بيا و کشتي ما در شط شراب اندازخروش و ولوله در جان شيخ و شاب اندازمرا به کشتي باده درافکن اي ساقيکه…

📹 انرژی‌ها و چاکراها - مزدافر مؤمنی - قسمت هشتم →#Mazdafar_Momeni_-_مزدافر_مؤمنی →#کانال_تلگرام_خورشید_عارفان #خورشید_عارفان_نیاز_سالکان #خورشید_ما_همیشه_بالاست #خورشید_عارفان #امیر_علی_elf🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

⭐️✈️ به آخرین روز مرداد ماه🌷✈️⭐️ خوش آمدید🌷⭐️✈️ امروز تون✈️⭐️ قشنگ و شاد🍃🌼⭐️✈️ دستهاتون پرگل✈️⭐️ شادیاتون پاینده🍃🌺⭐️✈️ زندگیتون عاشقانه✈️⭐️ و خنده ارزانی چشماتون💗⭐️✈️ سلام روزتون بخیر و شادی🌷🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

خوانش غزل شماره‌ی ۲۶۳#کانال_تلگرام_خورشید_عارفان #خورشید_ما_همیشه_بالاست #خورشید_عارفان_نیاز_سالکان #خورشید_عارفان #امیر_علی_elf 🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

🌞 خورشید عارفان 🌞یکی از زیباترین بخش‌های منظومهٔ «لیلی و مجنونِ» نظامی، جایی است که پدرِ مجنون از ترک عاشقی او قطع امید می‌کند و برای این‎که عشقِ لیلی را از سر او بیندازد، متوسّل به کعبه می‌شود. پدر، مجنون را در موسم حج به مکّه می‌برد تا در جوار کعبه، از خدا بخواهد او را از دام عشق لیلی برهاند و به زندگی عادی برگرداند. پاسخ مجنون و مناجات وی با خدایش در این بخش از شاهکار نظامی بسیار شنیدنی است. من نمی‌دانم در ادبیّات جهان، ابیاتی به این لطافت و زیبایی وجود دارد یا نه؟ آیا شاعر دیگری توانسته است به این روانی، لطیف‌ترین احساسات عاشقانهٔ آدمی را به تصویر بکشد یا نه؟ اما در این شک ندارم که نمونهٔ چنین ابیاتی اگر هم باشد، بسیار بسیار کم است. این بخش از لیلی و مجنون را با هم می‌خوانیم:بگرفت به رِفْق دست فرزنددر سایهٔ کعبه داشت یک‌چندگفت ای پسر این نه جای بازی استبشتاب که جای چاره‌سازی استدر حلقهٔ کعبه حلقه کن دستکز حلقهٔ غم بدو توان رَستگو یارب از این گزاف‌کاریتوفیق دهم به رستگاریرحمت کن  و در پناهم آورزین شیفتگی به راهم آوردریاب که مبتلای عشقمو آزاد کن از بلای عشقممجنون چو حدیث عشق بشنیداول بگریست پس بخندیداز جای چو مار حلقه برجستدر حلقهٔ زلف کعبه زد دستمی‌گفت گرفته حلقه در بر کامروز منم چو حلقه بر دردر حلقهٔ عشق جان‌فروشمبی‌حلقهٔ او مباد گوشمگویند ز عشق کن جدایی کاین است طریق آشناییمن قوت ز عشق می‌پذیرمگر میرد عشق، من بمیرمپروردهٔ عشق شد سرشتمجز عشق مباد سرنوشتمآن دل که بود ز عشق خالی سیلاب غمش براد حالییارب به خدایی خدائیت وانگه به کمال پادشائیتکز عشق به غایتی رسانمکو ماند اگر چه من نمانماز چشمهٔ عشق ده مرا نور و این سرمه مکن ز چشم من دور گرچه ز شراب عشق مستمعاشق‎تر از این کنم که هستمگویند که خو ز عشق وا کنلیلی‌طلبی ز دل رها کنیارب تو مرا به روی لیلی هر لحظه بده زیاده میلیاز عمر من آن‌چه هست برجایبستان و به عمر لیلی افزایگرچه شده‌ام چو مویش از غم یک موی نخواهم از سرش کماز حلقهٔ او به گوشمالیگوش ادبم مباد خالیبی‌بادهٔ او مباد جاممبی‌سکهٔ او مباد ناممجانم فدیِ جمالْ بادشگر خون خورَدَم حلالْ بادشگرچه ز غمش چو شمع سوزمهم بی‌غم او مباد روزمعشقی که چنین، به جای خود باد چندان‌که بود، یکی به صد بادمی‎داشت پدر به سوی او گوشکاین قصه شنید، گشت خاموشدانست که دل اسیر دارددردی نه دواپذیر داردچون رفت به خانه سوی خویشانگفت آن چه شنید پیش ایشانکاین سلسله‌ای که بند بشکستچون حلقهٔ کعبه دید در دستزو زمزمه‌ای شنید گوشمکآورد چو زمزمی به جوشمگفتم مگر آن صحیفه خوانَد کز محنت لیلی‌اش رهانَداو خود همه کام و رای او گفتنفرین خود و دعای او گفت#نظامی_گنجه‌ای#کانال_تلگرام_خورشید_عارفان 🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan