🔴 «"سرودهایی برای سرزمین مادری" پیشکشی است به تمام آنان که مهر میهن را در سینه دارند و در راه آزادی…

🔴 «پرتره‌ی بورژوازی»، اثر دیوید آلفارو سیکئیروس | #هنر_برای_رهایی🖊 اسلحه، این بار در دست ماجنگ در این نقاشی از میدان نبرد شروع نمی‌شود. پیش از گلوله و سرباز، پول، سرمایه و تبلیغات را می‌بینیم؛ و در پایین، کارگرانی که زیر ماشین عظیمی گرفتارند. اما در انتهای این مسیر، همان کارگری که نیروی کارش این ماشین را به حرکت درمی‌آورد، اسلحه‌ای در دست گرفته است.📜 درباره‌ی خالق اثرامروز کافی است هنرمندی یک موضع سیاسی تند در اینستاگرام منتشر کند تا «مبارز» و «هنرمند متعهد» نام بگیرد. سیکئیروس اما در زمانی زندگی می‌کرد که موضع سیاسی گرفتن، فقط حرف زدن نبود؛ هزینه داشت، سازمان می‌خواست و گاهی به معنای به خطر انداختن جان بود.خوزه دیوید آلفارو سیکئیروس نقاشی ماهر بود و هنرمندی به معنای واقعی متعهد. او معتقد بود هنر باید عمومی، سیاسی و قابل فهم برای مردم باشد. موزه‌ی هنر مدرن نیویورک، سیکئیروس را رادیکال‌ترین و سیاسی‌ترین چهره در میان نقاشان بزرگ دیوارنگارِ مکزیک معرفی می‌کند و توضیح می‌دهد که فعالیت سیاسی‌اش بارها باعث زندانی شدن یا وقفه در کار هنری‌اش شده بوده‌است.سیکئیروس در سال ۱۸۹۶ در مکزیک به دنیا آمد و خیلی زود وارد فعالیت سیاسی و اجتماعی شد. در انقلاب مکزیک در ارتش جنگید، در دهه‌ی ۱۹۲۰ در سازمان‌دهی کارگران معدن نقش داشت، عضو حزب کمونیست مکزیک بود و در رهبری حزب و فعالیت‌های کارگری حضور داشت. سیکئیروس از بنیان‌گذاران و گردانندگان اصلی «ال ماچته» نیز بود؛ نشریه‌ای که از دل اتحادیه‌ی کارگران فنی، نقاشان و مجسمه‌سازان مکزیک بیرون آمده بود و بعداً به ارگان رسمی حزب کمونیست مکزیک تبدیل شد.در سال ۱۹۳۶، وقتی جنگ داخلی اسپانیا آغاز شد، سیکئیروس در نیویورک بود. دوستان اسپانیایی‌اش اخبار جنگ و مبارزه علیه نیروهای فرانکو را به او رساندند. او خیلی زود تصمیم گرفت به اسپانیا برود. ابتدا قصد داشت برای جمهوری‌خواهان کار هنری و تبلیغاتی انجام دهد، اما خیلی زود وارد ارتش جمهوری‌خواه شد و عملاً جنگید. او به هنگ پنجم پیوست؛ واحدی که با کمونیست‌ها و انترناسیونال کمونیستی ارتباط نزدیک داشت و فرماندهی آن با ویتوریو ویدالی، معروف به «کارلوس کونترراس»، بود. سیکئیروس که خودش پیش‌تر در انقلاب مکزیک سابقهٔ نظامی داشت، خیلی زود در ساختار نظامی جمهوری‌خواهان بالا رفت و نهایتاً به درجهٔ سرهنگ دوم رسید. در نامه‌ای که از جبهه برای همسرش نوشته بود، دربارهٔ نخستین درگیری مسلحانه‌اش گفته بود که جنگ از فاصلهٔ نزدیک، دیگر آن تصویر رمانتیک و قهرمانانه‌ای نیست که آدم از دور تصور می‌کند؛ جنگ برای او تجربه‌ای کاملاً انسانی و عریان بود.🖋 متن کامل را اینجا بخوانید:shorturl.at/NYQCD#%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%… #جنگ #امپریالیسم #طبقه‌_کارگر #مبارزه_طبقاتی@SarKhatism

🔴 مترو که رایگان شد، چه چیزی لو رفت؟چندین ماه است که هر روز صبح، سوار مترو شدیم بدون اینکه دست به جیب ببریم. نه کارتی کشیدیم، نه بلیتی خریدیم، نه نگرانِ شارژِ اعتبار بودیم. فقط رفتیم ایستگاه، سوار شدیم و رسیدیم. قطار همان قطار بود. شلوغی همان شلوغی. راننده‌ها همان راننده‌ها بودند و سیستم همان سیستم. نه ریل‌ها از کار افتادند، نه شهر متوقف شد، نه حمل‌ونقل فروپاشید. فقط یک چیز تغییر کرده بود: برای رفتن به سرکار، دیگر مجبور نبودیم هر روز پول پرداخت کنیم.همین تجربه‌ی ساده، یک سؤال مهم را پیش کشید: آیا هر چیزی که برای زندگی ضروری است، باید به یک کالا تبدیل شود؟متن کامل را اینجا بخوایند:shorturl.at/qDnWL#%D9%85%D8%AA%D8%B1%D9%8… #خدمات_عمومی #حق_به_شهر@sarkhatism

🔴 نامه‌ای از سیامک امینی در نهمین سال حبس سیامک امینی، زندانی سیاسی ۶۴ ساله‌ی محبوس در زندان اوین، هم‌اکنون نهمین سال زندان خود را سپری می‌کند. او در حال حاضر در حال سپری کردن حکم چهار سال و سه ماه حبس خود است که از مرداد ۱۴۰۳ به اجرا درآمده. وی در دی‌ماه…

🔴 نامه‌ای از سیامک امینی در نهمین سال حبسسیامک امینی، زندانی سیاسی ۶۴ ساله‌ی محبوس در زندان اوین، هم‌اکنون نهمین سال زندان خود را سپری می‌کند. او در حال حاضر در حال سپری کردن حکم چهار سال و سه ماه حبس خود است که از مرداد ۱۴۰۳ به اجرا درآمده. وی در دی‌ماه ۱۴۰۲ با هجوم ماموران به منزلش بازداشت و بعدتر به اتهامات «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم بر ضد امنیت داخلی/خارجی» و «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» به حبس و مجازات‌های تکمیلی محکوم شد. این زندانی سیاسی پیش از این نیز بارها سابقه‌ی بازداشت و حبس داشته است و در دهه‌ی شصت نیز حدود پنج سال از زندگی خود را در زندان سپری کرده بود. لازم به ذکر است که سیامک امینی مبتلا به بیماری خودایمنی است و در زندان از خدمات درمانی مورد نیازش محروم است. متن نامه:ستمگر از هوسِ پنداشتِ کشتن است، درمانش؛ ولی تاریخِ فردایی فروگیر است گریبانشاینک که نهمین سال زندان را سپری می‌کنم، گرچه فاصله‌ی چهل سال قبل با امروز به‌اندازه‌ی یک عمر است، آن چیزی که همواره وجود دارد، سرکوب، فشار، کشتار و بی‌توجهی به حقوق اولیه‌ی زندانیان سیاسی است؛ حقیقتی با این تفاوت که فقط شکلش تغییر کرده است.در هر دوره از زندان، شاهد جنگ بودم؛ جنگی که همیشه بهانه‌ی خوبی بود برای سرکوب هر صدای اعتراضی به بی‌عدالتی، فقر و فساد، و البته مخالفت با جنگ. چرا؟ چون جنگ جیبِ بزرگِ سرمایه‌داران را هر روز پرتر می‌کند و سفره‌ی خالی زحمت‌کشان را خالی‌تر. اینجاست که جمله‌ی معروفِ «جنگ نعمت است» را لحظه‌به‌لحظه در زندان به نظاره می‌نشینم.هنوز لحظاتی از بمباران اوین توسط صهیونیست‌ها نگذشته بود که در جواب کمک زندانیان به پزشک‌ها و افراد آسیب‌دیده، ما را با پابند و دستبند و تهدید، به زندان دیگری منتقل کردند. فشارها در مواردی چون بهداشت و درمان، عدم اعزام به بیمارستان حتی برای بیماران لاعلاج و تحت شیمی‌درمانی، اجباری‌تر شدنِ پوشیدن لباس فرم زندان و بستن پابند و دست‌بند هنگام اعزام، افزایش احکام اعدام و حکم‌های زنجیره‌ای با بالاترین حد قابل‌تصور، بازرسی‌های بدنی بی‌مورد، ورود پی‌درپیِ گارد به بندها، قطع ملاقات، نبود کتابخانه و کارگاه‌های کار، محدود کردن افراد در سالن‌های دربسته، پایین آمدن کیفیت و کمیت غذای جیره‌ی دولتی، کاهش اجناس فروشگاه، نبود لوازم ورزشی، و موارد زیاد دیگری را شاهدم.با ایجاد همه‌ی این محدودیت‌ها، زندانیان سیاسی-عقیدتی همواره در دفاع از حقوق صنفی و سیاسی خود پافشاری کرده‌اند و موجی از فریادند؛ موجی که همه‌ی پلیدی‌ها و آلودگی‌ها را به ته دریا خواهد برد و به نابودی خواهد کشاند.ما زندانیان، وام‌دارِ قهرمانانی هستیم که جان شیرین خود را در مبارزه با امپریالیسم، صهیونیسم و ارتجاع فدا کردند و نزدیک به چهل سال از عمرشان را در همین سیاه‌چاله‌ها سپری کردند. بیش از یک قرن است که این پرچم با شهامت و مقاومتِ آن‌ها برافراشته است و هرگز به زمین نخواهد افتاد، تا فتحِ قله‌ی آرزوها و آزادیِ انسان‌ها از تمامِ بندها.مرداد ۱۴۰۵#سیامک_امینی #زندانی_سیاسی @sarkhatism