یه زمانی درگیر رفیق بد هستی ! سنایویی که هر خطایی که داری رو میتونی گردن ایشون بذاری ! خدا لعنتش کنه ، رفیق بد ، این نون رو گذاشت تو کاسه ی ما . بعدتر ، متوجه میشی ، بزرگترین رفیق بدت ، خودت هستی . هر سناریویی رو یجوری واسه خودت تعریف میکنی که تو خطا کردی ولی خب فلانی میتونست جلوی تو رو بگیره و این کار رو نکرد. در آخرین گام ، به این نتیجه میرسی که ، سناریوی هدایت ، مشارکت و حتی معاونتِ رفیق بد از پایه و خیال یه ایده موهومی برای فرار از پاسخگویی خودت به وجدان خودت بوده. به این مرحله که رسیدی متوجه میشی ، تنها رفیق بد شما ، خودت بودی ! فقط و فقط خودت. تو انتخاب کردی که با کی بچرخی ! با کی دردودل کنی! از کی مشورت بگیری و با کی مشارکت کنی !! رفیق بد و رفیق بدتر و رفیق پدر سوخته ، همه این ها ، ورژن های مختلف خود ماست که در خودمون تکرار و تکثیر میشه. خلاصه گاهی خودت رو توبیخ کن گاهی از خودت تشکر کنوبرای هیچ تقصیری دنبال مقصری جز خودت نباش. @ShaberoshanIR