بر تو چون ساحل آغوش گشادمدر دلـم بـود کـه دلـدار تـو بـاشمواي بر من که ندانستم از اولروزی آيد که دل…

📚 مرتضی پرویزی 🔸یوتیوب youtube.com/@rokhsaresobh%F0%9F%94%B8%D8%… @rokhsaresobhگروه @rokhsarenaqdنشریه rokhsarenaqd.irانتشارات rokhsarpub.com

#فلسفه🔊فایل صوتی🔍سوژه ، ابژه ، سوبژکتیو ، ابژکتیوبه زبان ساده🎙️: دکتر آرش رحمانی💎🌐 telegram.me/ce7en

بینامتنیت در شعر پست مدرنتکنیک بینامتنیت در شعر پست‌مدرن، قلب تپنده و یکی از قدرتمندترین ابزارهای این سبک است. اگر بخواهم با یک تصویر ساده آن را برایتان توصیف کنم: بینامتنیت یعنی هیچ متنی در خلاء نوشته نمی‌شود؛ هر شعر، تلاقی و نقطه‌ای است که هزاران متنِ دیگر در آن به هم می‌رسنددر دوران کلاسیک، ارجاع به متون دیگر (مانند حافظ یا هومر) معمولاً برای تأیید اعتبار یا ادای احترام بود. اما در پست‌مدرنیسم، بینامتنیت دیگر یک ادای احترام» نیست، بلکه یک بازی بازسازی‌کننده است.در اینجا دقیقاً توضیح می‌دهم که این تکنیک چگونه عمل می‌کند:. متن به مثابه یک «شبکه» (نه یک جزیره)در دیدگاه پست‌مدرن، یک شعر مانند یک جزیره جدا افتاده نیست، بلکه مانند یک گره در یک شبکه عظیم از کلمات است. وقتی شاعری از یک جمله، یک تصویر یا حتی یک وزنِ خاص از یک اثر قدیمی استفاده می‌کند، در واقع دارد با آن متن گفتگومی‌کند. او متن قدیمی را نمی‌آورد تا آن را تکرار کند، بلکه می‌آورد تا آن را بازخوانی تخریب یا تغییر معنا دهد.روش‌های عملی عملکرد بینامتنیت:این تکنیک از طریق چند روش اصلی در شعر اعمال می‌شود:پارودی یا تقلید کنایه‌آمیز شاعر یک متن بسیار معتبر یا جدی را برمی‌دارد و آن را در یک بافتار مضحک یا عامیانه قرار می‌دهد. هدف این است که با شکستن ابهتِ متن اصلی، به پوچی یا بی‌معنایی دنیای مدرن اشاره کند. استفاده از لحن حماسیِ شاهنامه برای توصیف یک اتفاق بسیار پیش‌پاافتاده و روزمره مثل «خرید نان».پاستیش یا تقلید بدون کنایه: برخلاف پارودی که قصد مسخره کردن دارد، پاستیش یعنی تقلید از سبک یک نویسنده یا دوره خاص، اما بدون هدفِ کنایه‌آمیز. شاعر پست‌مدرن سبک‌های مختلف را مثل تکه‌های یک پازل کنار هم می‌چیند (مثلاً ترکیبی از سبک کلاسیک، سبک روزنامه‌ای و سبک علمی) تا یک اثر «هیبریدی» یا ترکیبی بسازد.بازآفرینی یا بازخوانی شاعر یک داستان یا اسطوره معروف را می‌گیرد و آن را از زاویه‌ای کاملاً متفاوت روایت می‌کند. مثلاً داستان یک قهرمان را از زبانِ شخصیتِ فرعی یا حتی از زبانِ یک شیء بی‌جان در آن داستان روایت می‌کند. با این کار، معنای اصلی متن اول به چالش کشیده می‌شود.نقل‌قول مستقیم و غیرمستقیم در پست‌مدرنیسم، نقل‌قول‌ها لزوماً برای تزیین نیستند. گاهی نقل‌قول‌ها در متن شعر «بکشند» و با متن اصلی شعر در تضاد باشند. این تضاد باعث می‌شود که خواننده متوجه شود «حقیقت» چگونه می‌تواند در لایه‌های مختلف متن تغییر کند.تهیه و جمع آوری مطالب: #امیر #نورمحمدی t.me/amirnormohamadi1976

جد مشترک انسان و شامپانزه احتمالا توانایی بالاروی عمودی از تنه درختان را داشته استنو پژوهشی نشان می‌دهد جد مشترک انسان و شامپانزه، که حدود ۶ تا ۷ میلیون سال پیش پیش از جدا شدن مسیر تکاملی این دو گروه می‌زیسته، احتمالا توانایی بالاروی عمودی از تنه درختان را داشته است؛ حتی اگر ساختار پای او شبیه پای شامپانزه‌های امروزی نبوده باشد.پژوهشگران دانشگاه ایالتی اوهایو برای بررسی این مسئله، حرکات میمون‌های مانگابی دودی (Cercocebus atys) را در جنگل تای در ساحل عاج ثبت و تحلیل کردند. این میمون‌ها برخلاف شامپانزه‌ها مچ پای بسیار انعطاف‌پذیری ندارند، اما مشاهده و اندازه‌گیری حرکات آن‌ها نشان داد که هنگام بالا رفتن از تنه‌های باریک، بخش میانی پا می‌تواند تا حدود ۴۶ درجه خم شود؛ زاویه‌ای تقریبا مشابه میزان خم‌شدن مچ پای شامپانزه هنگام بالاروی عمودی.این یافته اهمیت دارد، زیرا برخی فرضیه‌های مربوط به جد مشترک انسان و شامپانزه، توانایی بالاروی عمودی را به داشتن ویژگی‌های خاص در پا و مچ پا، شبیه ایپ‌ها، وابسته می‌دانستند.پژوهش جدید نشان می‌دهد یک ساختار متفاوتِ پا نیز می‌تواند از طریق سازوکارهای حرکتی دیگر، عملکرد مشابهی ایجاد کند. بنابراین نمی‌توان صرفا بر اساس شکل استخوان‌های پا نتیجه گرفت که یک نخستی توانایی بالا رفتن عمودی از درختان را نداشته است.با این حال، پژوهشگران تاکید می‌کنند که این پژوهش جد مشترک انسان و شامپانزه را شناسایی نمی‌کند و نشان نمی‌دهد این جد الزاما پاهایی شبیه مانگابی‌ها داشته است.نتیجه اصلی این است که دامنه احتمالات درباره شکل بدن و شیوه حرکت آن گسترده‌تر از چیزی است که پیش‌تر تصور می‌شد.این موضوع برای درک منشا دوپایی انسان اهمیت دارد. برای بازسازی سبک زندگی جد مشترک، دیرینه‌انسان‌شناسان ناچارند از ویژگی‌های استخوان‌های فسیلی درباره رفتار حرکتی موجودات منقرض‌شده استنباط کنند. یافته جدید نشان می‌دهد ارتباط میان شکل پا و رفتار حرکتی، برخلاف تصور ساده‌انگارانه، یک‌به‌یک نیست و برای تعیین دقیق‌تر ویژگی‌های جد مشترک به شواهد فسیلی بیشتری نیاز است.سام آریامنش این پژوهش در Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) منتشر شده است.🚀 @ofoghroydadd

شغلی با بالاترین خطر سرطان ناشی از پرتو در میان بیش از ۵۰۰ شغل مشخص شد!پژوهشی با بررسی داده‌های ۱۲٫۷ میلیون مرگ در ۵۰۳ شغل نشان داد مهمانداران هواپیما بیشترین و خلبانان دومین میزان مرگ ناشی از سرطان‌های مرتبط با پرتو را داشته‌اند.مهمانداران حدود ۵۰٪ و خلبانان ۳۶٪ بیشتر از سایر گروه‌های شغلی در معرض این نوع مرگ‌ومیر بودند. پژوهشگران پرتوهای کیهانی در ارتفاع پرواز را یکی از عوامل احتمالی می‌دانند، اما پژوهش رابطه علّی را اثبات نمی‌کند و عواملی مانند پرتو فرابنفش و کار شبانه نیز ممکن است نقش داشته باشند.خطر مشاهده‌شده در خدمه پرواز حتی از برخی مشاغل مستقیماً مرتبط با پرتو، مانند تکنولوژیست‌های پزشکی هسته‌ای، بیشتر بود! 🚀 @ofoghroydaddمقاله اصلیمهمانداری عمدتا زنانه است، اما با یک ریسک شغلی واقعی و غیرمعمول همراه است.بنابراین این مثال و شغل و این پست بیشتر یک ضدحمله به معیار سختی = کار یدی مردانه است، نه اثبات اینکه زنان در مجموع مشاغل سخت‌تری دارند.

اسکرین‌شات گرفتن ممکن است باعث شود اطلاعات را بیشتر فراموش کنیمپژوهش جدید روان‌شناسان دانشگاه بینگهمتون نشان می‌دهد گرفتن عکس یا اسکرین‌شات برای به خاطر سپردن اطلاعات، لزوماً به حافظه کمک نمی‌کند و ممکن است حتی آن را تضعیف کند.در مجموعه‌ای از ۷ آزمایش، پژوهشگران از شرکت‌کنندگان خواستند از آثار هنری عکس بگیرند یا از آن‌ها اسکرین‌شات تهیه کنند و سپس حافظه آن‌ها را آزمایش کردند. در برخی آزمایش‌ها نیز از مسائل ریاضی برای بررسی میزان درگیرشدن منابع شناختی استفاده شد. نتایج، مزیت مشخصی برای ثبت تصویر نشان نداد و در مقابل، نوعی افت حافظه برای اطلاعات ثبت‌شده مشاهده شد.یکی از توضیحات احتمالی، «برون‌سپاری شناختی» (Cognitive Offloading) است: وقتی مغز می‌داند اطلاعات در جایی بیرونی ذخیره شده، ممکن است منابع کمتری را برای رمزگذاری و نگهداری آن در حافظه اختصاص دهد.توضیح احتمالی دیگر توجه تقسیم‌شده است؛ یعنی خودِ فرایند گرفتن تصویر بخشی از منابع شناختی را از تجربه یا اطلاعات اصلی منحرف می‌کند. پژوهشگران همچنین احتمال می‌دهند ثبت تصویر باعث نوعی فاصله‌گیری ناخودآگاه از تجربه شود.با این حال، اسکرین‌شات گرفتن الزاماً بد نیست. اگر تصاویر محدود و هدفمند باشند و بعداً واقعاً مرور شوند، می‌توانند مانند یک سرنخ برای بازیابی حافظه عمل کنند. مشکل زمانی بیشتر می‌شود که تعداد زیادی تصویر و اسکرین‌شات بدون مرور جمع شوند.برای یادگیری، یادداشت‌برداری فعال روی کاغذ نیز می‌تواند مفیدتر باشد، زیرا فرد را وادار می‌کند اطلاعات را پردازش، سازمان‌دهی و میان مفاهیم ارتباط برقرار کند؛ فرایندی که با مفهوم «دشواری مطلوب» (Desirable Difficulty) در یادگیری مرتبط است.اگر چیزی را صرفاً برای اینکه بعداً به آن مراجعه کنیم اسکرین‌شات بگیریم، ممکن است مغز آن را کمتر به خاطر بسپارد. ثبت اطلاعات زمانی بیشتر به حافظه کمک می‌کند که هدفمند باشد و بعداً از آن برای بازیابی و مرور فعال استفاده کنیم.🚀 @ofoghroydaddMemory & Cognition (2026). DOI: 10.3758/s13421-026-01921-2