#نجوای_شبانه بی‌تو هستم چون زمستان، خلق از من در عذاببا تو هستم چون گلستان، خوی من خوی بهار...~ مول…

غزل شماره ۱۷۵۸ از مولانا با صدای زنده‌یاد احمد شاملوکاش دوستی این غزل را در بخش نظرات برایمان بنویسد.#سروش_مولانا@sorooshemewlana

..📺 ببینید:پاره‌ای از سخنان:🗣 نصرالله پورجوادی،🗣 عطا انزلی🗣 مصطفی ملکیاندر ششمین همایش مهر مولانابا موضوع " ما و مولانا" به همت مؤسسه سروش مولانا مهرماه ۱۳۹۵#سروش_مولانا#مهر_مولانا@sorooshemewlana

......🌀از پرسه در | کمی درنگ برای زبان فارسیاین 👆 فهرست بالا را یکی از استادان و همراهان عزیز سروش مولانا برایم فرستاد؛ بخشی از نوشته‌ آقای سید رضا حسینی، رئیس انجمن نویسندگان برتر ایران.فهرست را که خواندم دلم به درد آمد.نه فقط از اینکه "تایم" جای "زمان" را گرفته، "کامنت" جای "نظر" را، "پروژه" جای "طرح" را و "لایک" جای "پسند" را؛ بیشتر از این بابت که دیدم خود ما، بی‌آنکه متوجه باشیم، چه سهم بزرگی در این جا‌به‌جایی داشته‌ایم.ما که در یک مؤسسه فرهنگی کار می‌کنیم، چقدر از همین واژه‌ها را هر روز به زبان می‌آوریم و می‌نویسیم؟چقدر بی‌آنکه قصدی داشته باشیم به این روند عادت کرده‌ایم؟درنگ کنیم.یک خانه‌تکانی کوچک در زبان روزمره‌مان راه بیندازیم‌. یک مدت توجه روزانه.فهرست واژه‌های فارسی را بنویسیم و در کیفمان بگذاریم، روی میز کار، کنار رایانه، در دفترچه یادداشت، در ماشین، روی یخچال، جایی که هر روز چشم‌مان به آن بیفتد. من بعد از چندبار خواندن این فهرست، فهمیدم بسیاری از جایگزین‌های فارسی را اگر جلوی چشمم نباشند، به سادگی به یاد نمی‌آورم.و این پرسش بزرگ:چرا شاهنامه می‌خوانیم اما در زندگی روزمره، زبانمان را این‌گونه واگذار می‌کنیم؟آیا زبان چیزی‌ست که در کتاب‌ها فقط باید از آن پاسداری کنیم؟ یا در همین جمله‌های کوچک روزمره، در همین "لایک"ها و "کامنت‌ها و "تایم"‌ها، داریم درباره آینده زبانمان تصمیم می‌گیریم؟و پرسش سخت‌تر برای ما:چگونه می‌توانیم در یک مؤسسه‌ فرهنگی کار کنیم و هم‌زمان، بی‌آنکه بخواهیم، با جریان نادرست زبان همراه شویم؟قرار نیست از فردا یک‌باره هیچ واژه بیگانه‌ای به کار نبریم.اما شاید بتوانیم پیش از گفتن، یک لحظه درنگ کنیم.همین یک لحظه، شاید آغاز یک تغییر باشد. زبان فارسی برای ماندن، فقط به ستایش ما نیاز ندارد؛ به تمرین روزانه ما نیاز دارد.درنگ و تأمل باید.✍ مریم موسوی#سروش_مولانا@sorooshemewlana

این بخشی از نوشته آقای سیدرضاحسینی، رییس انجمن نویسندگان برتر ایران است:دیگر کسی نمی‌گوید «زمان»، می‌گوید «تایم».نمی‌گوید «باشه»، می‌گوید «اوکی».«نشانی» شده «آدرس»«فشار روانی» شده «استرس»«خطر» شده «ریسک»«شگفتی» شده «سورپرایز»«نظر» شده «کامنت»«بازخورد» شده «فیدبک»«طرح» شده «پروژه»«گروه» شده «تیم»،«طراحی» شده «دیزاین»«فراگیر» شده «ترند»«هدف» شده «تارگت»«آغاز» شده «استارت»«پایان» شده «فینیش»«رایگان» شده «فری»«ویژه» شده «پریمیوم»«مکان» شده «لوکیشن»«پوشه» شده «فولدر»«پرونده» شده «فایل»«پخش» شده «پلی»«مکث» شده «پاز»«واکنش» شده «ری‌اکشن»«متن» شده «تکست»«رنگ» شده «کالر»«قلم‌نوشت» شده «فونت»«زمینه» شده «تم»«داده» شده «دیتا»«برخط» شده «آنلاین»«خارج از خط» شده «آف‌لاین»«فشردن» شده «کلیک»«بازدید» شده «ویو»«پاسخ» شده «ریپلای»«کاوش» شده «اکسپلور»«سبک» شده «استایل»«عملکرد» شده «پرفورمنس»«حذف» شده «دلیت»«رونویسی» شده «کپی»،«نوشته» شده «پست»«پسند» شده «لایک»«داستان» شده «استوری»«جعلی» شده «فیک»«بی‌نقص» شده «پرفکت»و...............................

.تو مرا جان و جهانی، چه کنم جان و جهان را؟مولانا#سروش_مولانا@sorooshemewlana

📌اجرای بخش‌هایی از کتاب سفری بر آسمان کن توسط گروهی از هنرمندان کاشان که در همایش روز نیایش سال ۱۳۹۱ به دعوت و میزبانی سروش مولانا تهران آمدند و برایمان در ایوان شمس اجرا کردند.هر بار که کتاب سفری بر آسمان کن را به دست می‌گیرم یک بار دیگر می‌شنوم.دم به دم ما بسته دام نوییمهر یکی گر باز و سیمرغی شویم🎧با هم‌ بشنویم.#مولانا#سروش_مولانا@sorooshemewlana