چرا برخی اصلاح‌طلبان و دولتمردان، عجز را فریاد می‌زنند؟وقتی ترامپ و ونس مدعی‌اند اقتصاد ایران را نا…

چرا برخی اصلاح‌طلبان و دولتمردان، عجز را فریاد می‌زنند؟وقتی ترامپ و ونس مدعی‌اند اقتصاد ایران را نابود کرده‌اند و هم‌زمان برخی چهره‌های داخلی می‌گویند «پول نداریم» و «نفت نمی‌فروشیم»، این دیگر صرفاً بیان مشکلات نیست؛ بلکه تکمیل روایت دشمن و ارسال علامت موفقیت فشارهاست.برای این رفتار سه احتمال وجود دارد:۱. توجیه ناکارآمدیهیچ دولتی مانند دولت فعلی از همراهی منتقدان برخوردار نبوده است. اگر یک‌دهم مشکلات امروز در دولت قبل رخ می‌داد، اصلاح‌طلبان چه فضایی علیه آن می‌ساختند؟ منتقدان امروز اما به‌دلیل شرایط جنگی و منافع ملی، کنار دولت ایستاده‌اند. پس چرا دولت به‌جای استفاده از این سرمایه، همچنان به دوگانه‌سازی، دشمن‌سازی داخلی و نسبت‌دادن همه مشکلات به عوامل خارجی روی می‌آورد؟۲.غفلت از پیامد خارجی سخنانممکن است برخی تصور کنند این حرف‌ها فقط برای توجیه داخلی یا شفاف‌سازی با مردم است؛ اما دشمن همه این اظهارات را رصد می‌کند. اعلام ناتوانی، فشار را کاهش نمی‌دهد؛ بلکه دشمن را مطمئن می‌کند که تحریم و تهدید مؤثر بوده است. هیچ‌کس جنگ‌طلب نیست، اما اظهار عجز می‌تواند دشمن را به تشدید فشار و حتی تحمیل جنگ ترغیب کند.کشورهایی که نفت ندارند، چگونه اداره می‌شوند؟ چرا برای کاهش وابستگی به نفت، ده‌ها مسیر جایگزین تعریف نمی‌کنیم؟ انتظار برای فروش نفت و اداره کشور با درآمد آن، راهبرد نیست؛ نوعی تسلیم راهبردی در برابر محدودیت‌هاست.۳. اشتباه یا طراحی؟نمی‌توان دولت و عموم اصلاح‌طلبان را به مأموریت‌داری متهم کرد؛ اما سوابق برخی افراد، رسانه‌ها و حلقه‌های پشت‌پرده را نیز نمی‌توان نادیده گرفت. تکرار مستمر روایت دشمن، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا با یک خطای ساده مواجهیم یا طراحی هدفمندی در کار است؟صدور حکم بدون سند نادرست است؛ اما اگر قرائن جدی درباره هماهنگی با بیگانگان وجود دارد، دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی باید آن را بررسی کنند و در صورت اثبات، اقدام قانونی و بازدارنده انجام شود.جمع‌بندیتکرار حرف دشمن، چه برای توجیه ناکارآمدی باشد، چه از روی غفلت و چه در نتیجه یک طراحی احتمالی، به تقویت دشمن و تضعیف روحیه ملی منجر می‌شود.دولت امروز از همراهی کم‌سابقه منتقدان برخوردار است. این سرمایه باید صرف حل مشکلات، پذیرش مسئولیت، ارائه راهکارهای جایگزین و تقویت امید ملی شود؛ نه تکرار مداوم گزاره‌های ناتوانی.میان «بیان صادقانه مشکلات» و «فریاد عجز» تفاوت بزرگی وجود دارد: اولی اعتماد می‌سازد، اما دومی دشمن را به ادامه فشار امیدوار می‌کند..