🌱 در باب آداب مداحی و مرثیه‌سرایی✍️برگی از سفرنامه سید هبة الدین شهرستانی:در ۱۲ ذی القعده [۱۳۳۰.ق]…

🌱 در باب آداب مداحی و مرثیه‌سرایی✍️برگی از سفرنامه سید هبة الدین شهرستانی:در ۱۲ ذی القعده [۱۳۳۰.ق] در العمارة، بزرگان شهر از شیعه و سنی نزد ما جمع شدند. در بینشان شیخ طاهر، شاعر العمارة حضور داشت؛ بلند شد و سروده‌ای از خود در مدح [امام] حسین علیه‌السلام خواند:سَكِرتُ بحُبِّهِما ما صَحَوتُوفيه لِواءَ خُطوبي لَوَيتُ(از عشق آن دو مست شدم و به هوش نیامدم و در آن بیرق مصائبم را پیچیدم).از من خواست شعر را اصلاح کنم. گفتم: شیخ! مستی در نظر ما هم‌چون زنا و لواط و قمار و دزدی است. هم از نظر شرع و هم از نظر عقل، اسمی است برای یک معنای پلید و مناسب پاکی و قداست اهل‌بیت علیهم‌السلام نیست که با چنین نام‌های زشتی از ساحت آن‌ها و آن چه به ایشان مربوط است، تعبیر کنی. اگر کسی بگوید: تقامرت في حب النبي محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله [در عشق پیامبر محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله قمار کردم] سخنش را زشت نمی‌شمری؟ قمار زشت‌تر از مستی نیست. حاضران سخن مرا نیکو شمردند و از شیخ طاهر خواستند شعر را تغییر دهد. او بالبداهة تغییرش داد و گفت:رَضَعتُ بثَديِ الوَلا ما فُطِمتُوفيه لِواء خُطوبي لَويتُ.(از سینه ولایت شیر نوشیدم و از آن بازگرفته نشدم و ...)📚رحلة السيد هبة الدين الشهرستاني إلى الهند، ص٥٢-٥٣.پ.ن: تصویرش هم زیباست، روزگاری که کلام عالم اعتبار و قیمت دارد؛ حاضرین نیکو شمرند و شاعر فی المجلس اصلاح نماید ...@madras_emb