https://t.me/naghdbahaiat/50700🇺🇸🔥 آمریکا؛ پرچمدار صلح یا قدرتی با کارنامهای خونین؟📘 شوقی افندی د…
انتشار: 2026/08/01 12:40 UTCدریافت: 2026/08/09 02:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 02:50 UTC
t.me/naghdbahaiat/50700%F0%9F%87%BA%F0%9F… آمریکا؛ پرچمدار صلح یا قدرتی با کارنامهای خونین؟📘 شوقی افندی در نظم جهانی بهائی، ذیل توقیع مورخ ۲۱ آوریل ۱۹۳۳، سخنی از عبدالبهاء نقل میکند:«امید است این ملت آزاد و عظیم، اولین ملت و جمعیتی باشد که اساس اتفاق و آشتی بینالمللی را بنیان نهد و وحدت نوع انسان را اعلان نماید و پرچم صلح عمومی برافرازد.»در نگاه نخست، این عبارت صرفاً یک آرزو درباره آینده آمریکا به نظر میرسد؛ اما هنگامی که از زبان رهبری دینی صادر میشود که مدعی وحدت عالم انسانی، صلح عمومی و داوری اخلاقی جهانی است، باید پرسید این ستایش تا چه اندازه با واقعیت تاریخی آمریکا سازگار بوده است؟🟥 ملت آزاد؛ اما آزادی برای چه کسانی؟تا پیش از سال ۱۹۳۳، تاریخ آمریکا آکنده از بردهداری، تبعیض نژادی و محرومیت میلیونها انسان سیاهپوست بود. بردهداری تا سال ۱۸۶۵ قانونی بود و پس از آن نیز قوانین جیم کرو، جداسازی نژادی، محرومیت از حق رأی، لینچکردن و خشونت سازمانیافته علیه سیاهپوستان ادامه داشت.بنابراین، هنگامی که عبدالبهاء از «ملت آزاد» سخن میگفت، بخش بزرگی از همان ملت هنوز از ابتداییترین حقوق انسانی محروم بودند. آیا یک رهبر جهانی نباید در کنار ستایش آزادی آمریکا، از قربانیان تبعیض آن نیز سخن میگفت؟🟥 کشتار بومیان؛ بهای گسترش آمریکاتشکیل و توسعه ایالات متحده با اخراج اجباری، تصرف سرزمین و کشتار بومیان آمریکا همراه بود. «راه اشکها» هزاران قربانی گرفت. در قتلعام سند کریک، زنان و کودکان شاین و آراپاهو کشته شدند. در ووندد نی نیز صدها نفر از مردان، زنان و کودکان لاکوتا قتلعام شدند.همزمان، کودکان بومی از خانوادههایشان جدا و به مدارس شبانهروزی فرستاده میشدند تا زبان، فرهنگ و هویتشان از بین برود. آیا چنین کارنامهای با تصویر کشوری که باید پیشگام وحدت نوع انسان شود، سازگار است؟🟨 جنگ با مکزیک؛ توسعه با زور نظامیآمریکا در جنگ ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸، بخش بزرگی از سرزمین مکزیک را تصرف کرد. نتیجه این جنگ، افزودهشدن مناطقی وسیع به خاک آمریکا بود. این رخداد، نمونهای روشن از توسعهطلبی ارضی با قدرت نظامی محسوب میشود.پس چگونه کشوری که مرزهایش را با جنگ گسترش داده بود، بدون نقد این گذشته، نامزد برافراشتن «پرچم صلح عمومی» معرفی میشود؟🟥 از فیلیپین تا آمریکای لاتین؛ صلح یا مداخله؟در جنگ با اسپانیا، آمریکا پورتوریکو، گوام و فیلیپین را در اختیار گرفت و هاوایی را ضمیمه کرد. پس از آن نیز جنبش استقلالخواهانه فیلیپین را سرکوب نمود.در آمریکای لاتین، سیاست «چماق بزرگ» به دخالتهای مکرر در کوبا، پاناما، نیکاراگوئه، هائیتی و جمهوری دومینیکن انجامید. در سال صدور توقیع شوقی، نیروهای آمریکایی تازه نیکاراگوئه را ترک کرده بودند و هائیتی همچنان زیر اشغال آمریکا قرار داشت.این پرسش جدی است: آیا چنین کشوری در عمل پیامآور صلح بود یا قدرتی که با حضور نظامی، منافع خود را در دیگر کشورها تثبیت میکرد؟⚖️ آرزوی صلح یا داوری یکطرفه؟ممکن است گفته شود عبدالبهاء فقط ابراز امید کرده است، نه اینکه آمریکا را در همان زمان کاملاً صلحطلب بداند. اما انتخاب یک کشور برای مأموریتی جهانی، همراه با تعبیر «ملت آزاد و عظیم»، خود نوعی ارزیابی مثبت است.مشکل اصلی آنجاست که از بردگان، بومیان، قربانیان تبعیض، مردم مکزیک، فیلیپین، هائیتی و نیکاراگوئه سخنی گفته نمیشود. چنین روایتی، چهره آمریکا را آرمانی میسازد و بخش تاریک تاریخ آن را کنار میگذارد.🔍 پرسش نهاییاگر رهبران بهائی مدعی انصاف، حقیقتجویی و وحدت عالم انسانی هستند، چرا در ستایش آمریکا، این همه خشونت تاریخی نادیده گرفته شده است؟آیا صلح جهانی با تحسین قدرتهای بزرگ تحقق مییابد، یا با دفاع بیطرفانه از همه قربانیان، حتی هنگامی که عامل ظلم، کشوری قدرتمند و محبوب باشد؟📚 نقد تخصصی بهائیت، یعنی سنجش شعارها با اسناد و تاریخ؛ نه پذیرش روایتهای یکطرفه.