اعدامهای این روزها در ایران، دیگر نه خبر، که پسزمینهی ثابتِ روزمره شدهاند؛ آماری که از پشت میزه…
انتشار: 2026/08/20 13:18 UTCدریافت: 2026/08/20 14:20 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/20 14:20 UTC
اعدامهای این روزها در ایران، دیگر نه خبر، که پسزمینهی ثابتِ روزمره شدهاند؛ آماری که از پشت میزهای اداری عبور میکند و به سرعت از خاطر میرود. هر حکم، نه فقط پایان یک زندگی، که بسته شدن پروندهای است در سکوت خبری، با اعلامیههایی که واژگان تکراریِ «محاربه» و «مفسد» را چون تمبری بر پیشانی محکومان میچسبانند. در این میان، موکداً ذکر این نکته ضروری است که فارغ از هرگونه داوری حقوقی، آنچه در ظاهرِ روند دادرسی و گاه در غیاب وکلای آگاه یا محاکماتِ شتابزده، به چشم میخورد، تصویری از نظام قضاییِ شتابزدهایست که بیش از آنکه در پی کشف حقیقت باشد، به سرعتِ عملیاتِ نمادینِ عبرتآفرینی میاندیشد؛ و این، نه سیاهنمایی که خوانشِ خامِ گزارههای موجود در گزارشهای معتبر داخلی و بینالمللی است که از نبودِ شفافیت در فرایند رسیدگی و گاه از اعدامِ افراد نوجوان یا با پیشینهی روانپریشی سخن میگویند - چیزهایی که اگر نادیده گرفته شوند، معنای «عدالت» را به واژهای توخالی برای حفظِ نظمِ موجود بدل خواهند کرد، نه ابزاری برای بازسازیِ اعتماد.زهرا مهر#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane