عمر ، در باختیم تا اکنونگه به افسون و گه به افسانه بعد از این ، گر به دست آریم دامن یار و کنج میخان…

یار واقعی ، هرگز در دسترس نیست. عشق های زمینی ، مصنوعی هستندگفتم: صنما ، دلم تو‌ را جویان‌ استگفتا که لبم، درد تو‌ را درمان‌ استگفتم که همیشه از مَنَت هجران استگفتا که پَری، ز آدمی پنهان است( صنم: بت، کنایه است از یار )عنصری بلخی

کلیم کاشانی ، با مثالی زیبا در این رباعی زیبا ، می گوید که باید حق به صاحبش برسد:هنگام بهار، سِیر گلشن نکنیمتا بلبل را بخویش ، دشمن نکنیمتا نستانیم رخصت از پروانهدر خانه خود، چراغ روشن نکنیم

بیدل دهلوی ، از اینکه شمعِ عشقش خاموشی است، ناراحت است و به دنبال شعله ای از عشق می گردد تا او را دوباره عاشقی پاک کند:کیست‌کز راه تو چون خاشاک بردارد مراشعله جاروبی‌ کند تا پاک بردارد مراشمع خاموشی به داغ سرنگونی رفته‌امتاکجا آن شعلهٔ بیباک بردارد مرا

Channel photo updated

شرحی از اواخر قاجار، با شعر نسیم شمال:نیست اصلاً فکرِ اطفالِ فقیرنه وکیل و نه وزیر و نه امیرای خدا، دادِ فقیران را بگیرموش می داند که گیرد جان فیل ( فیل، از موش می ترسد چون اگر موش در خرطوم فیل برود، فیل را می کشد )

کسی که حرف حق می زند، هر چقدر هم که شیرین سخن باشد ، زبانش از دیدگاه دیگران ، تلخ است:شیرینم و مغز سخنانم تلخ استعیش همه عالم از زبانم تلخ استمن هم از خویش، در عذابم که مداماز گفتن حرف حق، دهانم تلخ استکلیم کاشانی