چند خبر فرهنگی - سینماییمجید مظفری گواهینامه درجه یک هنری دریافت می‌کندآیین اهدای گواهینامه درجه یک…

دنیای سینما:" معلم رسانه" نداریم/  ضرورت شکل گیری "نسلی پرسشگر و مطالبه جو" در حوزه رسانه«سیدرضا اورنگ» نویسنده و روزنامه نگار پیشکسوت معتقد است امروز معلم رسانه‌ای وجود ندارد تا خبرنگاران تازه‌ کار را به ‌درستی آموزش دهد.وی با انتقاد از وضعیت رسانه در حوزه فرهنگ و هنر، کمبود نیروهای متخصص،آموزش‌دیده و صاحب‌قلم را یکی از ضعف‌های جدی این حوزه دانست و تأکید کرد که امروز بیش از هر زمان دیگری جای خالی مطالبه‌گری و پرسشگری در رسانه احساس می‌شود.سیدرضا اورنگ گفت: از نقاط قوت فضای رسانه‌ای کشور در حوزه فرهنگ و هنر می‌توان به حضور افرادی اشاره کرد که به حوزه تخصصی خود مسلط و مرتبط هستند،اما متأسفانه تعداد این افراد معدود است.وی خاطرنشان کرد: امروز شاهد هستیم بسیاری از افراد فعال در این حوزه خود را خبرنگار و روزنامه‌نگار می‌دانند،اما هیچ شناختی از حوزه فرهنگ و هنر ندارند و حتی نمی‌توان به آنها عنوان شبه‌خبرنگار یا شبه‌منتقد داد. این وضعیت را حتی در میان برخی مسوولان کشور نیز می‌توان مشاهده کرد؛افرادی که هیچ تسلط و شناختی از حوزه فرهنگ و هنر ندارند.اورنگ افزود: شاید بیش از دو دهه است که نیروهای کاربلد و باتجربه یا خودشان از این عرصه کنار رفته‌اند یا کنار گذاشته شده‌اند و به دلیل نبود این افراد،نسل جدیدی از نیروهای حرفه‌ای نیز به درستی تربیت نشده اند. نتیجه این وضعیت، کمبود نیروهای صاحب‌قلم و فقدان تحلیل جدی در فضای رسانه‌ای است.این پیشکسوت رسانه در گفتگو با "همدار" تصریح کرد: متأسفانه امروز معلم رسانه‌ای وجود ندارد که خبرنگاران تازه‌کار را به‌درستی آموزش دهد. چند سؤال مشخص وجود دارد و همان سؤال‌ها از همه پرسیده می‌شود. بخشی از نیروها نیز به سمت کسب درآمد رفته‌ و عده‌ای هم مبهوت سلبریتی‌ها شده‌اند! در چنین شرایطی، مسوولان خیال شان راحت است که نیروی پرسشگری وجود ندارد!وی ادامه داد: با خروج نیروهای متخصص،امروز بخش قابل توجهی از بدنه رسانه را نیروهایی تشکیل می‌دهند که آموزش حرفه‌ای ندیده‌اند. نتیجه آن شکل نگرفتن نسلی پرسشگر و مطالبه‌گر است. به نظر من، مسوولان نیز تا حدی از این وضعیت استقبال کرده‌اند تا خیال شان راحت باشد کسی درباره مسائل مهم، موشکافانه سؤال نکند و مطالبه‌گری شکل نگیرد!اورنگ گفت: زمانی خبرنگارانی در این عرصه فعالیت می‌کردند که حتی مسوولان و وزیران از پرسش‌های آنها واهمه داشتند؛ چون خبرنگار، با دقت، موشکافی و پرسشگری عمل می‌کرد و اجازه نمی‌داد مسوولان به‌سادگی از کنار رسانه عبور کنند.وقتی قرار نباشد پرسشگری وجود داشته باشد، طبیعی است که شبه‌خبرنگاران مجیزگو ترجیح داده شوند.وی تأکید کرد:هنوز معدود افرادی هستند که به حرفه خبرنگاری نگاه ویژه داشته و این حرفه را دوست دارند و به‌تدریج قلق کار را پیدا می‌کنند؛ اما این تعداد معدود برای ساختن یک جریان حرفه‌ای رسانه‌ای کافی نیست.این پیشکسوت رسانه با انتقاد از وضعیت آموزش دانشگاهی در حوزه رسانه گفت: امروز حتی دانشگاه‌ها نیز عملکرد قابل قبولی ندارند. استادانی در دانشگاه‌ها تدریس می‌کنند که هیچ تجربه‌ای در عرصه واقعی رسانه ندارند. به نظر من حتی اگر فردی پروفسور رسانه هم باشد، باید تجربه عملی کار در رسانه را داشته باشد تا با جزئیات و پیچیدگی‌های این حرفه آشنا شود. صرف کتاب خواندن و آموختن مباحث تئوریک برای خبرنگار شدن کافی نیست.اورنگ در پایان خاطرنشان کرد: رسانه زمانی می‌تواند نقش واقعی خود را ایفا کند که خبرنگار، علاوه بر شناخت حوزه تخصصی خود، قدرت پرسشگری، تحلیل و مطالبه‌گری داشته باشد. اگر این ویژگی‌ها از رسانه حذف شود، خروجی آن دیگر نمی‌تواند آینه دقیق مسائل جامعه باشد. طبیعتاً بسیاری از مشکلات نیز بدون آنکه جدی و موشکافانه دیده شوند، از برابر افکار عمومی عبور خواهند کرد.t.me/donyayecinema

دنیای سینما:داریوش اقبالی: ما اپوزیسیون شکست خوردیم و هیچ امیدی نداریمt.me/donyayecinemahttp://donyayecinema.ir

دنیای سینما:🖊 نعل وارونه✍️  احسان شریعتی 🔹در بحبوحه جنگ و محاصره و تحریم کشور از بیرون و بحران معیشتی که علاوه بر عامل خارجی، پیامد نوعی سیاست‌گذاری کلان و مدیریت اقتصاد کشور، به‌ویژه در دوران پس از جنگ هشت‌ساله بوده است، جست‌وجوی مقصر و «سپر بلا»، و نیافتن دیواری کوتاه‌تر از گفتمان عدالت‌طلبی روشنفکران منتقد و یقه شریعتی را گرفتن، مانند نماد ملی و مذهبیِ همچنان زنده آن گفتمان و شگردِ «به کوچه چپ زدن»، دقیقا مصداق همان وارونه‌زدن نعل به‌ قصد گم‌کردن نشان اسب یکه‌تازان مسئول نظم سابق و و وضع لاحق است و سر کار گذاشتن مردمان و «راندن‌شان به سمت ناکجاآباد». در این جدال نمادین با نمادها مواجهیم، همچنان که «شاندل» شخصیت نمادین ساخته علی شریعتی‌مزینانی بود. مثال مشابه این معرکه در این مردادماه نمادین، مورد مصدق است که آمده‌اند و فرموده‌اند که نه قدرت خارجی، بلکه دکتر خود در ۲۸ مرداد ۳۲ با تمرد از دستور شاهی که مطابق قانون اساسی وقت قرار بود پس از ۱۴ مرداد ۱۲۸۵، فقط سلطنت کند و نه حکومت، کودتا کرده است.🔹و اما دلیل این عطف توجه اغراق‌آمیز و این حجم از واکنش‌ها، با وجود همه درشتی‌ها، به‌درستی همین دلالت عینی و اکنونی-اینجایی آن گفتمان انتقادی از نظم یا بی‌نظمی اقتصادی-سیاسی است که به وضع و بحران کنونی انجامیده و همچنان آبستن برشوراندن جامعه است. مگر گفتمان شریعتی در جوانی با این نقل از اباذر شروع نمی‌شد که «در شگفتم از کسی که در خانه‌اش نانی نمی‌یابد و با شمشیر آخته‌اش بر مردم نمی‌شورد؟». پس مسئول بروز این‌گونه خشونت‌ها نه مسببان بحران معیشت و گرسنگی، بلکه خود «انسان شورشی» است؛ و یکی از روش‌های از اسب و سپر انداختن حریف، به‌ جای نقد نظر به‌ شیوه «انظر الی ما قال»، یقه شخص را گرفتن و فحاشی و تخطئه شخصیت اوست.🔹و از‌آنجا‌که در سال‌های اخیر استفاده از این روش مغالطه منطقی رواج فراوان یافته، و به‌ طور کلی هم‌زمان با گرایشی در جامعه به‌ سمت ادب و فرهنگ پوپولیستی فاشیستی و... از این شیوه به‌ویژه در فضای مجازی، بسیار استقبال می‌شود؛ شبحی از شریعتی که پیش‌تر با جعل و نقل منظم و سازمان‌یافته قول‌هایی موهوم و جملاتی موهن آماج تمسخر و استهزا بود، این‌بار در سطحی گسترده مورد کین‌توزی چپ‌هراسانه واقع می‌شود.اما این حجم از توجه و واکنش در ضمن نشان از زنده و سوزنده ماندن شعله «شمع» شاندل و به‌روز و با مصداق بودن نقد عدالت‌طلبانه ملی-مردمی از سرمایه‌سالاری بی‌رویه و دلال‌مسلک «خصولتی» است و نیز نقد سنت‌گرایی متصلب و بنیادانگاری مذهبی، به دلیل و نشان همان دلالت عینی و مصداق‌یابی استدلال شریعتی مانند یک «نماد» فکری-اعتقادی. چرخش از حواشی و «بازگشت به اصل موضوع»، به‌ تعبیر پدیدارشناسان، داستان را از هزل یا هجوسرایی، له و علیه شخص و شخصیت‌های واقعی یا نمادین، خارج کرد. هرچند در‌ این‌ میان و میدان، حملات نه همه از سنخ واهی و موهن بود و نه همه دفاع‌ها از سر صدق و وثوق. متن و مضمون اندیشه و پیام شریعتی در وجه سلبی، به‌ تعبیر خود او، نفی بیگانگی با خود و «استضعاف» زیر سلطه «زر و زور و تزویر» بود و در وجه ایجابی، دفاع از تثلیث «عدالت، آزادی، و عرفان» به‌مثابه خودآگاهی یا توسعه مادی جامعه و تعالی اخلاقی-معنوی فرد. و بر اساس ‌این آموزه شریعتی بی‌تردید در حوزه افتصاد، سمت‌گیری عدالت‌طلبانه ضد استثماری است، چنان‌که در سپهر سیاسی جهت‌گیری آزادی‌خواهانه ضد استبدادی. و در سطح جهان‌روا، تفکری «پسااستعماری» است؛ اما نه از نوع تجدد و غرب‌ستیزی تمدنی-دینی‌ و از سنخ «برخورد تمدن‌ها» و جنگ‌افروزی‌های صلیبی و... . بنابراین الفبا و مبتدیات مبرهن آموزه شاندل شریعتی، «دفاع بد» از او را برنمی‌تابد‌ و برای نمونه، تأکید بر استعمارستیزی مماشات‌گر با استبداد و واپس‌گرایی یا نوعی عدالت‌طلبی بی‌اعتنا به آزادی و حقوق بشر و شهروندی. و رویکرد‌هایی از این دست، بیش از حملات آکنده از اتهام و اهانت و افترا و فحاشی و نفرت‌پراکنی، تحریف‌گر واقعیت و حقیقت پیام او هستند. شریعتی بی‌شک معلم انقلاب و نقد و نهضت بود‌ و نه نظریه‌پرداز نظام و قدرت و حکومت و توجیه‌گر نظم و وضع مسبوق و موجود. از ‌این‌رو جویندگان امکان بازتولید گفتمان شریعتی یا «نو‌شریعتی»، همواره کوشیده‌اند در «سمت درست تاریخ» بایستند، هرچند «از بد حادثه» در سمت بد جغرافیا قرار گرفته باشند.t.me/donyayecinema

دنیای سینما:t.me/donyayecinemahttp://donyayecinema.ir

دنیای سینما:▪️مراسم یادبود زنده یاد حسین خواجه امیری ( ایرج)▫️روز سه شنبه ۲۷ مرداد▫️ساعت ۱۹ تا ۲۰:۳۰▫️مسجد جامع شهرک غربt.me/donyayecinemahttp://donyayecinema.ir

دنیای سینما:کسی نیست که بشکنه تنهایی‌مو#بشنویمhttps://t.me/donyayecinema