ما معمولاً زندگی را با«مقصدها»اندازه می‌گیریم؛قبولی،شغل،ازدواج، مهاجرت،درآمد،خانه...و با خودمان فکر…

ما معمولاً زندگی را با«مقصدها»اندازه می‌گیریم؛قبولی،شغل،ازدواج، مهاجرت،درآمد،خانه...و با خودمان فکر می‌کنیم:«اگر فقط به آن نقطه برسم، بالاخره احساس رضایت خواهم کرد.»اما واقعیت این است که بسیاری از مهم‌ترین تغییرات انسان، نه در لحظه‌ی رسیدن، بلکه در مسیر رسیدن اتفاق می‌افتند.تاب‌آوری،صبر،انعطاف‌پذیری،تحمل ناکامی، جرأت تصمیم‌گیری،شناخت خود وتوانایی مدیریت هیجان‌ها، چیزهایی نیستندکه در پایان مسیر به ما هدیه داده شوند؛آن‌ها درطول مسیر ساخته می‌شوند.گاهی چیزی که در پایان به دست می‌آوریم،در مقایسه با چیزی که در طول مسیر به آن تبدیل شده‌ایم،اهمیت کمتری دارد.شاید به همین دلیل است که بعضی آدم‌ها،حتی بعد از رسیدن به بزرگ‌ترین هدف‌هایشان،باز هم احساس خلأ می‌کنند؛چون تمام تمرکزشان روی «رسیدن» بوده،نه «شدن» رشد روانی،بیشتر از آنکه به مقصد وابسته باشد،به نحوه‌ی مواجهه‌ی ما با مسیر وابسته است.پس شاید بد نباشد هر چند وقت یک‌بار، به‌جای اینکه از خودمان بپرسیم: «چقدر تا هدفم فاصله دارم؟»یک سؤال مهم‌تر بپرسیم:«این مسیری که دارم طی می‌کنم، از من چه انسانی ساخته است؟»✍ دکتر مانا عطاری¯\_(ツ)_/¯🆔 @zhiliing 💯