⭕️ خاطره يك سرباز سني مذهب تايبادي از سالهاي اسارت در زندانهاي صدام↙️ بازنشر به مناسبت 26 مرداد روز…

⭕️ خاطره يك سرباز سني مذهب تايبادي از سالهاي اسارت در زندانهاي صدام↙️ بازنشر به مناسبت 26 مرداد روز بازگشت آزادگان✍️ قاسم خرمي♻️ با اينكه جنگ تحميلي سال 67 تمام شده بود اما دو سالي طول كشيد تا توافقنامه آزادي اسراي جنگي بين ايران و عراق امضاء شد و بالاخره در مرداد ماه 1369 اولين گروه از آزادگان وارد كشور شدند.♻️ آن زمان من و خانواده ام در تايباد زندگي مي كرديم. بعد از ظهر يكي از همان روزهاي مردادي سال 69 به اتفاق تعدادي از دوستان، به ديدار سربازي رفتيم كه به تازگي از اردوگاههاي عراق آزاد شده بود. شايد 4 يا 5 سالي در اسارت بود اما خيلي چروكيده و لاغر شده بود و در سن 25 سالگي، شبيه يك انسان 40 ساله، مي نمود♻️ بعد از احوال پرسي، به رسم معمول شروع كرد به خاطره گويي و اينكه چگونه اسير شده و چه سختي ها و مشقت هايي را تحمل كرده است و از اين داستانها. آدم بي ريا و راحتي بود. خاطره اي تعريف كرد كه شايد آنروز حرفي پيش پا افتاده اي به نظر می رسید اما نكته و حكمت پنهاني در خود داشت كه گمانم به درد اين روزهاي ما هم بخورد. ♻️ او مي گفت: وقتي عرصه تنگ آمد و من تسليم عراقي ها شدم، دلم خوش بود كه سني مذهب هستم، صدام و اغلب فرماندهان ارتش عراق هم سني هستند و لابد مشكل حله و خيلي سخت نخواهد گذشت. به همين دليل در اولين برخورد با عراقي ها، بدون اينكه از زبان عربي چيزي بفهمم و اصلا متوجه سوال آنها بشوم، گفتم: « من سني هستم، اهل تايباد»! اما كسي توجهي نكرد♻️ تا اينكه تحويل يك اردوگاه شديم و مثل بقيه، براي بازجويي و يا تشكيل پرونده ،مجددا احضار شدم. در كنار افسر عراقي يك مترجم فارس زبان بود كه به عراقي ها در تخليه اطلاعاتي اسرا كمك مي كرد. در آنجا، بعد از معرفي اجمالي، دوباره شروع كردم به تكرار همان جملات كه من سني هستم و سرباز هستم و مجبور شدم به جبهه ها بيايم و از اين حرف ها...♻️ افسر عراقي ديد من خيلي حرف مي زنم از مترجم پرسيد كه اين چي ميگه؟ گفت: «ميگه سني مذهب هستم مثل خود شما». خلاصه نمي دانم به زبان عربي چه گفت ولي آنچه مترجم به من فهماند اينكه «پس ايشون را ببريد و بيشتر بزنيد !» در عمل هم همين اتفاق افتاد و در طول مدت اسارت اگر من سني مذهب بيشتر از بقيه اذيت نشده باشم، كمتر نشدم. تازه فهميدم كه صدام حسين نه مذهب دارد و نه مروت !♻️ سخن ساده و بي رياي آن آزاده تايبادي سرشار از پند و عبرت بود. صدام حسين و حزب بعث كه بر عراق حكومت مي كرد حقیقتا به هيچ دين و مذهب و اخلاقي پايبند نبود،الا به مذهب قدرت و سركوب و وحشت! اين شايد مذهب مختار بسياري از حكومت هاي خاورميانه باشد اما صدام انسان واقعا ديوانه و ايران ستيزي بود كه دست آخر هم به ما آسيب زد و هم خودش را نابود كرد ♻️ شبيه همين سخن را من يك بار ديگر از زبان يكي از آشنايان در دهه 70 شنيدم . آن سالها، به خاطر تسلط طالبان بر افغانستان ،منطقه ما شديدا ناامن شده بود. او مي گفت :من يك شب با لباس آخوندی و قرآنی در جيب ،در بين راه تربت جام به كوه سفيد گرفتار اشرار مسلح شدم. هر چه تاكيد كردم كه من سني و مولوي هستم، به خرج آنها نرفت. هرچه داشتم از من گرفتند و تاجايي كه ممكن بود مرا كتك زدند ♻️ اين دو خاطره را عرض كردم كه قدر «ايران » را بيشتر بدانيم و با حرفهاي نسنجيده و جنگ افروزانه، امنيت ملي را به خطر نيندازيم که بيرون از اين سرزمين، دین و مذهب سپر و پناه ما نیست؛ نه براي مردم و نه براي مقامات حکومتی♻️ اگر روزي موجوديت ايران در خطر افتاد، سني باشيم، شيعه باشيم، حجه الاسلام و آيت الله و مولوي و مولانا باشيم، باز هم براي آنها مهاجر و بيگانه اي بيش نيستيم.♻️ خلاصه هر کس هر دين و مذهبي دارد یا ندارد، گوارایش باد اما باید كاري كرد كه ايران بماند تا ما هم «ايراني بمانیم» و بکوشیم تا این سرزمین تاریخی، کشوری امن و آباد برای خودمان و همه رانده شدگان عالم شود...💢 ياد همه مدافعان ایران، بويژه آزادگان سرافراز گرامي باد. آنهایی که می دانيم این روزها، جسمشان آزاد اما آزادگی و شرافتشان در تنگناست 🌿🌸 صدای تایباد صدای رسای هر شهروندتلگرامt.me/sedayetaybad%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7…