فریدالدین عطار نیشابوری، شاعر، عارف و داروساز نامدار ایرانی، از بزرگ‌ترین چهره‌های عرفان و ادبیات ف…

فریدالدین عطار نیشابوری، شاعر، عارف و داروساز نامدار ایرانی، از بزرگ‌ترین چهره‌های عرفان و ادبیات فارسی در قرن ششم و هفتم هجری بود. او در نیشابور می‌زیست و آثار ماندگاری چون «منطق‌الطیر»، «مصیبت‌نامه» و «تذکرةالاولیاء» از او به یادگار مانده است. اما شاید یکی از تکان‌دهنده‌ترین نگاه‌های عطار، همین حکایت باشد؛ جایی که در میان قحطی، گرسنگی و خاموشیِ مسجدها، «نان» را به نام اعظم تشبیه می‌کند. پیامی ساده اما عمیق: وقتی شکم انسان گرسنه است، موعظه، عبادت و حتی ایمان هم نمی‌تواند جای نان را بگیرد. شاید عطار قرن‌ها پیش یادآوری کرده بود که پیش از هر آرمان و عقیده‌ای، انسان باید بتواند زنده بماند. و چه تلخ است که گاهی ارزش نان را تنها وقتی می‌فهمیم که دیگر بر سفره نیست...