« خود »‌، تنها زماني مي تواند وجود داشته باشد كه تو بجنگي. تسليم شدن و واگذاري، سهم مهلك « خود»‌ است. به همين جهت من بر تسليم شدن تاكيد مي كنم. جنگ خوراك « خود » است و تسليم شدن، سم كشنده ی آن. « خود »‌ بايد بميرد. فقط در آن زمان است كه تو مي تواني متولد شوي. در يك غلاف دو شمشير نمي گنجد. تو مي تواني در درونت زندگي كني تا « خود » ‌تو را ترك كند يا اينكه «‌خود »‌ زندگي كند و تو مجبور شوي به زير زمين بروي. ميليونها انسان اينگونه زندگي مي كنند:‌ زندگي در زيرزمين در حاليكه «‌خود »‌ آنها بر تخت نشسته است. با تسليم شدن، « خود »‌ ناپديد مي شود و خويشتن زيرزميني تو شروع به بالا آمدن مي كند و به وضعيت طبيعي اش باز مي گردد. تو مي تواني زندگي ات را به ساز موسيقي هستي تبديل كني، ني اي بر لبان هستي. فقط بايد ميان تهي شوي تا هستي بتواند نغمه اي را كه مي خواهد بنوازد. يا اگر چنين نخواهد،‌ سكوت هم به زيبايي نغمه ی هستي است.Osho♨️@WorldMeditation instagram.com/WorldMeditation_1