گاهی خشم می‌آید،گاهی اندوه، گاهی عشق و گاهی شادی.اما هیچ‌کدام قرار نیست برای همیشه بمانند.احساسات،…

گاهی خشم می‌آید،گاهی اندوه، گاهی عشق و گاهی شادی.اما هیچ‌کدام قرار نیست برای همیشه بمانند.احساسات، «حرکت» هستند؛ می‌آیند و می‌روند. امروز ممکن است غمگین باشی و فردا شاد، لحظه‌ای خشمگین باشی و لحظه‌ای دیگر سرشار از محبت. اگر احساسات دائماً تغییر می‌کنند، پس نمی‌توانند تمامِ «تو» باشند.تو آن چیزی نیستی که همین لحظه احساس می‌کنی.خشم می‌آید و می‌رود؛ترس می‌آید و می‌رود؛اندوه می‌آید و می‌رود؛حتی شادی و سرور نیز می‌آیند و می‌روند.مسئله این نیست که احساسات را سرکوب کنی یا از آنها فرار کنی؛ مسئله این است که آنها را ببینی، شاهدشان باشی و بدانی که هیچ احساسی خانهٔ دائمی تو نیست.پس وقتی اندوه آمد، به خودت یادآوری کن:«این نیز خواهد گذشت.»وقتی خشم آمد، نگو «من خشمگینم»؛فقط ببین: «خشم در من پدیدار شده است.»و حتی وقتی شادی آمد، آن را محکم نگیر؛زیرا آن نیز در حرکت است.آگاهی چیزی عمیق‌تر از تمام این تغییرات است؛ مانند نخ نامرئی‌ای که گل‌های مختلفِ یک گل‌ریسه را به هم متصل می‌کند.پس نه با غم بجنگ، نه به شادی بچسب.فقط شاهد باش.#اشو #این نیز بگذرد.