تهدید اسکات بِسِنت، وزیر خزانهداری آمریکا، که میگوید «هر کشوری که رگ حیاتی مالی نظام در حال افول…
انتشار: 2026/08/24 13:57 UTCدریافت: 2026/08/24 14:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/24 14:50 UTC
تهدید اسکات بِسِنت، وزیر خزانهداری آمریکا، که میگوید «هر کشوری که رگ حیاتی مالی نظام در حال افول ایران باشد، سرنوشتی جز انزوا نخواهد داشت»، در نگاه نخست زبانی تند و قاطع دارد؛ اما این تهدید، بیش از آنکه متوجه تهران باشد، دامان خود واشنگتن را خواهد گرفت و تناقضهای راهبردی دولت ترامپ را آشکارتر میکند.پرسش بنیادین اینجاست: اگر آمریکا واقعاً چنین اهرم توانمندی در اختیار داشت، چرا در اوج بحرانهای اقتصادی ایران و قبل از جنگ، از آن استفاده نکرد و بهجای آن، نهتنها تفاهمنامهای با همین «نظام رو به زوال» امضا کرد، بلکه با لغو موقت تحریمهای نفتی، عملاً به کمکرسانی به اقتصاد این کشور شتافت؟ این رفتار دوگانه، خود گواه روشنی بر ناکارآمدی راهبرد «فشار حداکثری» است.فراتر از آن، این لفاظیهای تهی، یادآور وعدههای پوچ پیشینِ ترامپ در مورد «تغییر رژیم چندروزه» در ایران و «پایان جنگ اوکراین در ۲۴ ساعت» است؛ پیشبینیهایی که در عمل نهتنها محقق نشد، بلکه اعتبار سیاسی واشنگتن را بیش از پیش خدشهدار کرد. اما هشدار جدیتر در پس این بزرگنماییها نهفته است: اصرار بر تحمیل هزینههای بیشتر به مردم عادی، چهرهی غیرانسانی تکنوکراتهای کاخ سفید را برملا میسازد؛ کسانی که در محاسبات سرد خود، جان و معیشت ایرانیان را صرفاً «گوشت دم توپ» برای پیشبرد جاهطلبیهایشان میبینند و با این روش، عملاً دشمنیِ پنهان با ملت ایران را به رخ میکشند.Ali Afshari (@afshari_aku) @mohem_mat