معلومه که از دست دادن تو برای من برد بود؛من دوباره به بهترین ورژن خودم برگشتم و تو بلاخره کنار آدما…

به اندازه ی تمام اشکایی که توی تنهایی ریختم، به اندازه ی تمام شب بیداری هایی که کشیدم، به اندازه ی تموم حرفایی که باید بهتون می‌زدم و نشد بزنم، به‌ اندازه ی تمام سردردام، فکر و خیالام، سیگار هایی که کشیدم، پیاده روی های طولانیم، به اندازه ی‌ دردای سمت چپ سینم، اضطرابام، لرزشای دست و بدنم از عصبانیت، به اندازه ی بی اشتهاییام، تو خودم رفتنام، معده دردام، حالت تهوع هام، شکسته شدن صورتم، گودی و سیاهی زیر چشمام، موهای سفیدم، به اندازه ی همه ی سکوت کردنام، به اندازه ی تمام دلشوره هام، به اندازه ی تمام روزایی که خودمو تو اتاق حبس کردم؛ ازتون تنفر دارم و نمی‌بخشمتون.-دیاکو.

ترکیب دلخوری و دلتنگی برای یک آدم اصلا جالب نیست.

هر بار که شب در آغوشم می‌گیردمی‌گوید:تو از من تاریک تری.

او ترسو و مردد بود، و من نمیتوانستم بجای دو نفر جسور باشم.

‏امیدوارم هیچوقت لرزیدن بدون اینکه سردتون باشه رو تجربه نکنین.

چطور می‌توانست بگوید دوستت دارم؛وقتی چنین آسوده به تماشای رنج من نشسته بود؟