🚩 اربعین نامه ۱۱ | بخش پایانی | گوشه چشمی به کرامات در مراسم اربعین🔖اربعین در کربلا فقط به چیزهایی…

الحاشیه: بزودی

🚩مراکز آماری داخل کشور شمار شهدای جنگ ۸ ساله را بین ۲۰۰ تا۳۰۰ هزار نفر عنوان نموده اند؛ درحالیکه در صفحه ۵۲ گزارش UNEP در خصوص تلفات جنگ ایران عراق اینگونه آمده است: ۶۰۰ هزار ایرانی و ۴۰۰ هزار عراقی در این جنگ کشته شده اند.این یعنی کشتار حدودأ یک میلیون شیعه اثنی عشری!!◽️UNEP: United Nations Environment Programme برنامه محیط‌زیست سازمان ملل متحد📌الحاشیه: امیدوارم اینبار، راستِ اونا، دروغ باشه!⏰ @masoudbahraini

🚩مشهد | جدال میان دو دسته عزاداری!🔖این حرکات بی ادبانه در مقابل حرم و حضور مبارک حضرت علی بن موسی الرضا (علیه السلام)نشانه تشیع علوی، یا شبیه رفتار مخالفین مذهب در مقابل منزل پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) است؟!🔖هر آیین، دین و مذهب اگر فاقد اخلاق و ادب شد، کارش تمام است.⏰ @masoudbahraini

🚩روحانیت، لباس اخلاق، نه تریبون خشونت!*مسعود بحرینی🔖لباس روحانیت، پیش از آنکه یک پوشش باشد، برای بخش بزرگی از جامعه نماد دین، اخلاق و میراث اهل‌بیت(علیهم السلام) است. از همین رو سخن و رفتار کسی که این لباس را بر تن دارد، تنها یک موضع شخصی تلقی نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند تصویری از دین و اخلاق دینی در ذهن مردم ایجاد کند.🔖لذا، انتظار از اعضای چنین کانسپتی که در جامعه سخن می‌گویند، چیزی فراتر از یک موضع سیاسی یا اظهارنظر روزمره است. او باید بیش از دیگران مراقب باشد که کلماتش به عادی‌سازی خشونت، نفرت و حذف دیگری منجر نشود.🔖نمی‌توان از یک سو خود را در جایگاه تبیین‌کننده مکتب اهل‌بیت(علیهم السلام) نشاند و از سوی دیگر، ادبیاتی به کار برد که در آن خشونت، تهدید یا سرکوب دگراندیشان به امری مطلوب یا قابل دفاع تبدیل شود. حتی اگر اختلاف سیاسی، اعتقادی یا اجتماعی عمیق باشد، اخلاق نباید قربانی اختلاف شود.🔖در صورت عدم دقت، ممکن است افرادی که زمینه‌های خشن و جنایتکارانه دارند، سخنان خشونت‌آمیز را مجوزی برای رفتارهای افراطی خود تلقی کنند و دست به اعمالی بزنند که نتیجه آن نه‌تنها جامعه ایران، بلکه افکار عمومی جهان را با حیرت و تأسف مواجه کند. به همین دلیل، صاحبان تریبون باید بدانند که هر کلمه‌ای که بر زبان می‌آورند، ممکن است فراتر از مخاطب مستقیم آنان اثر بگذارد.🔖سخن گفتن از ضرورت تولید بمب هسته‌ای، تمجید از خشونت یا دعوت به برخورد خشن با دگراندیشان، تنها یک موضع سیاسی نیست؛ چنین سخنانی می‌تواند تصویری خشن از دینی ارائه کند که اساس دعوتش بر کرامت انسان، عدالت و اخلاق است.🔖اگر قرار است روحانیت همچنان مرجع اخلاقی و معنوی جامعه باشد، باید بیش از هر چیز در گفتار و کردار خود به اخلاق وفادار بماند. مردم از یک روحانی انتظار ندارند که صرفاً از دین سخن بگوید، بلکه انتظار دارند رفتارش نیز ترجمان همان دینی باشد که از آن سخن می‌گوید.🔖مکتب اهل‌بیت(علیهم السلام) را نمی‌توان فقط در مناسک و شعارها خلاصه کرد. اگر نام اهل‌بیت بر زبان می‌آید، باید اخلاق آنان نیز در رفتار دیده شود؛ مدارا در برابر مخالف، رعایت حرمت انسان، پرهیز از ظلم، کنترل خشم و ترجیح گفت‌وگو بر خشونت.🔖روحانیت، اگر قرار است الگوی دین باشد، باید بیش از هر چیز یادآور رحمت، عدالت، خرد و اخلاق باشد؛ نه خشونت، تهدید و حذف.📌الحاشیه: اگر قرار است لباس روحانیت یادآور پیام اهل‌بیت(علیهم السلام) باشد، آیا نخستین چیزی که مردم از صاحب این لباس می‌بینند و می‌شنوند، نباید اخلاق باشد؟🔖متاسفانه عده ای قلیل با رفتارها، و گفتارهای نابخردانه چهره یک جامعه را تخریب می کنند! ⏰ @masoudbahraini

🚩بدون تعارف | ۲۸ صفر نزدیک است، هر کسی به شهادت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) بگوید وفات، یا بی سواد است یا بی معرفت . والسلام ⏰@masoudbahraini

🚩دلنوشته | آمده‌ام کربلا؛ برای دیدن یک چیز که در قم پیدایش نکردممسعود بحرینی🔖آمده‌ام کربلا؛ نه برای اینکه قم را ترک کنم و نه برای اینکه کربلا را برتر از قم بنشانم.🔖آمده‌ام برای دیدن چیزی که مدت‌هاست ذهنم را مشغول کرده است؛ چیزی که شاید نه در جغرافیای یک شهر، بلکه در نسبت میان «دین» و «مردم» بتوان پیدایش کرد.🔖قم را خوب می‌شناسم. شهری که قرن‌هاست صدای درس و بحث حوزه‌هایش در جهان تشیع شنیده می‌شود؛ شهری که هزاران عالم در آن زیسته‌اند و اندیشه‌های بزرگی از حجره‌هایش برخاسته است. اما گاهی میان یک شهر و تصویری که از آن در ذهن ساخته‌ایم، فاصله‌ای ایجاد می‌شود.کربلا اما برای من سؤال دیگری است.🔖اینجا هر گوشه شهر، تو را به یک پرسش قدیمی بازمی‌گرداند: چرا مردم هنوز به عالم دین اعتماد می‌کنند؟ شاید پاسخ را نباید فقط در علم، لباس، منبر یا جایگاه اجتماعی جست‌وجو کرد.🔖عالم دین زمانی برای مردم پناه می‌شود که مردم احساس کنند او پیش از آنکه نماینده یک ساختار باشد، نماینده حقیقت است؛ پیش از آنکه زبان قدرت باشد، زبان مردم است؛ و پیش از آنکه از مردم بخواهد از او پیروی کنند، خودش حاضر باشد هزینه ایستادن در کنار آنان را بپردازد. این همان چیزی است که می‌خواهم در کربلا ببینم، نه یک مدل جدید از روحانیت؛ نه یک ساختار تازه از قدرت بلکه همان رابطه ساده و قدیمی میان عالم و مردم.🔖رابطه‌ای که در آن مردم بتوانند عالم دین را ببینند، با او حرف بزنند، از او سؤال کنند، حتی با او اختلاف داشته باشند و همچنان احساس کنند که او متعلق به آنهاست.🔖شاید راز ماندگاری برخی چهره‌های دینی نیز همین باشد؛ اینکه میان آنان و مردم دیواری از تشریفات و فاصله ساخته نشده است. من آمده‌ام ببینم آیا هنوز می‌توان چنین نسبتی را پیدا کرد.🔖آمده‌ام ببینم آیا در شهری که نام امام حسین ( علیه السلام) با هر کوچه و خیابانش گره خورده، می‌توان نشانه‌هایی از همان اخلاقی را دید که حضرت ارباب(علیه السلام) برای آن ایستاد؛ اخلاقی که در آن، کرامت انسان بر مصلحت قدرت مقدم است. شاید پاسخ این پرسش را نتوان در یک سخنرانی، یک کتاب یا یک جلسه پیدا کرد. باید در میان مردم قدم زد و باید صدای آنان را شنید. باید دید وقتی یک عالم وارد بازار، مسجد یا خانه‌ای می‌شود، مردم چگونه به او نگاه می‌کنند. و شاید مهم‌تر از همه، باید دید وقتی مردم از یک عالم چیزی نمی‌خواهند، آیا باز هم او برای آنان کاری می‌کند؟ کربلا برای من از این جهت یک شهر نیست؛ یک پرسش است.🔖آمده‌ام تا ببینم آیا آن چیزی که سال‌هاست در جست‌وجویش هستم، هنوز جایی میان مردم، حرم، حوزه و کوچه‌های این شهر نفس می‌کشد یا نه، و شاید پیدایش کنم و اگر پیدا کردم، شاید تازه بفهمم چرا بعضی شهرها فقط محل زندگی نیستند؛ محل بازگشتن به خویشتن‌ هستند!!والسلام علیکم⏰ @masoudbahraini