دلار ۲۰۰ هزارتومانی؛ حاصل نگاه پنجاه‌وهفتی ها به اقتصاد!نه دلار دویست‌هزارتومانی و نه دلار هفت‌توما…

دلار ۲۰۰ هزارتومانی؛ حاصل نگاه پنجاه‌وهفتی ها به اقتصاد!نه دلار دویست‌هزارتومانی و نه دلار هفت‌تومانی، هیچ‌کدام بی‌دلیل از آسمان بر زندگی ما نباریده‌اند؛ یکی نشانهٔ مصیبت، خمودگی و فروپاشی است و دیگری نشانهٔ ثبات، توسعه و پیشرفت.آنچه انقلابیون پنجاه‌وهفت بر سر ایران آوردند، جلوه‌های گوناگونی دارد؛ اما آشکارترین وبرخورنده‌ترین آن‌ها همین سقوط ارزش پول ملی است. گمان نکنید تمام مسئولیت این فاجعه فقط بر گردن جمهوری اسلامی است؛ جمهوری اسلامی صرفاً «وارث غالب» و صورت نهایی همان ائتلاف پنجاه‌وهفتی است اسلام‌گرایان، مجاهدین، فداییان و دیگر جریان‌های چپ، با وجود اختلاف‌های ظاهری، در دشمنی با سرمایه‌داری، مالکیت خصوصی، تولید ثروت، مصرف و اقتصاد بازار اشتراک داشتند. آنان پیش از به‌ دست‌‌گرفتن قدرت، مبانی نظری و اخلاقی این ویرانی را فراهم کرده بودند.باور ندارید؟ آثار محوری و بنیادین گروه‌های سیاسی مخالف شاه را بخوانیم. این‌ها بدیل آن چیزی بودند که محمدرضاشاه برای ایران می‌خواست و اراده و سیاست خود را در مسیر تحقق آن قرار داده بود.مثلاً مهم‌ترین اثر اقتصادی سازمان مجاهدین خلق، یعنی «اقتصاد به زبان ساده»، نوشتهٔ محمود عسکری‌زاده، از بنیان‌گذاران سازمان مجاهدین خلق و از مهم‌ترین تدوین‌کنندگان آموزش‌های اقتصادی این سازمان، را بخوانیم؛ یا «اقتصاد توحیدی»، نوشتهٔ ابوالحسن بنی‌صدر، از اعضای شورای انقلاب و نخستین رئیس‌جمهوری برآمده از انقلاب اسلامی؛ یا «اسلام و مالکیت در مقایسه با نظام‌های اقتصادی غرب»، نوشتهٔ محمود طالقانی، از رهبران مذهبی نهضت آزادی و یکی از روحانیان اثرگذار بر مجاهدین خلق؛ یا «برداشت‌هایی دربارهٔ مالکیت، کار و سرمایه از دیدگاه اسلام»، نوشتهٔ حبیب‌الله پیمان، از چهره‌های نهضت خداپرستان سوسیالیست و بعدها رهبر جنبش مسلمانان مبارز؛ یا «اصول علم اقتصاد»، نوشته و تلخیص عبدالحسین نوشین، از اعضا و چهره‌های فرهنگی حزب توده و از متون آموزش اقتصاد مارکسیستی در ایران؛ و نیز «اقتصاد سیاسی»، از متون آموزشی سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران، دربارهٔ مناسبات تولیدی پیشاسرمایه‌داری و سرمایه‌داری؛ و «روستا و انقلاب سفید: بررسی شرایط انقلابی روستاهای ایران»، محصول کار گروه مطالعات روستایی سازمان مجاهدین خلق.این‌ها را بخوانید و ببینید با چنین نگرش و نگاهی به توسعه، رفاه، اقتصاد و مانند این‌ها، آیا سرنوشتی جز دلار دویست‌هزارتومانی، قحطی و فاجعه باید در انتظار مردم ایران می‌بود؟