌ای کن در جزیرهٔ مثنویفرجه کن چندان که اندر هر نفسمثنوی را معنوی بینی و بس#مثنوی #مولانا @masnavimolavii

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزدقیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزددلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزددو صد دریا بشوراند، زِ موجِ بحر نگریزدمَلَک‌ها را چو مَندیلی به دست خویش درپیچدچراغ لایزالی را چو قندیلی درآویزدچو شیری سوی جنگ آید دلِ او چون نهنگ آیدبه جز خود هیچ نگذارد وَ با خود نیز بستیزدچو هفت صد پردهٔ دل را به نور خود بِدَرّاندز عرشش این ندا آید: بنامیزد! بنامیزد! چو او از هفتمین دریا به کوه قاف رو آرداز آن دریا چه گوهرها کنار خاک درریزد#غزلیات #مولانا @masnavimolavii______________*بنامیزد:بنام ایزد، چشم بد دور، ماشاءالله؛ مندیل: دستار، دستمال

«زادهٔ ثانی‌‌»ست احمد در جهانصد قيامت بود او اندر عيانزو قيامت را همی‌پرسيده‌اندای قيامت تا قيامت راه چند؟با زبانِ حال می‌گفتی بسیكه ز مَحشَر حشر را پرسد كسی؟!بهرِ اين گفت آن رسولِ خوش‌پيامرمزِ «مُوتوا قبلَ مَوتٍ» يا كِرام همچنان‌كه مُرده‌ام من قبلِ مَوت زآن طرف آورده‌ام اين صَيت و صَوتپس قيامت شو، قيامت را ببينديدنِ هر چيز را شرط است اين#مثنوی #مولانا @masnavimolavii

هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشمنبود بر سر آتش مُیَسَرم که نجوشمبِهوش بودم از اول که دل به کس نسپارمشَمایِل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشمحکایتی ز دهانت به گوشِ جان من آمددگر نصیحتِ مردم حکایت است به گوشممگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانیکه من قرار ندارم که دیده از تو بپوشممن رَمیده‌دل آن به که در سَماع نیایمکه گر به پای درآیم به در برند به دوشمبیا به صلح من امروز در کنار من امشبکه دیده خواب نکرده‌ست از انتظار تو دوشممرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنمکه از وجود تو مویی به عالمی نفروشمبه زخم‌خورده حکایت کنم ز دست جراحتکه تندرست، ملامت کند چو من بخروشممرا مگوی که سعدی طریقِ عشق رها کنسخن چه فایده گفتن چو پند می‌نَنیوشم؟به راه بادیه رفتن به از نشستن باطلوگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم#غزلیات #سعدی_علیه_الرحمه @masnavimolavii