رمانهای احساساتی دههی شصت و هفتاد را نمیتوان فقط با معیار ادبیات جدی، آثار زرد و کمارزش دانست.…
انتشار: 2026/08/08 20:54 UTCدریافت: 2026/08/12 01:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 01:45 UTC
رمانهای احساساتی دههی شصت و هفتاد را نمیتوان فقط با معیار ادبیات جدی، آثار زرد و کمارزش دانست. این رمانها در جامعهای که بیان آشکار عشق و میل شخصی، بهویژه برای زنان، با محدودیتهای فرهنگی و اجتماعی روبهرو بود، گاهی پناهگاه تخیل بودند؛ جایی که عشق، انتخاب، حسرت و زندگی خصوصی میتوانستند، اگر نه در واقعیت، دستکم در جهان داستان تجربه شوند.برای بخشی از زنان خانهدار، که زندگی روزمرهشان اغلب در محدودهی خانه و نقشهای خانوادگی تعریف میشد، رمان عاشقانه میتوانست دریچهای به جهانهای دیگر باشد: جهانی که در آن زن فقط همسر یا مادر نبود، بلکه سوژهی عشق، انتخاب و میل بود. از این منظر، خواندن این رمانها الزاماً کنشی آگاهانه و سیاسی نبود، اما میتوانست نوعی تابوشکنی خاموش باشد؛ تخیل چیزی که زبان رسمی و زندگی روزمره مجال بیانش را نمیداد.شاید به همین دلیل است که نباید تمام ادبیات عامهپسند را «افیون» دانست. گاهی تخیلِ عامهپسند، برخلاف ظاهر ساده و احساساتیاش، شکافی در واقعیت موجود ایجاد میکند. رمان زرد ممکن است واقعیت را ساده کند، اما تخیل خواننده را گاهی از واقعیت موجود فراتر ببرد.در این معنا، تاریخ کتاب فقط تاریخ کتابهای بزرگ و نویسندگان مهم نیست؛ تاریخ کسانی هم هست که در سکوت خانهها خواندند و از خلال کتاب، زندگی دیگری را تخیل کردند.سینا جهاندیده@tabarshenasi_ketab
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — تبارشناسی کتاب
فردریک چارلز بیزر(Frederick C Beiser)، ( ۱۹۴۹ - ) فیلسوف آمریکایی و استاد فلسفه در دانشگاه سیراکیوز است. وی از برجستهترین محققان انگلیسیزبان ایدهآلیسم آلمانی است. @tabarshenasi_ketabروزگارزدگی: بدبینی در فلسفهی آلمان فردریک بیزر ( بیسر) چاپ اصل کتاب ۲۰۱۶ترجمهی عرفان موسویان چاپ اول ترجمهی فارسی ۱۴۰۵ مرداد
سیروس رادمنش در گفتوجوی داریوش کیارسچاپ اول ۱۴۰۵ مرداد148 ص
این توصیههای راسل خیلی به درد ما ایرانیان میخورد. ویدئویی تکراری است اما بگذارید این توصیهها شعار شود. هر بار که میشنوم حس خوبی به من دست میدهد. @tabardhenasi_ketabتمام محققانی که این روزها با زاویهی خاص دربارهی ایران و شاهنامه تحقیق میکنند، بیش از هر زمان دیگری باید به این سخن راسل وفادار بمانند؛ در غیر این صورت تمام تحقیاتشان به زودی از دل تاریخ پاک خواهد شد و آیندگان بیتردید رسوایشان میکنند.پیام اول راسل به محققان است و پیام دوم او به سیاستمداران و البته دربارهی تحمل دیگری، هر دو پیام گویی برای امروز ایران است.
این توصیههای راسل خیلی به درد ما ایرانیان میخورد. ویدئویی تکراری است اما بگذارید این توصیهها شعار شود. هر بار که میشنوم حس خوبی به من دست میدهد. @tabardhenasi_ketab
رنه وِلِک (۲۲ اگوست ۱۹۰۳ در وین- ۱۱ نوامبر ۱۹۹۵ در همدن)، منتقد ادبی چکی-آمریکایی بود. او در وین متولد و بزرگ شده و به زبان چکی و آلمانی صحبت میکرد. وی قبل از عزیمت به تدریس در دانشکده اسلاوی و مطالعات اروپای شرقی (اکنون بخشی از کالج دانشگاه لندن) در سال ۱۹۳۵، ادبیات را در دانشگاه چارلز در پراگ تحصیل کرد و در بین زبان شناسان مدرسه پراگ نیز فعال بود. ولک یکی از بنیانگذاران روانشناسی موسیقی بود و در آلمان زندگی می کرد. قبل از سال ۱۹۳۹ ، ولک حدود ۶۰ مقاله را منتشر كرد كه همگی به زبان چكی نوشته شده بودند.رنه ولک افزون بر نظریهپردازی، منتقد و تاریخنگاری برجسته در عرصه مطالعات ادبی، تطبیقگری کمنظیر در عرصهی مطالعات ادبیات تطبیقی بهویژه در آمریکا نیز هست. او را پایهگذار مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی میدانند؛ مکتبی که ادبیات را پدیدهای جهانی و کلیتی در عرصهی تخیل هنری به شمار میآورد. رنه ولک برای ۲۶ سال، از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۲، رئیس کارگروه ادبیات تطبیقی دانشگاه ییل بود؛ از پایهگذاران مجلهی «ادبیات تطبیقی» و یکی از کسانی بود که در انتشار کتابنامهی ادبیات تطبیقی سهم فراوانی داشت.@tabarshenasi_ketab
