با بقیه مثل تراپیستا حرف میزنم به خودم میرسم روانی میشم.

کاش می‌شد این روز‌ها رو Skip کرد.

من از پایان ها بیزارم؛از اخرین قسمت ها، اخرین روزها، اخرین خاطره ها، اخرین بارها، از تمام شدن سال، رابطه ها و ادم ها،حتی وقتی پایان زیباست، باز هم پایان است و من از پایان ها متنفرم.

الان میفهمم جمله هر کس مثل خودش باید باهاش رفتار بشه یعنی چی!

آدما جا میمونن، تو فرودگاه، تو سیو مسیج، تو خیابون، تو خاطرات.

شاید بعضی چیزها قرار نیست فهمیده بشن؛فقط باید یه شب، بی‌هوا از گوشه‌ی ذهنت رد بشن،مثل پرنده‌ای که راه خونه‌ش رو گم کرده.آدم کم‌کم یاد می‌گیرههر چیزی که قشنگه، موندنی نیست؛هر چیزی که موندنیه هم، لزوماً قشنگ نیست.بعضی حرف‌ها مثل پنجره‌ان؛یه مدت ازشون نور میاد تو،بعد می‌فهمی پشتشون دیوار بوده.و شاید بزرگ شدن،همین لحظه‌ی عجیبیه که دیگه دنبال جواب نمی‌گردی؛فقط به جای خالیِ بعضی چیزها نگاه می‌کنیو می‌گی:خب… پس اینم از این:)بعد آروم آرومخودت رو از میان چیزهایی که دیگه وجود نداره جمع می‌کنیو می‌فهمی بعضی رفتن‌ها،خالیت نمی‌کننفقط جا باز می‌کننبرای آدمی که قراره بعداً از خودت بسازی.شاید بعضی خاطره‌ها هممثل برگ‌های خشک‌اننه برای نگه‌داشتن،فقط برای اینکه یک روز بفهمیچه فصلی رو پشت سر گذاشتی.