🔻گزارش «شرق» از زنانی که پیش از قانون، موتور را به زندگی روزمره‌شان آوردند🔺معلق بر دوچرخ✍️ نیلوفر ح…

🔻گزارش «شرق» از زنانی که پیش از قانون، موتور را به زندگی روزمره‌شان آوردند🔺معلق بر دوچرخ✍️ نیلوفر حامدی 🔹موتورسیکلت برای بعضی زنان دیگر نه یک وسیله تفریحی که راهی برای رسیدن به محل کار، دانشگاه و خانه است؛ وسیله‌ای ارزان‌تر و سریع‌تر برای عبور از ترافیک شهری و گاهی تنها گزینه‌ای که از پس هزینه‌های زندگی برمی‌آید. با این حال، خیابان‌های ایران پیش از آنکه قانون برای حضور زنان موتورسوار راهی باز کند، شاهد افزایش آنها بوده‌اند. در حالی که دولت مسیر صدور گواهینامه برای زنان را باز کرده، یک آمار تازه از اصفهان وجه دیگری از این تأخیر چندساله را پیش چشم می‌گذارد: در چهار ماه نخست امسال، ۱۸ زن موتورسوار در حوادث رانندگی این استان جان باخته‌اند. 🔹این گزارش سراغ زنانی رفته است که موتور برایشان از یک انتخاب فراتر رفته؛ از کارمند میانسالی در تهران که برای مدیریت هم‌زمان کار و زندگی به موتور پناه برده، تا دانشجویی در رشت که توان خرید خودرو نداشته و دختر ۱۹ساله‌ای در شیراز که موتورسواری را نه از سر اجبار، که از سر علاقه دنبال می‌کند. روایت آنها، در کنار گفته‌های یک مربی موتورسواری، تصویری از نسلی از زنان می‌سازد که در سال‌های بلاتکلیفی قانونی، پیش از آنکه مجوزی برایشان صادر شود، وارد خیابان شده‌اند. پرداختن به این موضوع مهم که اگر موتورسواری زنان در خیابان‌ها خسارتی به بار می‌آورد، مسئول آن، قانون‌گذاری است که نسبت به نیاز جامعه بی‌توجهی می‌کند. 🔹کشمکش بر سر گواهینامه موتورسواری زنان، زمستان سال گذشته وارد فاز جدیدی شد. هیئت وزیران مصوبه‌ای درباره آموزش عملی زنان متقاضی، برگزاری آزمون و صدور گواهینامه موتورسیکلت با نظارت پلیس راهور تصویب کرد و این مصوبه در چهاردهم بهمن به‌طور رسمی ابلاغ شد. در ماه‌های بعد اما، مسئله اصلی از «آیا زنان می‌توانند گواهینامه بگیرند؟» به «چه زمانی و چگونه این مصوبه اجرا می‌شود؟» تغییر کرد. حالا هم با وجود تصویب مقررات، پلیس راهور از آغازنشدن صدور گواهینامه‌ها خبر داده است. بنابراین، در مقطع فعلی می‌توان گفت مسیر قانونی نسبت به سال‌های گذشته تغییر اساسی کرده، اما میان تصویب مقررات و اجرای عملی آن همچنان فاصله وجود دارد. 🔹رعنا ۴۴ ساله‌ و کارمند است. صبح باید سر ساعت اداره باشد و عصر هم برگردد خانه: «خرید کنم، به بچه‌ها برسم، شام درست کنم و هزار کار دیگر. تهران برای من یعنی ساعت‌هایی که در ترافیک از دست می‌روند. یک زمانی هر روز با ماشین یا تاکسی رفت‌وآمد می‌کردم و آخر شب که می‌رسیدم خانه، احساس می‌کردم تمام روزم در خیابان گذشته است. برای همین باید دنبال یک راه جایگزین می‌بودم که فرصت بیشتری برای زندگی‌کردن داشته باشم».🔹«شمیم» هم هر روز با یک نگرانی بزرگ پشت موتورش می‌نشیند: «من می‌دانم شرایط قانونی برای زنان مثل مردان روشن و برابر نبوده است. همین باعث می‌شود همیشه حواسم به اطرافم باشد. خاطرم هست جایی خوانده بودم چرا زنان می‌توانند ترک یک موتورسوار مرد بنشینند، اما همان زنان نمی‌توانند فرمان موتور را در دست بگیرند؟ جوابی هم برایش پیدا نکرده‌ام. با این حال، اگر به گذشته برگردم، باز هم موتور را انتخاب می‌کنم چون برایم یک انتخاب اقتصادی بود».🔹«متین» همین هفته گذشته با موتورسیکلتش تصادف کرد؛ حادثه تلخی که ممکن است در زندگی برای هر کسی رخ دهد اما برای زن ایرانی معنایش متفاوت می‌شود: «سر یک تقاطع به خاطر اینکه حق تقدم من رعایت نشده بود، با یک خودروی خارجی نسبتا گران تصادف کردم. شانسی برای تماس با نیروی انتظامی نداشتم، چراکه به خاطر نداشتن گواهینامه، مقصر اول و آخر محسوب می‌شدم. خسارت اما جدی نبود. او از من عذرخواهی کرد و باهم توافق کردیم و داشتم می‌رفتم که آن مرد، با یک جمله، همه نگرانی و اعصاب‌خوردی آن تصادف را برایم از بین برد. موقع خداحافظی گفت: امیدوارم زودتر گواهینامه بگیرید. حقتونه». 🔹«سامان» که مربی بین‌المللی آموزش موتورسواری است، مسیر آموزش زنان را متفاوت می‌بیند: «تعداد زنان در سال‌های اخیر بسیار بیشتر از گذشته شده است اما وقتی یک زن می‌خواهد مهارتی را یاد بگیرد اما نمی‌داند در نهایت می‌تواند قانونی از آن استفاده کند یا نه، طبیعی است که بخشی از انگیزه‌اش را از دست بدهد. به همین دلیل خیلی‌ها سال‌ها فقط در محیط‌های بسته یا خصوصی تمرین کرده‌اند. این زن‌ها نمی‌خواهند امتیاز ویژه‌ای داشته باشند، فقط می‌خواهند همان فرصتی را داشته باشند که یک مرد دارد. آموزش ببینند، آزمون بدهند، گواهینامه بگیرند و اگر صلاحیتش را داشتند، قانونی موتور برانند».💢بیشتر بخوانید👇sharghdaily.com/fa/tiny/news-1123188@shar… «شرق» از زنانی که پیش از قانون، موتور را به زندگی روزمره‌شان آوردند🔺معلق بر دوچرخ✍️ نیلوفر حامدی 🔹موتورسیکلت برای بعضی زنان دیگر نه یک وسیله تفریحی که راهی برای رسیدن به محل کار، دانشگاه و خانه است؛ وسیله‌ای ارزان‌تر و سریع‌تر برای عبور از ترافیک شهری و گاهی تنها گزینه‌ای که از پس هزینه‌های زندگی برمی‌آید. با این حال، خیابان‌های ایران پیش از آنکه قانون برای حضور زنان موتورسوار راهی باز کند، شاهد افزایش آنها بوده‌اند. در حالی که دولت مسیر صدور گواهینامه برای زنان را باز کرده، یک آمار تازه از اصفهان وجه دیگری از این تأخیر چندساله را پیش چشم می‌گذارد: در چهار ماه نخست امسال، ۱۸ زن موتورسوار در حوادث رانندگی این استان جان باخته‌اند. 🔹این گزارش سراغ زنانی رفته است که موتور برایشان از یک انتخاب فراتر رفته؛ از کارمند میانسالی در تهران که برای مدیریت هم‌زمان کار و زندگی به موتور پناه برده، تا دانشجویی در رشت که توان خرید خودرو نداشته و دختر ۱۹ساله‌ای در شیراز که موتورسواری را نه از سر اجبار، که از سر علاقه دنبال می‌کند. روایت آنها، در کنار گفته‌های یک مربی موتورسواری، تصویری از نسلی از زنان می‌سازد که در سال‌های بلاتکلیفی قانونی، پیش از آنکه مجوزی برایشان صادر شود، وارد خیابان شده‌اند. پرداختن به این موضوع مهم که اگر موتورسواری زنان در خیابان‌ها خسارتی به بار می‌آورد، مسئول آن، قانون‌گذاری است که نسبت به نیاز جامعه بی‌توجهی می‌کند. 🔹کشمکش بر سر گواهینامه موتورسواری زنان، زمستان سال گذشته وارد فاز جدیدی شد. هیئت وزیران مصوبه‌ای درباره آموزش عملی زنان متقاضی، برگزاری آزمون و صدور گواهینامه موتورسیکلت با نظارت پلیس راهور تصویب کرد و این مصوبه در چهاردهم بهمن به‌طور رسمی ابلاغ شد. در ماه‌های بعد اما، مسئله اصلی از «آیا زنان می‌توانند گواهینامه بگیرند؟» به «چه زمانی و چگونه این مصوبه اجرا می‌شود؟» تغییر کرد. حالا هم با وجود تصویب مقررات، پلیس راهور از آغازنشدن صدور گواهینامه‌ها خبر داده است. بنابراین، در مقطع فعلی می‌توان گفت مسیر قانونی نسبت به سال‌های گذشته تغییر اساسی کرده، اما میان تصویب مقررات و اجرای عملی آن همچنان فاصله وجود دارد. 🔹رعنا ۴۴ ساله‌ و کارمند است. صبح باید سر ساعت اداره باشد و عصر هم برگردد خانه: «خرید کنم، به بچه‌ها برسم، شام درست کنم و هزار کار دیگر. تهران برای من یعنی ساعت‌هایی که در ترافیک از دست می‌روند. یک زمانی هر روز با ماشین یا تاکسی رفت‌وآمد می‌کردم و آخر شب که می‌رسیدم خانه، احساس می‌کردم تمام روزم در خیابان گذشته است. برای همین باید دنبال یک راه جایگزین می‌بودم که فرصت بیشتری برای زندگی‌کردن داشته باشم».🔹«شمیم» هم هر روز با یک نگرانی بزرگ پشت موتورش می‌نشیند: «من می‌دانم شرایط قانونی برای زنان مثل مردان روشن و برابر نبوده است. همین باعث می‌شود همیشه حواسم به اطرافم باشد. خاطرم هست جایی خوانده بودم چرا زنان می‌توانند ترک یک موتورسوار مرد بنشینند، اما همان زنان نمی‌توانند فرمان موتور را در دست بگیرند؟ جوابی هم برایش پیدا نکرده‌ام. با این حال، اگر به گذشته برگردم، باز هم موتور را انتخاب می‌کنم چون برایم یک انتخاب اقتصادی بود».🔹«متین» همین هفته گذشته با موتورسیکلتش تصادف کرد؛ حادثه تلخی که ممکن است در زندگی برای هر کسی رخ دهد اما برای زن ایرانی معنایش متفاوت می‌شود: «سر یک تقاطع به خاطر اینکه حق تقدم من رعایت نشده بود، با یک خودروی خارجی نسبتا گران تصادف کردم. شانسی برای تماس با نیروی انتظامی نداشتم، چراکه به خاطر نداشتن گواهینامه، مقصر اول و آخر محسوب می‌شدم. خسارت اما جدی نبود. او از من عذرخواهی کرد و باهم توافق کردیم و داشتم می‌رفتم که آن مرد، با یک جمله، همه نگرانی و اعصاب‌خوردی آن تصادف را برایم از بین برد. موقع خداحافظی گفت: امیدوارم زودتر گواهینامه بگیرید. حقتونه». 🔹«سامان» که مربی بین‌المللی آموزش موتورسواری است، مسیر آموزش زنان را متفاوت می‌بیند: «تعداد زنان در سال‌های اخیر بسیار بیشتر از گذشته شده است اما وقتی یک زن می‌خواهد مهارتی را یاد بگیرد اما نمی‌داند در نهایت می‌تواند قانونی از آن استفاده کند یا نه، طبیعی است که بخشی از انگیزه‌اش را از دست بدهد. به همین دلیل خیلی‌ها سال‌ها فقط در محیط‌های بسته یا خصوصی تمرین کرده‌اند. این زن‌ها نمی‌خواهند امتیاز ویژه‌ای داشته باشند، فقط می‌خواهند همان فرصتی را داشته باشند که یک مرد دارد. آموزش ببینند، آزمون بدهند، گواهینامه بگیرند و اگر صلاحیتش را داشتند، قانونی موتور برانند».💢بیشتر بخوانید👇sharghdaily.com/fa/tiny/news-1123188@shar…