یه دیالوگی تو سریال وست ورد بود که میگفت: «این لذت‌های شدید، عواقب وخیمی به دنبال دارند».و چقدر قشن…

این گرونیا باعث شده خرید یه چیزایی به ادم زور بیاره. چیزایی که قبلاً اصلاً به چشم نمیومد. دستکش ظرفشویی سیصدهزار تومن. نخ دندون ۲۷۰ هزار تومن. سه رول پلاستیک زباله پونصدهزار تومن. واقعاً ترسناک داره میشه

آیا میدانستید؟ ترشحات جنسی واژن بانوان به دلیل خاصیت اسیدی بودنش ترش مزه است!! و این اصطلاح ترشی نخوری یه چیزی میشی اشاره به این دارد که اگر کص لیسی نکنی به درجات عالی انسانیت و کمال خواهی رسید.

بهترین جواببه کسی که به شما بی احترامی کردهقطع کردن دسترسیهشما نیازی به انتقامیه پیام طولانیيا يه بحث سنگینبرای ثابت کردن اینکه حق با شماست نداریننه تماس، نه توضیح، نه تلاش برای قانع کردن طرف مقابل با وجود اینکه ما دوس داریم حرف آخر رو بزنیم و طرف مقابل رو قانع کنیم، اما نیاز نیست بعضی آدما قرار نیست شما رو بفهمنو بعضی رابطه ها قرار نیست درست بشنتا زمانی که واکنش نشون میدیندارین کاری می کنین که اون رابطه ادامه پیدا کنهاما وقتی دسترسی رو قطع كنين دیگه سوختی برای ادامه رابطه باقی نمی مونهاینجاست که تازه خیلی ها متوجه ميشن سکوت همیشه به معنای ضعف نيسبلکه میتونه با ارزش ترین نوع پاسخ باشه.پس انرژی، زمان و توجه خودتون رو در اختیار کسی قرار ندین که قدرتتون رو نمیدونه

امروز به یه اصطلاح جالب انگلیسی برخودم که ترجمه فارسیش میشه محتکران رویاکسایی که جزو ۱۰-۱۵ درصد پولدار جامعه‌ان و ثروت و ارتباطات و لابی‌های زیادی دارن.کسایی که رویاهای بقیه رو زندگی میکنن و هر روز هم به ثروتشون اضافه میشه در حالی که شکاف این دسته با طبقه متوسط جامعه روز به روز بیشتر میشه.محتکر رویا تو ایران کم نداریم.کسایی که با دزدی و اختلاس و ارتباط و قدرت پول زیادی به دست آوردن و به جای تزریق اون پول برای توسعه صنعت و سازندگی، تو بهترین جاهای دنیا برای خودشون ویلا و ماشینای لوکس خریدن و در نهایت طبقه متوسط تاوانش رو میدن.

فدای سرمان اگر نشد، اگر نتوانستیم، اگر نرسیدیم و اگر هرچه خواستیم و آرزو کردیم، دور بود و بعید بود...فدای سرمان اگر قد و قواره‌ی آرامشمان بلند بود و دستان ما کوتاه، اگر مستعد و توانمند بودیم و فرصتی برای عرض اندام نیافتیم!فدای سرمان که قلب‌هایمان بزرگ بود و جیب‌هایمان کوچک...فدای سرمان... که ما در تورم‌خیزترین نقطه‌ی جهان بودیم و همین دوام آوردن و ادامه دادن، بزرگترین دستاورد ما بود، در شرایطی که هرکسی به جز ما بود، تحمل نمی‌کرد و دوام نمی‌آورد و جا می‌زد!

‏من واقعا به مونولوگ صابر ابر باور دارم. ‏اگه بلد بودیم با هم حرف بزنیم، ‏اگه زخم‌هامونو نگه نمی‌داشتیم، ‏خیلی اتفاق‌ها نمی‌افتاد. ‏آدما هیچوقت کاملا مقصر یا کاملاً بی‌گناه نیستن.‏هرکسی یه‌جایی ممکنه حق داشته باشه.‏فقط باید یاد بگیریم بشنویم و بفهمیم.هانی