.این متن رو از سر دلسوزی نوشتم👇اگه دانشجوی لیسانس روانشاسی هستی حتما این متن رو‌ بخونکارگاه درمانگر…

.این متن رو از سر دلسوزی نوشتم👇اگه دانشجوی لیسانس روانشاسی هستی حتما این متن رو‌ بخونکارگاه درمانگری پیشرفته برای چی؟اول پایه روان‌شناسی‌ات را قوی کن!یه مطلبی دارم برای بچه‌هایی که الان در دوره کارشناسی روان‌شناسی هستن؛ مثلاً ترم یک تا شش و هفت.بچه‌ها، اولین کاری که باید بکنید اینه که پایه روان‌شناسی‌تون رو قوی کنید.کارگاه زوج‌درمانی به چه درد شما می‌خوره وقتی هنوز پایه‌های روان‌شناسی رو درست یاد نگرفتید؟ دوره CBT یا ACT رفتی، خب که چی؟!شما الان باید آسیب‌شناسی روانی، روان‌شناسی بالینی، روان‌درمانی، شخصیت، آمار و روش تحقیق و زبان انگلیسی رو جدی بخونید. باید مفاهیم اصلی روان‌شناسی رو یاد بگیرید.باید بدونید اختلال افسردگی اساسی (Major Depressive Disorder) چیه، دیستایمی یا اختلال افسردگی پایدار (Persistent Depressive Disorder) چیه، هیپومانیا چه فرقی با مانیا داره و اختلالات مختلف چه ویژگی‌هایی دارن.این‌ها پایه‌های کار شما هستن؛ مخصوصاً اگر هدفتون استخدامی و دفنر زدم قبولی در کنکور ارشد و ان‌شاءالله بعد از اون دکتریه(چون لیانس روانشناسی عملا نمیشه باهاش کاری کرد)هر چیزی زمان خودش را داردوقتی هنوز مفهوم و بیس روان‌شناسی رو درست یاد نگرفتید، رفتن به دوره‌های تخصصی‌تر ممکنه بیشتر از اینکه کمکتون کنه، وقتتون رو تلف کنه.مثل این می‌مونه که هنوز کلاس اول ابتدایی رو درست نفهمیدی، ولی می‌خوای بری کلاس ششم!وقتی جمع و تفریق و ضرب رو بلد نیستی، چرا می‌خوای بری سراغ جبر و دیفرانسیل؟در روان‌شناسی هم همین‌طوره.اول باید پایه رو بسازی، بعد تخصصی‌تر جلو بری.متأسفانه بعضی وقت‌ها برگزارکنندگان دوره‌ها هم این موضوع رو به دانشجو نمی‌گن. دانشجوی ترم دو یا سه، به جای اینکه بهش گفته بشه «برو پایه روان‌شناسی‌ات رو قوی کن»، مدام تشویق میشه که در کارگاه‌های مختلف شرکت کنه.در حالی که شما الان باید کتاب‌های خوب بخونید، آسیب‌شناسی مطالعه کنید، بالینی و روان‌درمانی بخونید، شخصیت رو یاد بگیرید، آمار و روش تحقیق رو قوی کنید و زبان انگلیسی‌تون رو بالا ببرید.من خودم در دوران کارشناسی چه کار کردم؟من هم در دوران کارشناسی همین مسیر رو رفتم.نشستم آسیب‌شناسی خوندم، روان‌درمانی خوندم، بالینی خوندم، شخصیت خوندم، روش تحقیق و آمار کار کردم و زبانم رو تقویت کردم.هدفم این بود که اول بیس روان‌شناسی‌ام قوی بشه.مثلاً اگر قرار بود صرفاً برای اینکه بگم «من دوره CBT شرکت کردم» در یک کارگاه شرکت کنم، این کار رو نکردم. چون می‌دونستم وقتی هنوز پایه‌ام کامل نیست، شرکت در دوره‌های تخصصی‌تر ممکنه فقط یک احساس کاذب از یادگیری بهم بده.روان‌شناسی زرد؛ احساس دانستن بدون دانستنگاهی آدم بعد از شرکت در چندین کارگاه، احساس می‌کنه خیلی چیزها بلده؛ اما وقتی با یک مسئله واقعی، سؤال کنکور، کیس بالینی یا موقعیت شغلی مواجه میشه، می‌بینه پایه لازم رو نداره.این می‌تونه تبدیل بشه به چیزی که من بهش می‌گم «روان‌شناسی زرد»؛ یعنی احساس می‌کنی چیزی بلدی، اما عمق علمی لازم رو نداری.پس اگر ترم سه هستی، لازم نیست بری ده‌ها کارگاه تخصصی رو پشت سر هم شرکت کنی.برو آسیب بخون.بالینی بخون.روان‌درمانی بخون.شخصیت بخون.آمار و روش تحقیق رو قوی کن.زبان بخون.مفاهیم پایه رو یاد بگیر.بعد که پایه‌ات ساخته شد، برو سراغ CBT، ACT، زوج‌درمانی و دوره‌های تخصصی‌تر.این‌ها مراحل مختلف مسیر حرفه‌ای شما هستن؛ قرار نیست همه‌شون رو از همون ترم‌های اول با هم طی کنید.عمرت رو در مسیر اشتباه هدر ندهاگر هنوز پایه روان‌شناسی رو یاد نگرفتی، رفتن به یک دوره تخصصی ممکنه باعث بشه چند ساعت یا چند روز اونجا بشینی، اما بخش زیادی از مطالب رو عمیقاً درک نکنی.بعد هم در کنکور، استخدامی و حتی موقعیت‌های حرفه‌ای، وقتی سؤال یا مسئله‌ای مطرح میشه، می‌بینی پایه کافی نداری.خصوصاً در رشته روان‌شناسی، داشتن مدرک و مهارت‌های واقعی اهمیت زیادی داره و اگر مسیر تحصیلی و علمی‌ات رو درست نسازی، بعدها ممکنه دستت بسته‌تر بشه.این حرف شاید حتی به نفع من هم نباشه؛ چون ممکنه بگم «بیا فلان دوره رو شرکت کن»، اما واقعیت رو باید بهت بگم:اگر دانشجوی ترم دو یا سه‌ای، اول پایه‌ات رو بساز.هر چیزی زمان خودش رو داره.اول پایه، بعد تخصص.اول یادگیری عمیق، بعد کارگاه.اول فهم روان‌شناسی، بعد تکنیک‌های تخصصی.امیدوارم این حرف واقعاً به دردتون بخوره و باعث بشه مسیرتون رو درست‌تر انتخاب کنید.یاعلی.با تشکر دکتر محسن بیات🟠 ایتا:eitaa.com/questionkonkorma%F0%9F%94%B5 تلگرام:t.me/questionkonkorma%F0%9F%93%B8 اینستاگرام:instagram.com/dr.mohsenbayat/