دوست دارم باور کنم دنیا قراره روزهای خوبش رو بهمون نشون بده و روزهای خوب که رسیدن، بیام اینجا بنویس…

«یک صبر برایم مانده؛ و کل دنیا می‌خواهد مرا با آن امتحان کند.»

یکی از خاطرات پررنگ دوران مجردیم هم مال ظهر روزای تعطیله که با بوی پلوی زعفرونی مامان و کباب بابا بیدار می‌شدم و همزمان صداش دم‌در اتاق می‌پیچید: پاشو ببین چه کباب مشتی زدم.انقدر زندگی پیچ و خم‌های عجیب خورده و انقدر اون دوران دور از دسترسه که گاهی وقتا شک می‌کنم واقعا اون روزا وجود داشتن؟ همونقدر شاد؟ همونقدر بدون غم و پر نور؟ زندگی چی سر ما آورد که حسرت ساده‌ترین روزهای زندگی موند کنج قلبمون؟

اگه به کارما اعتقاد داشتم، می‌گفتم کارمای اوباما اومد و خر ترامپ رو سنگین گرفت. این وسط ولی فقط ماییم که با خون و فقر تاوان پس می‌دیم.

بدی روزای خوبم اینه که خیلی سخته وقتی وسطشی متوجه باشی چقدر خوبن. عکس‌ها یادت می‌ندازن روزای خوبم داشتی و همیشه دنیات اینجوری سیاه نبوده.

زندگی مدت‌هاست پاشو گذاشته رو گلوم و هروقت مطمئن می‌شه این ثانیه‌ی آخرمه، کمی شل میکنه تا نفسم برگرده و دوباره از اول. نمیدونم تا چندمین بار و تا چندمین نفس دووم میارم که بجنگم، ولی اینو خوب می‌دونم که دیگه آخرامه.

تو این ۹۰ روز هربار ویدیوی پسر hold the doorیی رو توی تایملاین x می‌بینم، حتما دوباره نگاش میکنم، نه چون یادم رفته، نه چون عادی شده، واسه اینکه می‌دونم با هربار دیدنش خشمم، اشکم، غمم مثل روز اول شعله ور می‌شه و من خیلی نیاز دارم به زنده موندن این خشم.