🇮🇷🇮🇷🇮🇷🔴 امنیت غذایی با سهمیههای مُسکن تأمین نمیشود ...📌هر سال داستان تکرار میشود؛ فصل کشت و بر…
انتشار: 2026/07/28 09:32 UTCدریافت: 2026/08/04 10:32 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/04 10:32 UTC
🇮🇷🇮🇷🇮🇷🔴 امنیت غذایی با سهمیههای مُسکن تأمین نمیشود ...📌هر سال داستان تکرار میشود؛ فصل کشت و برداشت که از راه میرسد، نگرانی کشاورزان درباره تأمین سوخت نیز دوباره به صدر مطالبات بازمیگردد. سپس خبر میرسد که چند میلیون لیتر سوخت دیگر به سهمیه استان اضافه شده است؛ خبری که شاید در کوتاهمدت بخشی از فشار را کاهش دهد، اما یک سؤال اساسی را بیپاسخ میگذارد: ▪️چرا استانی که از مهمترین تولیدکنندگان محصولات کشاورزی کشور است، باید هر سال برای تأمین حداقل نیازهای تولید، چشمانتظار سهمیههای تکمیلی باشد؟▪️📌اختصاص 10 میلیون لیتر سوخت جدید به گلستان، اقدامی مثبت است، اما نباید آن را با حل مسئله اشتباه گرفت. وقتی آمار رسمی نشان میدهد مصرف سالانه سوخت بخش کشاورزی استان حدود 145 میلیون لیتر بوده و میزان سوخت تأمینشده در سال جاری، حتی با احتساب سهمیه جدید، هنوز با این نیاز فاصله دارد، روشن است که مشکل، کمبود مقطعی نیست؛ بلکه ناهماهنگی میان واقعیتهای تولید و شیوه تخصیص منابع است.📌گلستان یک استان عادی در معادلات کشاورزی ایران نیست. این استان سهم قابل توجهی در تولید گندم، کلزا و دیگر محصولات اساسی دارد و بار سنگینی از امنیت غذایی کشور را بر دوش میکشد. با این حال، در زمان توزیع نهادهای به اهمیت سوخت، به نظر میرسد نقش راهبردی استان آنگونه که باید در فرمولهای تصمیمگیری منعکس نمیشود. اگر ظرفیت تولید، وسعت اراضی و حجم عملیات مکانیزه مبنای سیاستگذاری است، چرا هر سال فاصله میان نیاز و سهمیه دوباره تکرار میشود؟📌پاسخ همیشگی، "محدودیت منابع" است؛ پاسخی که شاید واقعیت داشته باشد، اما نمیتواند جایگزین اصلاح سیاستگذاری شود. مدیریت کمبود، اگر سالها ادامه پیدا کند، دیگر مدیریت نیست؛ بلکه به رویهای عادی تبدیل میشود. کشاورزی، بهویژه در استانی مانند گلستان، با نسخههای موقت و تصمیمهای مقطعی اداره نمیشود.📌اولویت دادن به گندم و کلزا در شرایط محدودیت سوخت، تصمیمی قابل دفاع است، اما این واقعیت را نیز نباید نادیده گرفت که کشاورزی فقط به این دو محصول محدود نیست. هر لیتر سوختی که به دلیل کمبود به سایر بخشهای تولید نرسد، میتواند بخشی از چرخه تولید را با اختلال مواجه کند. امنیت غذایی، حاصل پایداری همه اجزای نظام تولید است، نه صرفاً حفظ چند محصول راهبردی.📌نکته قابل تأمل دیگر، عادی شدن مطالبهای است که اساساً نباید مطالبه باشد. تأمین سوخت برای ماشینآلات کشاورزی، پیشنیاز تولید است، نه امتیازی که هر بار با رایزنیهای فشرده و تخصیصهای ویژه به دست آید. اگر هر سال بخش قابل توجهی از توان مدیران صرف پیگیری سهمیههای تکمیلی میشود، شاید زمان آن رسیده باشد که به جای تمرکز بر افزایش موردی سهمیهها، سازوکار تخصیص از اساس مورد بازنگری قرار گیرد.📌بیتردید، پیگیریهای مسئولان جهاد کشاورزی گلستان در افزایش سهمیه سوخت قابل توجه است و اختصاص 10 میلیون لیتر جدید نیز نتیجه همین تلاشها عنوان شده است. اما موفقیت یک نظام مدیریتی را نباید با تعداد سهمیههای اضطراری سنجید، بلکه باید دید آیا توانسته است نیاز واقعی تولید را بهصورت پایدار و قابل پیشبینی تأمین کند یا خیر؟📌واقعیت این است که امنیت غذایی کشور، با تصمیمهای واکنشی و سهمیههای قطرهچکانی تضمین نمیشود. اگر گلستان قرار است همچنان یکی از ستونهای تولید کشاورزی ایران باقی بماند، سیاستهای تأمین نهادهها نیز باید متناسب با این جایگاه بازطراحی شوند. در غیر این صورت، هر سال خبر اختصاص چند میلیون لیتر سوخت منتشر خواهد شد، اما مسئله اصلی همچنان پابرجا خواهد ماند؛ کشاورزی که به جای تمرکز بر تولید، ناچار است نگران تأمین سوخت مورد نیاز خود باشد.📝 تحریریه صریر خبر 🗓 ششم مرداد ماه #کشاورزی_گلستان #سوخت_کشاورزی #امنیت_غذایی #تولید_ملی #سهمیه_سوخت🆔 t.me/sarirkhabar

