شعر از #شیخ_بهایی تا کی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود، از هر مژه چون سیل روانه خواهد به سر آید، ش…

شعر از #شیخ_بهایی تا کی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود، از هر مژه چون سیل روانه  خواهد به سر آید، شب هجران تو یانه ای تیر غمت را دل عشاق نشانه .... ❣#تمنای_وصال قطعه آوازی با صدای دکتر محمد عبدالحسینی (سروش آیینه) @Meyguonاین شعر از مشهورترین سروده‌های عرفانی شیخ بهایی است و در منابع به‌عنوان یک مُخَمَّس عرفانی آمده است.نکته مهم این است که «تو» در این شعر، معشوق زمینی نیست؛ در خوانش عرفانی، منظور شیخ بهایی خداوند و معشوق حقیقی است. او با زبان عاشقانه و واژه‌هایی مانند «وصال»، «هجران»، «یار»، «دیدار» و «خانه» رابطه انسان با خدا را بیان می‌کند.مثلاً وقتی می‌گوید:«تا کی به تمنای وصال تو یگانهاشکم شود از هر مژه چون سیل روانه»یعنی:تا چه زمانی در آرزوی رسیدن به آن معشوق یگانه باشم و از دوری او اشک بریزم؟و در ادامه، مفهوم شعر کاملاً روشن‌تر می‌شود:«هر در که زنم، صاحب آن خانه تویی توهر جا که روم، پرتو کاشانه تویی تو»یعنی هرجا که انسان به دنبال خدا بگردد، نشانه و حضور او را می‌یابد.حتی از مسجد و صومعه و میکده و دیر سخن می‌گوید تا بگوید حقیقت خداوند محدود به یک مکان و شکل خاص نیست:«مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تومقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه»این قسمت شاید مهم‌ترین پیام شعر باشد: مقصود، خودِ حقیقت الهی است و مکان‌ها و صورت‌های ظاهری تنها بهانه‌ای برای رسیدن به اویند. و در پایان، شیخ بهایی حتی خودش را «بیچاره» و گناهکار می‌خواند و امیدش را به رحمت خدا می‌بندد؛ یعنی شعر از عشق، جست‌وجوی خدا، فراق، طلب وصال و در نهایت امید به رحمت الهی سخن می‌گوید. بنابراین اگر بخواهم در یک جمله بگویم شیخ بهایی با چه نگاهی این شعر را سروده است:او عشق انسانی را به زبان گرفته تا از عشق الهی سخن بگوید؛ عاشقی که همه‌جا در جست‌وجوی خداست و سرانجام درمی‌یابد که «هر جا که روم، پرتو کاشانه تویی تو».@meyguon