از من نپرس کجایی؟من همینجام توی تنگنای مالی، فشار روحی، فروپاشی روانی

بزرگسالی هم مسأله ی عجیبیه. مثلا داشتم پیاز خورد میکردم و چشمم می‌سوخت و میخواست اشکم در بیاد که با خودم گفتم چرا از همین فرصت استفاده نکنم و یکم گریه نکنم که دلم وا بشه؟ این شد که همونو گریه کردم و بعد فلفل دلمه‌مو خورد کردم

بزرگسالی به آدم «پذیرش» رو یاد می‌ده. اینطور که مثلاً می‌بینی تو این بازه‌ی زمانی سخت، هیچ‌کسو کنارت نداری ولی مثل قبل‌ترها، خون گریه نمی‌کنی واسه این تنها بودنه. پذیرفته‌ای که زندگی و سطح روابط همینه که هست، و خودت پا می‌شی خودتو نجات می‌دی.

واقعا ممنونم که آپشنی به عنوان خواب وجود داره. چشاتو میبندی. نه میبینی. نه میشنوی. نه حرف میزنی. راحت.

زن بودن واقعا چیز عجیبیه.شما یا پریودی، یا پی‌ام‌اسی، یا تخمک‌گذاریته، یا یکی از مردهای زندگیت گند زده تو اعصابت.

‏نمیدونم چجوری بگم ولی من اون حس علاقمو از دست دادم، اون حس تمایل، اون حس اشتیاق، اون حس که به یچیزی کشش داری…

سالگرد تروما از خود تروما شدید تر و سخت تر میگذره.