تا ۱۰۰ سال دیگر، یعنی در سال ۱۵۰۵، همه ما در کنار دوستان و اعضای خانوادهمان زیر خاک خواهیم بود.روی…
انتشار: 2026/08/13 13:17 UTCدریافت: 2026/08/19 17:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/19 17:25 UTC
تا ۱۰۰ سال دیگر، یعنی در سال ۱۵۰۵، همه ما در کنار دوستان و اعضای خانوادهمان زیر خاک خواهیم بود.روی سنگقبرها (از راست به چپ): بهترین دوست | پدر | مادر | برادر | خواهر | دوستتا ۲۰۰ سال دیگر، یعنی در سال ۱۶۰۵، دیگر هیچکس به یاد نخواهد آورد که ما روزی وجود داشتهایم.»روی سنگ: ما اینجا بودیمحتی نوهها و نسلهای بعد از ما هم ما را به یاد نخواهند آورد.»۳۰۰ سال دیگر نامت، چهرهات، صدایت… کاملاً از بین خواهد رفت.روی دفترچه: نام چهره صداهیچ ردی از اینکه ما اینجا بودهایم، باقی نخواهد ماند. هیچکس دستاوردها و شکستهای شما را به یاد نخواهد آورد.روی تابلو: اقامتگاههر چیزی که نگران آن هستید مهم نخواهد بود… نه حتی افرادی که امروز از آنها میترسید قضاوت شوندچون یعنی ما تمام این مدت آزاد بودیم.این فکر ترسناکی است. اما در عین حال رهاییبخش هم هست.متنهای داخل تصویر تاریک: چه میشود اگر کافی نباشد شکست قضاوت پشیمانیشاید زندگی هرگز برای به یاد ماندن نبود. فقط برای زیستن بوده.روی تابلو: نه برای به یاد ماندن، بلکه برای بودن در اینجا. ♡
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ⏳کانال سل می⌛
اتصال به آدمها و جریاناتخاصمیتونه چند صباحیشخص یا اشخاصی رو برمسندی حفظ کنه، مثلاً یه بازه زمانی ۵ ساله اما اتصال به پروردگار که حافظ جاویدانمحسوب میشه. این وسط اما بازنده کسانی هستن که اتصال به اون دسته از متصلین رو باوصل به خدا عوض کردن.برنده بودن تعریف خودش روداره. برندگی با بردگی فرقمیکنه.
کاش قبل ازدواج اونقدر بزرگ شده باشین که تواینچهای تلویزیون و تعداد درهای یخچال وشاخههای لوستر و مدل مبل و ...دنبال خوشبختی نباشین...#فکت
🔴 اینستاگرامSettings and activity → media qualityو گزینه Use less cellular data رو روشن کن.گزینه Upload at highest quality رو خاموش کنتا ویدیوها و استوریها با کیفیت کمتر لود بشن.به فارسی:تنظیمات و فعالیتها ← استفاده از داده و کیفیت رسانهاین گزینهها رو فعال/غیرفعال کن:✅ استفاده کمتر از داده تلفن همراه → روشن❌ بارگذاری با بالاترین کیفیت → خاموش
تا الان...تعداد حضور من در جنگ: ۲تعداد حضور من در روابط عاشقانه: ۰
این سن بیشتر از چیزی کهفکر میکردم سخت بود.یک روز به آینده و کارم فکر میکنم،روز دیگر حرف ازدواجو ساختن زندگی پیش میآید.پیر شدن پدر و مادرم مرا به فکر فرو میبرد،در حالی که هنوز رویاهای بزرگی در سر دارم.عجیب است که زندگی همزماناز آدم میخواهد در همهچیز رشد کند.