نمیدونم شاید امشبم بشینم برای تمام چیزهایی که حقم نبود، ولی تجربه کردم گریه کنم.

هفت ماه از تلخ ترین دو شب تاریخ ایران گذشت.

بعضی آدم‌ها را از دست‌ نمی‌دهی؛ فقط یک روز می‌فهمی تصویری که از آن‌ها ساخته بودی، هیچوقت خودِ آن‌ها نبوده است.

و در نهایت، قلب گفته‌هایِ مغز را قبول خواهد کرد و بازی، برای همیشه، به پایان خواهد رسید.

_زِ دِل بیرون کُنَم جون را بِه صَد شوق؛

من تمومم رو دادم، واسه کسی که حتی باور نکرد دوست داشتن من واقعی بود.

«تنبل نشده بود. خسته بود. یکجور خستگی یکنواخت. دلش بَر پا نبود.»محمود دولت آبادی