اسمو نگا...کاش اواخر فوتبالش بیاد ایران...«محمد پارسا رحمانی»@foot_twitte

در این برهوت تَلِنتی که در پست وینگر چپ شاهدش هستیم، امید فوتبالی‌ها باید به امثال گریلیش، رشفورد و مارتینلی باشه؛ با توجه به سن، این بازیکن‌ها با تغییر محیط امکان برگشت دارن. معدود استعدادهایی مثل میکا گودس یا تزولیس پیدا میشه ولی همچنان خیلی کار برای رسیدن به سطح اِلیت دارن.«حمید قانعی»@foot_twitte

سه روز تا آغاز فصل تازهٔ لیگ برتر انگلستان باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از گرت بیل، ستارهٔ سابق تاتنهام که با شمارهٔ ۳، بسیاری را مجذوب خود کرد. مگر بیل مهاجم نبود؟ چرا شمارهٔ ۳؟ او ابتدا در پست مدافع چپ به میدان می‌رفت و کم‌کم تحت نظر هری رد‌نپ…دو روز تا آغاز فصل تازهٔ لیگ برتر انگلستان باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از شمارهٔ ۲ حماسه‌آفرین چلسی، برانیسلاو ایوانوویچ.نقش کلیدی بهترین مدافعان اغلب تا حد زیادی دور از نگاه‌ها باقی می‌ماند. نمایش‌های دفاعی درخشان به‌ندرت در خلاصهٔ بازی‌ها درج می‌شوند. خنثی‌سازی کامل زهر بهترین مهرهٔ تهاجمی حریف، اغلب به «بازی بد» و یا «تلاش برای بازگشت به فرم خوب» مهاجم نسبت داده می‌شود.در واقعیت اما، در آن پیروزی و کامیابی، مدافع نیز سهمی داشته است. یکی از مدافعان قدرنادیده، شاید ایوانوویچ باشد.جیمی کرگر یک بار گفت:«هیچ‌کس در کودکی نمی‌خواهد مدافع کناری باشد، هیچ‌کس بزرگ نمی‌شود تا تبدیل به یک گری نویل شود.»تردیدی نیست که در هر صورت، جلادت و شجاعت ایوانوویچ تحسین کودکان صرب هم‌میهنش را برمی‌انگیخت؛ اما اگر همانند راموس، در لحظه‌های خاص پایش به گل‌زنی باز نمی‌شد، آیا هواداران چلسی باز هم با قدردانی از عملکردش در دفاع، گاهی از او به نیکی یاد می‌کردند؟ پاسخ قطعی و یا صحیحی برای این پرسش وجود ندارد. حتی اگر تا چین برویم، آن را نخواهیم یافت.در هر صورت، به گل سرنوشت‌ساز نیاز دارید؟ Better call Branislav! رزومه؟ Voilà!۱- دیدار برگشت مقابل لیورپول پس از تساوی ۱-۱ در دور رفت یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۰۹-۲۰۰۸؛ ایوانوویچ پس از عقب افتادن آبی‌ها، با ۲ ضربهٔ سر، در آنفیلد بریس ثبت کرد که تیمش را به مصاف پرحاشیهٔ چلسی - بارسلونا با داوری تام هنینگ اوربو رساند.۲- دیدار با ناپولی در مرحلهٔ برگشت لیگ قهرمانان اروپا ۱۲-۲۰۱۱؛ دیداری که در آن چلسی با جبران نتیجهٔ ۳ بر ۱ در ورزشگاه استمفورد بریج و ثبت گل چهارم توسط برانیسلاو روی پاس دیدیه دروگبا در دقایق اضافه، به مرحلهٔ بعد راه یافت - و در نهایت قهرمان شد.۳- دیدار با بنفیکا در فینال لیگ اروپا ۱۳-۲۰۱۲؛ بازی ۱ بر ۱ دنبال می‌شد و تماشاگران خود را برای ۳۰ دقیقهٔ وقت‌های اضافه آماده می‌کردند... اما در دقیقهٔ ۲+۹۰، روی سانتر خوان ماتا، برانیسلاو بار دیگر قلم را بر روی دفتر تاریخ آورد.۴- دیدار با لیورپول در نیمه‌نهایی جام اتحادیهٔ ۲۰۱۵؛ او باز هم قرار بود بلای جان قرمزها باشد و در وقت اضافه با ضربهٔ سر گل زد و چلسی را به فینال مقابل تاتنهام (و جام) رساند.«Soshiyant Nr»@foot_twitteدو روز تا آغاز فصل تازهٔ لیگ برتر انگلستان باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از شمارهٔ ۲ حماسه‌آفرین چلسی، برانیسلاو ایوانوویچ.نقش کلیدی بهترین مدافعان اغلب تا حد زیادی دور از نگاه‌ها باقی می‌ماند. نمایش‌های دفاعی درخشان به‌ندرت در خلاصهٔ بازی‌ها درج می‌شوند. خنثی‌سازی کامل زهر بهترین مهرهٔ تهاجمی حریف، اغلب به «بازی بد» و یا «تلاش برای بازگشت به فرم خوب» مهاجم نسبت داده می‌شود.در واقعیت اما، در آن پیروزی و کامیابی، مدافع نیز سهمی داشته است. یکی از مدافعان قدرنادیده، شاید ایوانوویچ باشد.جیمی کرگر یک بار گفت:«هیچ‌کس در کودکی نمی‌خواهد مدافع کناری باشد، هیچ‌کس بزرگ نمی‌شود تا تبدیل به یک گری نویل شود.»تردیدی نیست که در هر صورت، جلادت و شجاعت ایوانوویچ تحسین کودکان صرب هم‌میهنش را برمی‌انگیخت؛ اما اگر همانند راموس، در لحظه‌های خاص پایش به گل‌زنی باز نمی‌شد، آیا هواداران چلسی باز هم با قدردانی از عملکردش در دفاع، گاهی از او به نیکی یاد می‌کردند؟ پاسخ قطعی و یا صحیحی برای این پرسش وجود ندارد. حتی اگر تا چین برویم، آن را نخواهیم یافت.در هر صورت، به گل سرنوشت‌ساز نیاز دارید؟ Better call Branislav! رزومه؟ Voilà!۱- دیدار برگشت مقابل لیورپول پس از تساوی ۱-۱ در دور رفت یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۰۹-۲۰۰۸؛ ایوانوویچ پس از عقب افتادن آبی‌ها، با ۲ ضربهٔ سر، در آنفیلد بریس ثبت کرد که تیمش را به مصاف پرحاشیهٔ چلسی - بارسلونا با داوری تام هنینگ اوربو رساند.۲- دیدار با ناپولی در مرحلهٔ برگشت لیگ قهرمانان اروپا ۱۲-۲۰۱۱؛ دیداری که در آن چلسی با جبران نتیجهٔ ۳ بر ۱ در ورزشگاه استمفورد بریج و ثبت گل چهارم توسط برانیسلاو روی پاس دیدیه دروگبا در دقایق اضافه، به مرحلهٔ بعد راه یافت - و در نهایت قهرمان شد.۳- دیدار با بنفیکا در فینال لیگ اروپا ۱۳-۲۰۱۲؛ بازی ۱ بر ۱ دنبال می‌شد و تماشاگران خود را برای ۳۰ دقیقهٔ وقت‌های اضافه آماده می‌کردند... اما در دقیقهٔ ۲+۹۰، روی سانتر خوان ماتا، برانیسلاو بار دیگر قلم را بر روی دفتر تاریخ آورد.۴- دیدار با لیورپول در نیمه‌نهایی جام اتحادیهٔ ۲۰۱۵؛ او باز هم قرار بود بلای جان قرمزها باشد و در وقت اضافه با ضربهٔ سر گل زد و چلسی را به فینال مقابل تاتنهام (و جام) رساند.«Soshiyant Nr»@foot_twitte

تفاوت:«شماره 7 رئال مادرید»@foot_twitteتفاوت:«شماره 7 رئال مادرید»@foot_twitte

ژابیی آلونسو و آرتتا سال (2004) 🇪🇸📸@foot_twitte

ده روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از شمارهٔ ۱۰ دوست‌داشتنی وولفسبورگ، زویزدان میسیموویچ؛ ستاره‌ای که آمد و بذر نخستین و تنها قهرمانی سبزها در آلمان را در خاک ریخت و به آن آب داد تا ثمره‌اش جام باشد.این روزها وولفسبورگ شرایط مساعدی ندارد و به دستهٔ دوم سقوط کرده‌است. اجازه بدهید به لوگوی تازه و بدقوارهٔ آن‌ها اشاره نکنم... با این وجود، پیش از آنکه بایرن فوتبال آلمان را تحت سلطهٔ خود درآورد و حتی پیش از دو قهرمانی غیرمنتظره و ناگهانی دورتموند، همین وولفسبورگ بود که خلاف انتظارها و در عین گمنامی، تاج را یک مرتبه بر سر گذاشت.حتی اگر جایی در دنیای رسانه‌ای که انگلیسی‌ها تسخیرش کرده‌اند و سایر را کوچک می‌شمارند، از گرگ‌های قلعهٔ سبز یاد شود، گرافیته و ادین ژکو در خط حمله بخش عظیم توجه را به خود اختصاصی داده‌اند؛ اما نباید فراموش کرد که پشت این زوج، معماری نیز بود که نقشهٔ قهرمانی فصل ۰۹-۲۰۰۸ را با ۲۰ پاس گل خود نگاشت. البته اگر صادق باشیم، اینکه توجه‌ها بیشتر به گرافیته و ژکو معطوف می‌شود، چندان هم ناعادلانه نیست؛ چراکه این دو در آن فصل مجموعاً روی ۵۴ گل تأثیر گذاشتند و بالاتر از زوج اتوئو و مسی (مجموعاً ۵۳ گل) جای گرفتند و حتی رکورد تاریخی ۵۳ گل گرد مولر و اولی هونِس در بوندسلیگا را نیز جابه‌جا کردند.سبزپوش‌های گمنام، در سال ۱۹۹۷ برای نخستین بار به بوندسلیگا صعود کرده بودند و تنها پس از ۱۱ سال حضور در سطح اول، به چنین فصل قهرمانی‌ای دست می‌یافتند. باشگاهی که در سال ۱۹۴۵ با عنوان تیم فوتبال کارگران فولکس‌واگن تأسیس شد، فرهنگ و فلسفه ریشه‌دارش حدود ۶۴ سال بعد در مثلثی جادویی و بی‌رحم تجسم یافت که بر پایهٔ پشتکار، عزم و صرف تمام توان شکل گرفت. سه بازیکنی که راه آسان را برای کسب افتخار انتخاب نکردند و از ریشه‌هایی از جنس رنج و مشقت برخاستند.و اما به زویزدان برگردیم. او کندتر و کمی توپرتر از میانگین فوتبالیست‌ها بود؛ اما در عوض نعمتی به او عطا شده بود که جبران‌اش می‌کرد: دید ناب و تکنیکی کم‌نظیر. پسر خانوادهٔ کارگر بوسنیایی‌صرب در باشگاهی با هویت نزدیک به ریشهٔ خود رشد کرد و در کنار هم‌میهن بازماندهٔ محاصرهٔ سارایوو و گرافیته‌ای که در ۲۱ سالگی هر روز کیسه‌های زباله را در خانه‌ها می‌فروخت تا خرج خود و خانواده‌اش را درآورد، تاریخ را نوشت. او با کامیابی‌اش همزمان به ولادیمیر پتروویچی که او را در تیم ملی زیر ۲۱ سال یوگسلاوی بی‌رحمانه و در شرایطی که پس از نتیجهٔ ۳ بر ۰ به نفع حریف در دقیقهٔ ۸۵ وارد بازی شده بود، «چاق و کند» نامیده بود، بار دیگر ثابت کرد که فوتبال ورزشی برای همه است.میسیموویچ می‌توانست علاقه‌اش را پس از آن داوری بیدادگرانه رها کند؛ اما این مرد سخت‌کوش نومید نشد و حفظ پشتکار، او را به اوجی رساند که پتروویچ تنها آن را در رؤیاهایش می‌دید. اگر بخواهیم به آن سرمربی اشاره کنیم، باید گفت که خود جایگاهش در ادامه مسیر حرفه‌ای‌اش حتی تا اندازه‌ای سقوط کرد که یک سال پیش از کناره‌گیری‌اش، در آستانهٔ هدایت باشگاهی گمنام برای اهالی قارهٔ سبز یعنی تراکتور، نایب‌قهرمان فصل گذشته لیگ ۶۱م وقت جهان قرار داشت.امروز که سبزها در دستهٔ دوم باید بار دیگر برای اوج‌گیری تلاش کنند، شاید بد نباشد که به یاد آوریم زمانی این تیم ستاره‌هایی داشت که رد جادوی‌شان، همانند تاریخ این باشگاه، در دفتر تاریخ گم شده‌است.در ویدیو، ۲۰ پاس گل زویزدان میسیموویچ در فصل ۰۹-۲۰۰۸ را مشاهده می‌کنید؛ رکوردی که بعدها توسط بازیکن دیگری در پیراهن وولسفبورگ، کوین دی‌بروین در فصل ۱۵-۲۰۱۴ جابه‌جا شد تا آن‌که توماس مولر نیز چندی بعد آن را از آن خود کند.«Soshiyant Nr»@foot_twitte

والا برام عجیبه که بخاطر میزبانی تیم های ایرانی بعضیا اینقدر حساس اند تو ایران که زمین ندارند برا فوتبال برید تو امارات و قطر عشق و حال دیگه برنگردید این لیگ داخلی هم تعطیل کنید تا فصل آینده«جانلوکا»@foot_twitte