خودشناسی ... خودت را ببین

*🧠 وقتی ذهنت یک موضوع رو ول نمی‌کنه...*گاهی یه اتفاق کوچیک، ساعت‌ها یا حتی روزها توی ذهنمون می‌چرخه:«چرا این حرف رو زد؟»«نکنه منظور دیگه‌ای داشت؟»«باید دوباره درباره‌ش حرف بزنم؟»ما فکر می‌کنیم اگر بیشتر تحلیل کنیم، بیشتر توضیح بدیم یا دوباره درباره‌ش حرف بزنیم، بالاخره آروم می‌شیم.*اما معمولاً اتفاقی که می‌افته اینه:فکر ⬅️ نگرانی ⬅️ تحلیل بیشتر ⬅️ آرامش کوتاه ⬅️ برگشتن فکر*مغز کم‌کم یاد می‌گیره برای کم کردن اضطراب، دوباره برگرده سراغ همون موضوع.*🔸 پس مسئله لزوماً «زیاد فکر کردن» نیست؛گاهی مسئله اینه که تحمل ناتمام موندن و ندانستن برامون سخته.*دفعه بعد که دیدی ذهنت دوباره روی چیزی گیر کرده، از خودت بپرس:*«الان واقعاً کاری از دستم برمیاد یا فقط دنبال اطمینانم؟»*اگه کاری هست، انجامش بده.اگه نیست، به خودت اجازه بده موضوع رو فعلاً رها کنی.قرار نیست هر فکری که وارد ذهنت می‌شه، تا آخرش دنبال بشه.قرار نیست هر احساسی فوراً حل بشه.*گاهی آرامش یعنی به خودت بگی:«ممکنه جواب این موضوع رو هیچ‌وقت کامل ندونم؛ ولی می‌تونم با ندانستنش کنار بیام.» 🌱*و یادت باشه:*تو «آدم گیر‌دهنده» نیستی؛ تو آدمی هستی که می‌تونه یاد بگیره با فکرها و نگرانی‌هاش جور متفاوتی رفتار کنه.*🆔️ کانال ذهن آگاه@mahfelekhodshenasi

«چرا همیشه خسته‌ام؟»باید مثل عقاب پرواز کنیم، نه مثل گنجشک!اهل دنیا مثل گنجشک، تند و تند بال میزنن.اهل آخرت، خودشون رو میندازن روی بادهای تقدیر؛ باد این‌ها رو جابجا می‌کنه؛ تا خدا چی تقدیر کرده. خلاف اون بادی که در فضا هست، این بال نمیزنه که خودشو خسته کنه.اگر بخواد مقاومت کنه در برابر حوادث، تقدیرات؛ باد از این‌وَر میاد، این، بال بزنه از اون‌وَر بره، از پا درمیاد. میشه مثل همه‌ی ما که لِه و لَوَرده‌ایم؛خسته، کوفته، پُر از غم، غصه، ناراحتی، افسردگی، تمام رذائل درِمون جمع میشه به خاطر اینکه خودمونو آزاد نکردیم، رها نکردیم. دنیا رو سخت گرفتیم.خودمونو به خدا نسپردیم؛ تا خدا چی تقدیر کنه. [میگه] نه، من می‌خوام این‌جوری بشه. همین که میگی من یه خواسته‌هایی دارم تو دنیا و می‌خوام به اون خواسته‌هام به هر قیمتی شده برسم، یعنی دائم داری بال می‌زنی، جِلِز و وِلِزت درمیاد. چرا بال‌بال می‌زنی؟ نفسِ راحت بکش. عقاب باش! برو بالا.هرچی بری بالاتر، هدایتِ خدا و وزش‌هایِ معنویِ الهی بیشتر.استاد حسین نوروزیkhodshenasi.me