انتشارات آسمانا منتشر کرد:از قافیه تا قانون: تحلیلِ شناختی از گفتمان مشروطه در آثار شاعران شاخص، پژ…

مداد اگرچه فقط کار می‌دهد دستمولی میان من و او، منم که نشکستمصدای جیغِ تراشش کلافه‌ام کردهولی هنوز غزل می‌نویسم و... هستمغزل تویی که فقط ایستاده باید گفتهمیشه شاهد من بوده‌ای که ننشستمجوان‌تر از منی ای مادرم غزل! هرچندکه پیر بودی وقتی که نطفه می‌بستم#مریم_جعفری_آذرمانی ۳۰ آذر ۱۳۸۷کتاب «۶۸ ثانیه به اجرای این اپرا مانده است»| @Maryam_Jafari_Azarmani |

فقط برای خودم شاعرم، در این باور ـکه بارِ بودنِِ خود را سبک کنم از سرمنم که کار ندارم به جز همین خودکارمنم که مِلک ندارم به جز همین دفترتمامِ مال و منالِ منند این کلماتببین تمام جهان آن ورند و من این وروحید! شاهد من باش در دروغِِ جهانمنی که یک تنه رقصیده‌ام به خاکستربه میل عامّه، یک سطر هم نخواهم گفتچرا که از «منِ جمعی» فراری‌ام دیگر#مریم_جعفری_آذرمانی۴ شهریور ۱۳۹۴ #کتاب_راویه| @Maryam_Jafari_Azarmani |

دختر آمریکایی در اینستاگرام دارد فارسی یاد می‌گیرد، ایرانیان برایش غش و ضعف می‌روند و حتی اشتباهاتش در تلفظ کلمات را خیلی بامزه تعبیر می‌کنند و کامنت‌های محبت‌آمیز می‌گذارند.خواننده زن هلندی آهنگ‌های فارسی می‌خواند پست‌هایش مدام توسط ایرانیان به اشتراک گذاشته می‌شود و حتی یک ایرانی می‌رود به زبان انگلیسی با او درباره‌ی این فارسی‌خوانی مصاحبه می‌کند.نمونه‌های بسیاری از این دست هست، از جمله ایرانیانی که همسران خارجی دارند و با چند کلمه‌ی فارسی که گاهی به زحمت معلوم است که چه می‌گویند، ویوها و لایک‌ها و به اشتراک‌گذاری‌های فراوان نصیب‌شان می‌شود.من هم موافقم که هر کسی که دارد زبانی غیر از زبان مادری‌اش یاد می‌گیرد شایسته‌ی تشویق است اما آیا فکر می‌کنید اشتباه تلفظ کردن، یا خارجی حرف زدنِ یک ایرانی با لهجه‌ی فارسی هم برای خارجی‌ها جذاب است؟ نه لزوماً. مثلاً یک فرانسوی که با فارسی هم آشناست و زبان فرانسه تدریس می‌کند، به تفاوت تلفظ یک حرف صدادار توسط یک فارسی‌زبان ایراد می‌گیرد و ویدیو در این باره درست می‌کند آن هم نه چندان محترمانه بلکه طلبکارانه، و درباره تفاوت دو حرف صدادار در زبان فرانسه که در نهایت چندان هم تفاوتی ندارند بحث می‌کند، اما برای خودش ایرادی نمی‌بیند که کلمات فارسی را درست تلفظ نکند در حالی که روش فارسی یاد گرفتنِ خودش را خاص و جذاب می‌داند و مدعی آن هم هست.شاید یک قانون نانوشته وجود دارد که اگر یک خارجی، فارسی را حتی شکسته بسته یاد بگیرد به ایرانیان و زبان فارسی لطف کرده است اما اگر یک بلاگر فارسی‌زبان، یک زبان خارجی را کامل هم بلد باشد، حتما وظیفه‌اش است که دقیق و درست حرف بزند و خارجی‌ها معمولاً او را پروموت نمی‌کنند چون اصولاً برایشان موضوعیت چندانی ندارد.اما سوال مهمتر این است که آیا تصور می‌کنید که ایرانیانی که از خارجی‌ها در این زمینه حمایت می‌کنند، همان حمایت را از هنرمند و شاعر و نویسنده‌ی ایرانی دارند؟ اکثریت خیر، چون یا در حال نقد و تخریبش هستند یا به او بی‌اعتنایی می‌کنند. مثلا اگر کوچکترین نظری درباره اتفاقات داشته باشد برچسب‌هایی مثل جنگ‌طلب، تجزیه‌طلب، حکومتی و غیره به او می‌زنند، گویی هنرمند و شاعر و نویسنده‌ی ایرانی که در مواردی حتی اجازه‌ی بازگشت به وطن هم ندارند مسئول تمام مصائب ایران‌اند اما خارجی‌هایی که فقط چند کلمه فارسی آن هم با تلفظ‌های اشتباه، یاد گرفته‌اند و در مواردی به ایران هم رفت و آمد دارند و هرگز از مدارای دولت‌های‌شان با ظلمی که در ایران بر مردم می‌رود کوچکترین شکایتی نداشته‌اند، نماد گسترش و اهمیت زبان فارسی هستند!#مریم_جعفری_آذرمانی | @Maryam_Jafari_Azarmani |

مشغول هراس و داس و چکش بودیددر مستیِ سرخ و زرد سرخوش بودیدتاریخ هم از شرح شما معذور استاز بس همه‌کَس‌کُش همه‌جاکُش بودید#مریم_جعفری_آذرمانی جاویدنامان#ابوالفضل_سپاهی و #امیرحسین_صفری | @Maryam_Jafari_Azarmani |

انتشارات آسمانا منتشر کرد: از قافیه تا قانون: تحلیلِ شناختی از گفتمان مشروطه در آثار شاعران شاخص، پژوهشی از مریم جعفری آذرمانی. این کتاب، پژوهشی آکادمیک در شعر دوره‌ی مشروطه با تمرکز بر مفاهیم محوری آن است و بر شعر ده شاعر شاخص این دوره تمرکز دارد. کتاب برگرفته…| @Maryam_Jafari_Azarmani |

مِه که سر می‌کشد به خانه‌ی من آسمان می‌رسد به شانه‌ی من اشک و آه است آب و دانه‌ی من درد! ای یار جاودانه‌ی من سیری از سفره‌ی زمانه‌ی من وه به این مِهرِ بی‌بهانه‌ی من دشمنی‌های دوستانه‌ی من من که کارم گذشته از حالا حلقه‌ی ماه، آسمان را خورد مکث کردم دهان زبان را خورد تا سرودم روان دهان را خورد جان به لب آمد و روان را خورد چه کنم با جهان که جان را خورد فرصتی شد زمان جهان را خورد عشق آمد تنِ زمان را خورد بی‌زمان باش و عاشقانه بیا هرچه حرف است میم و نونِ من است کینه بیرون‌تر از درونِ من است بید مجنون که سرنگونِ من است عشق، دیوانه‌ی جنونِ من است آن چه می‌نوشد آه، خونِ من است سقفِ دنیا که بر ستونِ من است، صبح فردا اگر بدونِ من است، جشنِ آوار می‌شود برپا از حریمِ حرم حرام‌ترم که از ابلیس هم به‌نام‌ترم خاصم و از عوام عام‌ترم گرچه از باد بی‌دوام‌ترم از حضورِ عدم مدام‌ترم من که از فکر شمع، خام‌ترم باز از اشکِ چشم‌هام، ترم آسمان! گریه کن! منم: دریا  پرده بردار از دو روی زمین آن ورش شاد و این ورش غمگین آن ورش دیگری اسیر همین که بگوید منم چنان و چنین این ورش من نشسته‌ام به یقین پس رها کن کنار من بنشین دو سه حرفی بکار و شعر بچین تا بدانی چه می‌کنم تنها نسبتی نیست بین من، وَ كفن تا بپوشانمش به پاره‌ی تن حافظانه کنار سرو و چمن غزلی ناب در پیاله و... من مست، جاویدم از شراب سخن جان‌گرفتن به جام و طعنه‌زدن؟ آه زاهد، تو هم بگیر و بزن تا نگويی که من کجا تو کجا گورکن بذرِ مرده می‌کارد شادم از این که دوستم دارد تا مرا هم به خاک بسپارد آینه تکّه تکّه می‌بارد تا دلم قطره قطره بشمارد آه اگر زندگیم بُگذارد مرگ، تصویرِ روشنی دارد آفرین آفرین به آینه‌ها  خسته از دستِ میزبان شده‌اماین دو روزی که میهمان شده‌ام درد در درد امتحان شده‌ام نه که مشغولِ آب و نان شده‌ام که سراپا فقط دهان شده‌ام خورده‌ام شعر و استخوان شده‌ام دنده بر دنده نردبان شده امبروید از مقام من بالامریم جعفری آذرمانی#کتاب_هفت چاپ ۱۳۸۷| @Maryam_Jafari_Azarmani |