ده روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی ماندهاست. به همین مناسبت، یادی کنیم از شمارهٔ ۱۰ دوستداشت…
انتشار: 2026/08/18 16:43 UTCدریافت: 2026/08/19 17:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/19 17:55 UTC
ده روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی ماندهاست. به همین مناسبت، یادی کنیم از شمارهٔ ۱۰ دوستداشتنی وولفسبورگ، زویزدان میسیموویچ؛ ستارهای که آمد و بذر نخستین و تنها قهرمانی سبزها در آلمان را در خاک ریخت و به آن آب داد تا ثمرهاش جام باشد.این روزها وولفسبورگ شرایط مساعدی ندارد و به دستهٔ دوم سقوط کردهاست. اجازه بدهید به لوگوی تازه و بدقوارهٔ آنها اشاره نکنم... با این وجود، پیش از آنکه بایرن فوتبال آلمان را تحت سلطهٔ خود درآورد و حتی پیش از دو قهرمانی غیرمنتظره و ناگهانی دورتموند، همین وولفسبورگ بود که خلاف انتظارها و در عین گمنامی، تاج را یک مرتبه بر سر گذاشت.حتی اگر جایی در دنیای رسانهای که انگلیسیها تسخیرش کردهاند و سایر را کوچک میشمارند، از گرگهای قلعهٔ سبز یاد شود، گرافیته و ادین ژکو در خط حمله بخش عظیم توجه را به خود اختصاصی دادهاند؛ اما نباید فراموش کرد که پشت این زوج، معماری نیز بود که نقشهٔ قهرمانی فصل ۰۹-۲۰۰۸ را با ۲۰ پاس گل خود نگاشت. البته اگر صادق باشیم، اینکه توجهها بیشتر به گرافیته و ژکو معطوف میشود، چندان هم ناعادلانه نیست؛ چراکه این دو در آن فصل مجموعاً روی ۵۴ گل تأثیر گذاشتند و بالاتر از زوج اتوئو و مسی (مجموعاً ۵۳ گل) جای گرفتند و حتی رکورد تاریخی ۵۳ گل گرد مولر و اولی هونِس در بوندسلیگا را نیز جابهجا کردند.سبزپوشهای گمنام، در سال ۱۹۹۷ برای نخستین بار به بوندسلیگا صعود کرده بودند و تنها پس از ۱۱ سال حضور در سطح اول، به چنین فصل قهرمانیای دست مییافتند. باشگاهی که در سال ۱۹۴۵ با عنوان تیم فوتبال کارگران فولکسواگن تأسیس شد، فرهنگ و فلسفه ریشهدارش حدود ۶۴ سال بعد در مثلثی جادویی و بیرحم تجسم یافت که بر پایهٔ پشتکار، عزم و صرف تمام توان شکل گرفت. سه بازیکنی که راه آسان را برای کسب افتخار انتخاب نکردند و از ریشههایی از جنس رنج و مشقت برخاستند.و اما به زویزدان برگردیم. او کندتر و کمی توپرتر از میانگین فوتبالیستها بود؛ اما در عوض نعمتی به او عطا شده بود که جبراناش میکرد: دید ناب و تکنیکی کمنظیر. پسر خانوادهٔ کارگر بوسنیاییصرب در باشگاهی با هویت نزدیک به ریشهٔ خود رشد کرد و در کنار هممیهن بازماندهٔ محاصرهٔ سارایوو و گرافیتهای که در ۲۱ سالگی هر روز کیسههای زباله را در خانهها میفروخت تا خرج خود و خانوادهاش را درآورد، تاریخ را نوشت. او با کامیابیاش همزمان به ولادیمیر پتروویچی که او را در تیم ملی زیر ۲۱ سال یوگسلاوی بیرحمانه و در شرایطی که پس از نتیجهٔ ۳ بر ۰ به نفع حریف در دقیقهٔ ۸۵ وارد بازی شده بود، «چاق و کند» نامیده بود، بار دیگر ثابت کرد که فوتبال ورزشی برای همه است.میسیموویچ میتوانست علاقهاش را پس از آن داوری بیدادگرانه رها کند؛ اما این مرد سختکوش نومید نشد و حفظ پشتکار، او را به اوجی رساند که پتروویچ تنها آن را در رؤیاهایش میدید. اگر بخواهیم به آن سرمربی اشاره کنیم، باید گفت که خود جایگاهش در ادامه مسیر حرفهایاش حتی تا اندازهای سقوط کرد که یک سال پیش از کنارهگیریاش، در آستانهٔ هدایت باشگاهی گمنام برای اهالی قارهٔ سبز یعنی تراکتور، نایبقهرمان فصل گذشته لیگ ۶۱م وقت جهان قرار داشت.امروز که سبزها در دستهٔ دوم باید بار دیگر برای اوجگیری تلاش کنند، شاید بد نباشد که به یاد آوریم زمانی این تیم ستارههایی داشت که رد جادویشان، همانند تاریخ این باشگاه، در دفتر تاریخ گم شدهاست.در ویدیو، ۲۰ پاس گل زویزدان میسیموویچ در فصل ۰۹-۲۰۰۸ را مشاهده میکنید؛ رکوردی که بعدها توسط بازیکن دیگری در پیراهن وولسفبورگ، کوین دیبروین در فصل ۱۵-۲۰۱۴ جابهجا شد تا آنکه توماس مولر نیز چندی بعد آن را از آن خود کند.«Soshiyant Nr»@foot_twitte


