در یکی دو روز گذشته، رسانه‌های سکولار روی این کلیپ مانور زیادی داده و از آن برای تشدید حملات خود عل…

در یکی دو روز گذشته، رسانه‌های سکولار روی این کلیپ مانور زیادی داده و از آن برای تشدید حملات خود علیه اسلام بهره‌برداری رسانه‌ای گسترده‌ای کرده‌اند. ماموستا رامین نیز در کلیپی که امشب منتشر کردند، توضیح دادند که این سخنان خطاب به گروه خاصی از ایزدی‌های اسلام‌ستیز بوده است که به مقدسات مسلمانان اهانت کرده‌اند و منظور ایشان، تعمیم این سخنان به تمام آن قوم نبوده است.با این حال، بنده اساساً با سخنان ماموستا مخالفم و لحن، ادبیات و تعمیمی را که در کلام ایشان وجود دارد، ناسازگار با روح، مقاصد و احکام شریعت می‌دانم. هرچند گمان ما بر این است که نیت ایشان چیز دیگری بوده، اما الفاظ و جملات با ایشان یار نبوده‌اند؛ به تعبیر عرب: «خانته الألفاظ».این ماجرا چند نکته مهم را به ما گوشزد می‌کند.نخست آنکه ماموستایان و داعیان دین باید برای سخنان خود اعتبار و ارزش قائل باشند؛ به‌ویژه افرادی که صاحب تریبون و چهره‌ای رسانه‌ای هستند. آنان نباید گمان کنند که سخنان و مواضعشان از سوی موافقان و مخالفان رصد نمی‌شود. ازاین‌رو، لازم است نسبت به تک‌تک مطالبی که منتشر می‌کنند مسئولیت‌پذیر باشند و پیش از نشر، با دقت بیندیشند که اولاً آیا سخنانشان از نظر شرعی درست و قابل دفاع است و ثانیاً آیا مصالح آن بر مفاسدش می‌چربد یا خیر.زیرا سخن یک ماموستا، دست‌کم نزد کسانی که او را دنبال می‌کنند، ممکن است به‌عنوان سخن شریعت تلقی شود. هر ماموستا، داعی و طالب علمی باید بداند که در سنگری از سنگرهای اسلام ایستاده است؛ بنابراین شایسته است به‌جای ایجاد دافعه، منشأ جاذبه باشد و مردم را با حکمت، موعظه حسنه و شیوه‌هایی زیبا، شایسته، متین و خداپسندانه به سوی دین فرا بخواند و محبت و علاقه آنان به اسلام را افزایش دهد.نکته دوم، رویکرد غرض‌ورزانه بخشی از رسانه‌ها و دستگاه تبلیغاتی سکولاریسم و ناسیونالیسم افراطی است. صدها و هزاران فعالیت مفید و سودمند ماموستایان، احزاب، جماعت‌ها و انجمن‌های خیریه کمتر دیده و بازتاب داده می‌شود؛ اما به محض آنکه یک ماموستا یا فعال مذهبی دچار اشتباه یا لغزشی شود، همان خطا برای حمله به اسلام و مخدوش‌کردن چهره علما و اساتید دینی به‌سرعت برجسته و به موضوعی رسانه‌ای تبدیل می‌شود.هدف چنین فضاسازی‌هایی در بسیاری از موارد، دورکردن هرچه بیشتر مردم از اسلام و سوق‌دادن آنان به سوی بی‌دینی، دین‌گریزی و حتی اسلام‌ستیزی است. همین امر نیز مسئولیت عالمان، داعیان و چهره‌های دینی را در دقت بر گفتار و رفتار خود دوچندان می‌کند.