صبح... انعڪاسِ پنجره‌ے چشمانِ من استگشودہ بر سیماے روشنِ تو؛ پلڪ بزن اے جانِ هستے، تا غبارِ شب فرو…

او...آن قدر قشنگ... مرا می‌خواستکه خودم هم باحرف‌هایش،داشتم ...؛عاشقِ خودم می‌شدم...!جانِ من؟!شما بودید...عاشقش نمی‌شدید؟!‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌

برای امید_صباغ‌نو که نوشت:گیراییِ نگاه تو در حدِ الکل است!

ایتالیایی سیوش کنید :آرامش بخش : Rilassanteهمونی که تو اوج ناراحتی هم باعث آروم شدنتون میشه

مرا تا ابد دوست بدارجوری که هیچ دونفری ما نشود ...

لباسهایم را که به رنگ دلخواهت می پوشم...موهایم را هم که برایت خودم عاشقانه می بافم...حالا برای یک با تو بودن .خودت بگو دوست داشتنت را چگونه دم گوشت بگویم...که جز صدای منهیچ صدایی دم گوشت شکوفه ندهد.

دست مرا بگیر، که باغِ نگاه تو...چندان شکوفه ریخت... که هوش از سَرم ربود...