👆ادامه مطلب:هرگونه اقدام واقعی برای «دلارزدایی»، شفافیّت تراکنشهای بانکی، یا پیوندخوردن با نظامات…
انتشار: 2026/07/26 19:09 UTCدریافت: 2026/08/03 12:02 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/03 12:02 UTC
👆ادامه مطلب:هرگونه اقدام واقعی برای «دلارزدایی»، شفافیّت تراکنشهای بانکی، یا پیوندخوردن با نظامات مالی جایگزین در شرق، شریانِ حیاتیِ این طبقه را که همان انتقال آزادانه و بیردّپای ثروت ملّی به ساختارهای مالی غربی است، قطع میکند. به همین دلیل، سریعالقلمترین نظریهپردازانِ آنها، خلع سلاح منطقهای را پیششرط گشایش اقتصادی معرفی میکنند تا مسیر این چرخهی مالی هموار بماند.سرمایهی مالی به طور ذاتی فراملّی، سیّال و بیوطن است. این سرمایه با هرگونه قدرتی که بخواهد منابع را به سمت خیر عمومی، عدالت اجتماعی یا دفاع ملی هدایت کند، وارد ستیز میشود.وقتی نهادهایی مانند بانک مرکزی یا اتاقهای بازرگانی به تسخیر این تفکر درمیآیند، سیاستگذاری پولی کشور به جای آنکه در خدمت تقویت ساختار درونی قدرت و تابآوری جامعه در برابر امپریالیسم باشد، به ابزاری برای تنظیم بازارهای مالی به نفع این الیگارشی تبدیل میشود.مسئلهی اصلی کشور، دیگر صرفا یک تهدید نظامی بیرونی نیست، بلکه یک نبرد هژمونیک داخلی بر سر جهتگیری تاریخی ایران است. پذیرش منطقِ جریانی که بقا را در گرو قطع دسترسی به اهداف منطقهای و هضمشدن در بازار غربی میداند، در نهایت به معنای خلع سلاح داوطلبانه پیش از صلح تحمیلی خواهد بود؛ صلح و توسعهای که در آن ساختار، چیزی جز وابستگی تام و تضعیف حاکمیت ملّی نخواهد بود. بد حادثه اینجاست که ما با یک بورژوازی ملّی یا حتی تجاری روبهرو نیستیم، بلکه با یک الیگارشی مالیِ غارتگر مواجهایم که با گروگانگرفتن معیشت عمومی و ابزارهای سیاستگذاری پولی، تلاش میکند کشور را در موضع ضعف ساختاری قرار دهد تا در نهایت، گزینهی تسلیم سیاسی در برابر نظم جهانی، تنها راه خروج از بحرانِ خودساخته جلوه کند. اما بدتر این که ما در ساختار سیاسی کشور درون نظام فاقد جریانی هستیم که بتواند یک نظم اقتصادیِ متفاوتِ انقلابی در برابر این تسلیمگرایان ارائه دهد. بدون شکلگیری یک جریان فکریِ بدیل و ساختارمند که شجاعتِ تعطیلکردن منطق سرمایهداری مالی رانتی ، مهار بانکهای خصوصیِ خلقپولکننده، و بازگرداندن هدایت اعتبار به سمت تولیدِ ملّی را داشته باشد، کشور در این چرخهی فرساینده باقی خواهد ماند. این خلاء، بزرگترین نقطهی ضغف ماست که تسلیمگرایان روی آن حساب کردهاند؛ آنها منتظرند تا فرسودگی ناشی از نبودِ جریانی بدیل، ساختار حکمرانی را به این نتیجه برساند که برای حفظ بقایِ حداقلی، باید دستها را در برابر نظم بینالمللی بالا برد.@otaqejangmediaبرای ارسال نوشتههای خود با @ravieiran در ارتباط باشید


