مهماناولین بار بود با هم روبهرو میشدند.آن هم در منزل دوستی مشترک.هر دو مشتاق و منتظر دیدار.هرچند…
انتشار: 2026/08/18 18:11 UTCدریافت: 2026/08/19 05:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/19 05:25 UTC
مهماناولین بار بود با هم روبهرو میشدند.آن هم در منزل دوستی مشترک.هر دو مشتاق و منتظر دیدار.هرچند بسیار با هم صحبت کرده بودند.اما این اولین دیدارشان بود.او قبل از من رسیده بود.نگاه سنگینش را حین سلام و احوالپرسی نثار من کرد.من مات و مبهوت از این رفتار، تنها عرض ادب کرد.موقع خوردن غذا کم و بیش حرفهایی رد و بدل شد.بعد از ناهار ولی اوضاع به طرز عجیبی بد پیش رفت.حرفها و رفتارش غیرقابلباور بود.من ترجیح داد بیشتر حرفها را نشنیده بگیرد و بدون واکنش و جواب از همه آنها بگذرد.اما انگار نادیده گرفتن، او را برای جسارت بیشتر تحریک میکرد.همه متوجه ماجرا بودند.حتی خودش هم از وضع پیشآمده رضایت خاطر نداشت.گویا کنترل از دست خودش هم خارج شده بود.مهمانها و میزبان، در بهت و ناباوری از برخورد او با من، در سکوت فقط ناظر بودند.من در انتظار تمام شدن مهمانی، وقت را به سکوت میگذراند.هیچگونه پیشفرضی برای چنین گفتوگویی بین دو نفر تازهآشنا وجود نداشت.من اولین بار و آخرین بار در عمرش بود که چنین تجربهای را درک میکرد.هرچند بسیار سخت بود، اما کوچکترین واکنش و پاسخی نسبت به عملکرد نسنجیده او نداد.البته که دلیل بزرگی داشت.من از نظر ذهنی این دوستی را تمامشده میدانست.برای همین با سکوت، همه راهها را به رویش بست.او هم تا میتوانست ترکتازی کرد.عاقبت وقت رفتن شد.موقع خداحافظی، او برخلاف میلش ناچار شد در حضور جمع، زمانی را به عذرخواهی از من اختصاص دهد.و بالاخره بعد از اظهار پشیمانی بسیار گفت:«امیدوارم از شوخیهای من دلگیر نشده باشی و مرا ببخشی.»بعد هم خداحافظی کرد و رفت.این اولین و آخرین دیدارشان بود.لیلا طوفانی#داستانکهای_من@kootah_beshnavim
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — لیلا طوفانی | Kootah_beshnavim
🎁 مجموعه ویژه کانال های منتخب؛🇬🇧 انگلیسی | 🧠 روانشناسی | 🔬 علمی💻 فناوری | 🎨 هنری | 📚 کتاب و PDF شرکت در تبادل؛ @Ads_adminIR
هر شب از 'سقف خیالم"رویا می بافمتا واژه های بلا تکلیف،در دستان ستاره هابی بهانه برقصندو من خوشه خوشهبغض بچینم،از چشمان ماه...شبتان خوش
در قصهنویسی چه چیزهایی برای شما مهم است؟بهرام صادقی:شروع و پایان داستان. شروع باید طوری باشد که خوانندۀ فرضی را یکدفعه تکان بدهد، و او را وادارد که قصه را رها نکند. یعنی احساس کند که این قصه حامل پیامیست، و میخواهد چیزی را برای او بگوید که نمیتوان از آن گذشت، و نباید هم بگذرد...از کتاب: «بهرام صادقی، بازماندههای غریبی آشنا»
محبوبِ من!شما نباشید ، همهی بغضهای جهاندر گلوی من است...محمدصالح علاء@kootah_beshnavim
یه روز یه نفرحدود ۱۸ سال در فرودگاه زندگی کرد .«مهران کریمی ناصری» یک پناهنده ایرانی بود که بین سال های ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۶، در یک فرودگاه در کشور فرانسه زندگی می کرد. مهران در سال ۱۹۷۷ از ایران تبعید شد و سپس، مدتی به عنوان پناهنده در بلژیک مقیم گشت.چند صباح بعد، مهران تصمیم گرفت از مسیر فرانسه عازم لندن شود اما در بین راه، پاسپورت و مدارک خود را گم کرد. هواپیمای او در لندن به زمین نشست ولی بلافاصله، پس از آگاهی مسئولین از فقدان مدارک، وی به فرانسه دیپورت شد.از آنجایی که مهران هیچ وطنی برای مراجعه نداشت و از مدارک لازم برای سفر یا خروج از فرودگاه نیز برخوردار نبود، مجبور شد در ترمینالِ ۱ فرودگاه «شارل دو گل» مقیم گردد. مهران ۱۸سال تمام در فرودگاه زندگی کرد تا این که بالاخره به خاطر ابتلا به بیماری، اجازه خروج وی از فرودگاه و انتقال به بیمارستان صادر شد.لیلا طوفانی#یه_روز_یه_نفر @kootah_beshnavim
