✍ سلام! صبح بخیرامروزتان سرشار از عشق و برکت 💐🆔 @Sayehsokhan

‍ 🖊 ابهام از آینده،  و زیست غیرِ اخلاقانهپرسش : مدت‌هاست در هر جمع و گروهی این سوال طرح می‌شود که:چرا در ایران اختلاس زیاد است؟تهمت فراوان است؟دروغ بی.شمار است؟چرا زیرآب زنی در کار و خیانت در شغل و فساد در خانواده افزون شده است؟ چرا جوانان به مواد مخدر روی آورده‌اند؟چرا رابطه‌های آنچنانی رواج یافته شد؟چرا میزان تصادفات رانندگی زیاد شده؟چرا دعواهای خانگی و خیابانی و چاقوکشی و قتل و جنایت و تجاوز روز به روز بیشتر می‌شود؟چرا تحمل ایرانی‌ها کم شده.؟چرا فحش زیاد شده ..؟چرا هر کس که سفری به اروپا می‌کند می‌گوید انجا احترام دیده و در ایران بی‌احترامی ....؟چرا و چرا؟؟🔺مگر از صبح تاشب نوای دین از صدا و سیما به گوش نمی‌رسد؟مگر هر هفته در کل کشور نماز جمعه برگزار نمی‌شود؟مگر این همه مداح و سخنران که شب و روز از خدا و پیغمبر می‌گویند کم است ؟پس چرا مشکلات اخلاقی جامعه روز به روز اسفناک‌تر و فجیع‌تر می‌شود؟؟🔺به طورخلاصه چرا جامعه ایران از اخلاق دور شده است؟✍️ پاسخ مصطفی ملکیانپاسخ  این همه سوال فقط یک عبارت است:ابهام از آینده .................!!در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روان‌شناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند.🔺در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش می‌دیدند و زندگی می‌كردند. مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایش‌های مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت. در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعده‌ها، ۸۰۰ گرم غذا می‌خورد. 🔺پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانه‌روزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیره‌بندی شود. شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰ گرم به ۱۲۰۰ گرم افزایش یافت. 🔺هنگامی كه عملاً جیره‌بندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰ گرم به ۱۵۰۰ گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا می‌خوردند. دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم می‌دیدند.🔺هنگامی كه مركز شبانه‌روزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف می‌كردندو نسبت به یكدیگر رابطه‌ای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند. امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد. 🔺در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب و.. به مرور زمان كمرنگ گشت.🔺آینده‌ی مبهم و نامعلوم افراد از نظر مالی، شغلی و.. آستانۀ اخلاق و تحمل را در هر جامعه‌ای كاهش می‌دهد. 🔺به طور مثال، در جامعه‌ای كه همۀ افراد با هر تخصصی می‌توانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخن‌چینی، چاپلوسی و.. كمتر است.🔺به طور كلی در جامعه‌ای كه نیازهای اساسی انسان‌ها در آن تأمین می‌شود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی می‌كنند.🔺پس اخلاقی زیستنارتباطی به نصیحت‌های اخلاقی و ازدیاد مجالس دینی ندارد.اخلاقی زیستن نیاز به آرامش ذهنی و ثبات اقتصادی دارد.🔺به جای صرف هزینه‌های بسیار برای دعاهای مستحب و سخنرانی‌های خسته کننده و مداحی‌های سوزناک و خرج برای برپایی مجالس و همایش‌های بی‌اثر ؛ بهتر است این ثروت عمومی را به واجبات مردم مخصوصا ازدواج و شغل منتقل کنند.🔺جوانی که شغل دارد و ازدواج کرده ، با خوش‌بینی به آینده می‌نگرد و همین آرامش به او زندگی اخلاقی بهتری هدیه خواهد داد.پس چه خوب خواهد بود که مستحبات را کم کنند و به واجبات برسند.🆔 @sokhanranihaa🆔 @Sayehsokhan

انسانیتهمه‌ی ما دوست داریم دیده شویم و مورد توجه قرار بگیریم؛ دیگران هم همین حس را دارند.گاهی فقط کافی است کمی بیشتر به اطرافمان نگاه کنیم تا انسانی را ببینیم که به کمک ما نیاز دارد.انسانیت یعنی دیدنِ دیگری، وقتی همه از کنارش عبور می‌کنند.گاهی یک توجه ساده، یک دست یاری و چند لحظه از وقت ما می‌تواند دنیای یک انسان را تغییر دهد. ❤️بیایید در جامعه فقط از کنار آدم‌ها عبور نکنیم؛ همدیگر را ببینیم.🆔 @Sayehsokhan

🌿 #دعوت انتشارات سایه‌سخن از همراهان و  کتاب‌خوان‌های عزیز دوستان و همراهان گرامی 🌹 در انتشارات سایه‌سخن همیشه باور داشته‌ایم که ارزش واقعی یک کتاب، فقط در صفحاتی که نوشته شده نیست؛ گاهی یک کتاب با خوانده شدن، وارد زندگی ما می‌شود، پرسشی را در ذهنمان ایجاد…شماره ۸:سلام و عرض ادب‌یکی از شاخص‌های بنیادین رشد و توسعه، میزان توجه و گرایش شهروندان به فرهنگ مطالعه و کتابخوانی است. هر جامعه‌ای که در پی پیشرفت و تعالی باشد، باید سرمایه‌گذاری انسانی را در این مؤلفه حیاتی محور قرار دهد؛ چرا که کتابخوانی، به منزله‌ی سیر در اندیشه‌های بزرگان و گشودن پنجره‌ای به سوی ناشناخته‌هاست.‌در این راستا، برترین کتاب تأثیرگذار برای من، اثر «سیلی واقعیت» بود.‌بهمن سال گذشته، در غم فقدان پدرم چنان در اندوه فرو رفتم که گویی خویشتن را فراموش کرده بودم و تازیانه‌ی غم و اندوه، بی‌رحمانه بر جانم می‌تاخت. در آن ایام، هرگونه اشتیاقی برای مطالعه از من سلب شده بود تا آنکه خواهرم کتاب «سیلی واقعیت» را برایم تهیه کرد. با عشق آغاز به خواندن کردم و هر سطر از این اثر، در روح و روانم رسوخ کرد. به لطف این کتاب توانستم از شدت اندوه خود بکاهم و آموختم که دیر یا زود، واقعیت به ما سیلی خواهد زد؛ پس باید بیاموزیم که رنج و مصیبت را بپذیریم و با صبوری به مسیر زندگی ادامه دهیم. کلمات این کتاب چنان گویای تجربیات واقعی است که گویی ثبت زنده‌ی وقایع زندگی انسان‌هاست.‌خواندن این اثر را به تمامی دوستان و همراهان ارزشمند «سایه سخن» سفارش می‌کنم؛ چرا که بیداری روح و روان را به همراه دارد.‌در پایان، از انتشارات وزین «سایه سخن» و تمامی عزیزانی که در معرفی چنین آثار نفیس و ارزشمندی تلاش می‌کنند، سپاسگزاری می‌نمایم. امیدوارم همواره در سایه‌سار امن الهی، شاد و موفق باشید.‌با سپاس کبری مکوندینویسنده و پژوهشگرکارشناس ارشد علم اطلاعات و دانش‌شناسی - خوزستان#کامنت_شما 🆔 @Sayehsokhan

📢 ‌کتاب "سیلی واقعیت" به چاپ #بیست_و_سوم رسید📢📚نام کتاب: #سیلی_واقعیت✍️نویسنده: #دکتر_راس_هریس👨🏻‍🏫مترجمان: #دکتر_علی_صاحبی و #دکتر_مهدی_اسکندری📇ناشر: #سایه_سخن 🗞نوبت چاپ: #بیست_و_سوم➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖سیلی واقعیت کتابی مفید برای هرکسی استکه در زندگی‌اش حادثه تنش‌زای بزرگی اتفاق افتاده. این کتاب به‌طور اختصاصی درباره سوگ و فقدان است. درباره نحوه مقابله با مرگ محبوب، ورشکستگی، طلاق، بیماری صعب‌العلاج، تصادف جدی، معلولیت و حوادثی نظیر این‌ها. چگونه با این اتفاقات کنار می‌آیید؟ برای مقابله موفق چهاراصل اساسی را باید رعایت کرد.🆔 @Sayehsokhan👇👇👇

✍ سلام! صبح بخیرامروزتان سرشار از عشق و برکت 💐🆔 @Sayehsokhan

#عشق متنِ یک اندیشمند فرانسوی:این شغل معلمی را به هزار زحمت به دست آوردم...اما از نخستین ساعات تدریس، احساس کردم آن برق توجهی را که هرگز با هیچ چیز دیگر اشتباه نمی‌شود، به شاگردانم منتقل کرده‌ام.می‌توانم بگویم بهترین بخش وجودم را صرف آنان می‌کنم. هر بهره‌ای که هر روز از مطالعات و اندیشه‌هایم در تنهایی می‌گیرم، به درس‌هایم راه می‌یابد.می‌خواهم کسانی که به کلاس درس من می‌آیند، از تماس مختصری که با من دارند، چیزی بیش از مقداری معلومات دقیق دریابند؛ آرمانم آن است که مرتبه‌ی معنوی آنان را بالا ببرم، شخصیتشان را تعالی بخشم و بر روان‌هایی که پذیرای تاثیرند، برای همیشه اثری بگذارم:به راستی گمان می‌کنم چنین نتیجه‌ای به دست آورده‌ام که با این همه کوشش من نامتناسب نیست.تدریس من هیچ شباهتی به یک شغل و حرفه ندارد: تمام لذت زندگی من در آن است، ثمره‌ی حیات من است و در اوقات ملال، مایه‌ی تسلای من است.(ژان پاروا، روژه مارتین دوگار، ترجمه: منوچهر بدیعی)🆔 @Sayehsokhan