زندگی، بیشترِ خودش را در لحظههایی پنهان میکند که ما آنها را «معمولی» مینامیم.در صبحی که بیهیچ…
انتشار: 2026/08/15 16:34 UTCدریافت: 2026/08/15 17:30 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 17:30 UTC
زندگی، بیشترِ خودش را در لحظههایی پنهان میکند که ما آنها را «معمولی» مینامیم.در صبحی که بیهیچ اتفاقِ ویژهای آغاز شده است. در نوری که آرام روی دیوار میلغزد. در بوی چای. در صدای قدمها. در نفسی که بیصدا میآید و میرود. در سکوتی میانِ دو جمله.و عجیب اینکه درست از کنارِ همین لحظهها، بیش از هر چیز دیگری عبور میکنیم.انگار در جایی از ذهنمان تصمیم گرفتهایم که زندگی، هنوز آغاز نشده است.وقتی این پروژه تمام شود. وقتی این نگرانی فروکش کند. وقتی آینده روشنتر شود. وقتی مطمئنتر باشم. وقتی به جایی که باید برسم.و در فاصلهی میانِ همهی این «وقتیها»، روزها آرام از ما عبور میکنند. نه با سروصدا؛ در سکوت.شاید دورترین فاصلهای که انسان تجربه میکند، فاصلهی میانِ خودش و لحظهای باشد که در آن ایستاده است.بدن اینجاست، اما ذهن هنوز در گفتوگویی ناتمام با گذشته مانده است، یا در حالِ ساختنِ آیندهای است که هنوز نیامده. و اکنون، بیآنکه دیده شود، از میانِ این رفتوآمدها میگذرد.برای همین است که پایانِ یک روز، پایانِ یک فصل یا حتی پایانِ چند سال از راه میرسد و احساس میکنیم چیزی از دست رفته است.نه به این دلیل که کم زندگی کردهایم.به این دلیل که کمتر در زندگی حاضر بودهایم.حضور، مهارتی نیست که به آن مسلط شوی.حضور، نسبتی است که با جهان برقرار میکنی.نسبتی که در آن، برای لحظهای دست از پیشی گرفتن برمیداری. نه برای آنکه جهان را تغییر دهی، برای آنکه اجازه بدهی جهان، پیش از آنکه آن را تفسیر کنی، خودش را آشکار کند.آنوقت چیزهایی را میبینی که همیشه آنجا بودهاند.سنگینیِ شانههایت. گرمای فنجانی که در دست گرفتهای. اندوهی که هفتههاست آرام در سینهات نشسته است. نگاهی که مدتهاست از عزیزانت دریغ کردهای. نفسی که بیهیچ ادعایی، سالهاست زندگی را در تو ادامه داده است.خرد، پیش از آنکه یافتنِ پاسخهای بزرگ باشد، تواناییِ بازگشت به همین چیزهای کوچک است. به آنچه همیشه حضور داشته و ما، از شدتِ شتاب، فرصتِ ملاقاتش را نداشتهایم.درخت، برای درخت بودن عجله نمیکند.رودخانه، برای رسیدن به دریا، از مسیرش غافل نمیشود.آسمان، برای آسمان بودن، نیازی به اثباتِ خودش ندارد.تنها انسان است که آنقدر در اندیشهی زندگیِ فرداست، که از زندگیِ امروز غایب میشود.امروز، چیزی به این روز اضافه نکن.فقط کمتر از آن فاصله بگیر.اگر راه میروی، راه رفتنت را احساس کن.اگر گوش میدهی، واقعاً بشنو.اگر خستهای، پیش از آنکه از خستگی بگریزی، لحظهای کنارِ آن بمان.اگر نفسی میکشی، بگذار بدنت بداند که تو نیز اینجایی.شاید زندگی هرگز قرار نبوده در روزی استثنایی آغاز شود.شاید تمامِ این سالها، آرام و بیادعا، همینجا جریان داشته است.و تنها چیزی که کم بوده، خودِ ما بودهایم.@Khorshid_Nevesht
پستهای تلگرام — پرسه در حوالی خورشید
🌼
📝با یک گروه طبیعتگردی رفته بودیم تا بارش شهابی را تماشا کنیم. همهی بچهها همدیگر را میشناختند؛ سالها با هم همکار و دوست بودند؛ من اما مهمان بودم و بسیاری را نمیشناختم. با غروب خورشید، تعداد همراهان بیشتر و بیشتر شد. وقتی آخرین گروه به ما پیوستند، زمزمهای میان جمع پیچید: «پس محبوب کو؟» محبوب نتوانسته بود بیاید و تقریباً همه از این غیبت غمگین بودند. محبوب را نمیشناسم اما کسی که جای خالیاش اینجور حس میشود باید زن خوشبختی باشد. تا پایان شب، از گوشه و کنار صدای «کاش محبوب بود» یا «اگر محبوب میبود...» شنیده میشد. خوش به حال محبوبها؛ آنها که گوشههای تیز جهان را صیقل میدهند و خوش به حال آنهایی که در زندگیشان یک محبوب دارند.👤#الهه_افشار@Khorshid_Nevesht
یک جوهر روشن است جانِ من و تو آگَه نشود کس از نهان من و تو ای دوست میان من و تو فرقی نیست حیفیم من و تو در میان من و تو همام تبریزی @Khorshid_Nevesht به وقت آرامشفتاده ایم ز پا در ره تو کام این استسپرده ایم به یاد تو جان پیام این استجنون پرستم و راه و روش نمیدانمبه یار چون رسم از خود روم، سلام این است#اسیر_شهرستانی@Khorshid_Nevesht
یک جوهر روشن است جانِ من و تو آگَه نشود کس از نهان من و تو ای دوست میان من و تو فرقی نیستحیفیم من و تو در میان من و توهمام تبریزی@Khorshid_Neveshtبه وقت آرامش
در جهانی که لیاقت زیبایی تورو داره،تولدت مبارک عزیزم