اگه به کارما اعتقاد داشتم، می‌گفتم کارمای اوباما اومد و خر ترامپ رو سنگین گرفت. این وسط ولی فقط مای…

«یک صبر برایم مانده؛ و کل دنیا می‌خواهد مرا با آن امتحان کند.»

یکی از خاطرات پررنگ دوران مجردیم هم مال ظهر روزای تعطیله که با بوی پلوی زعفرونی مامان و کباب بابا بیدار می‌شدم و همزمان صداش دم‌در اتاق می‌پیچید: پاشو ببین چه کباب مشتی زدم.انقدر زندگی پیچ و خم‌های عجیب خورده و انقدر اون دوران دور از دسترسه که گاهی وقتا شک می‌کنم واقعا اون روزا وجود داشتن؟ همونقدر شاد؟ همونقدر بدون غم و پر نور؟ زندگی چی سر ما آورد که حسرت ساده‌ترین روزهای زندگی موند کنج قلبمون؟

بدی روزای خوبم اینه که خیلی سخته وقتی وسطشی متوجه باشی چقدر خوبن. عکس‌ها یادت می‌ندازن روزای خوبم داشتی و همیشه دنیات اینجوری سیاه نبوده.

زندگی مدت‌هاست پاشو گذاشته رو گلوم و هروقت مطمئن می‌شه این ثانیه‌ی آخرمه، کمی شل میکنه تا نفسم برگرده و دوباره از اول. نمیدونم تا چندمین بار و تا چندمین نفس دووم میارم که بجنگم، ولی اینو خوب می‌دونم که دیگه آخرامه.

تو این ۹۰ روز هربار ویدیوی پسر hold the doorیی رو توی تایملاین x می‌بینم، حتما دوباره نگاش میکنم، نه چون یادم رفته، نه چون عادی شده، واسه اینکه می‌دونم با هربار دیدنش خشمم، اشکم، غمم مثل روز اول شعله ور می‌شه و من خیلی نیاز دارم به زنده موندن این خشم.

دوست دارم باور کنم دنیا قراره روزهای خوبش رو بهمون نشون بده و روزهای خوب که رسیدن، بیام اینجا بنویسم این سالها چطور گذشت و تیتر بزنم: «این سرگذشت یه تیکه‌ی بد، از یه زندگی خوبه.»