در پایان دههی ۱۳۳۰، همایون صنعتیزاده با الهام از تجربههای نوین نشر، «سازمان کتابهای جیبی» را بن…
انتشار: 2026/08/01 20:49 UTCدریافت: 2026/08/07 22:30 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 22:30 UTC
در پایان دههی ۱۳۳۰، همایون صنعتیزاده با الهام از تجربههای نوین نشر، «سازمان کتابهای جیبی» را بنیان گذاشت تا کتاب را از کالایی نسبتاً گران و کمدسترس به محصولی ارزان، قابل حمل و همگانی تبدیل کند. هرچند این طرح در آغاز با مشکلات مالی روبهرو شد، اما از سال ۱۳۴۰ با مدیریت مجید روشنگر جان تازهای گرفت.روشنگر که با تجربهی انتشارات «پنگوئن» در انگلستان آشنا شده بود، به این باور رسید که گسترش کتابخوانی نه با انتشار کتابهای نفیس، بلکه با چاپ کتابهای کوچک، ارزانقیمت و پرتیراژ امکانپذیر است. این همان راهبردی بود که پس از جنگ جهانی دوم در اروپا برای دموکراتیک کردن دسترسی به دانش و فرهنگ به کار گرفته شد و او کوشید آن را در ایران نیز اجرا کند.بر پایهی همین اندیشه، سازمان کتابهای جیبی طی کمتر از یک دهه بیش از پانصد عنوان کتاب منتشر کرد و بسیاری از آنها چندین بار تجدید چاپ شدند. از این رو، کتابهای جیبی صرفاً یک «قطع» تازه در صنعت نشر نبودند؛ بلکه بخشی از پروژهای فرهنگی برای عمومیکردن مطالعه، گسترش گردش دانش و تبدیل کتاب به همراه همیشگی زندگی روزمره بودند.@tabarshenasi_ketab




